IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Seizoen: Winter Temperatuur: -11°C tot -5°C Weersvoorspelling: Er is een grote kans op sneeuw, die samen gaat met de aanhoudende kou.

Event: Door de aanhoudende kou zijn wilde Pokémon maar moeilijk te vinden.

Nieuwste reizigers: Josh Bentley, Callie Ophey en Akira Amauri.

Laatst gevangen Pokémon: Kecleon

Laatst behaalde gymbadge: -

Important Topics
► Regels
► Beginners Hoekje
► Uitleg
► Topic Search
► Pokémon Catching
► Pokémon Location
► Pokémon Evolving

► Pokemon Breeding
► Safari Zone
► Shiny Shop
Lotteries!
Loterijen
Egg Raffle
Evolution Items Draw
Mega Stone Lottery
Safari Zone!
Current Safari Zone Pokémon:


Awards!
Personage van de Maand:
Pokémon van de Maand:
Topic van de Maand:
Gevecht van de Maand:

Linkpartner Button

Code:
[url=http://kansai.actieforum.com/][img]http://s23.postimg.org/5bsqpj3w7/kansai2.png[/img][/url]
Linkpartners

Deel | 
 

 Improving illusions {& Jasper}

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Jerold Kallon

avatar

Aantal berichten : 97

Karakter Kaart
Leeftijd: 19 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Improving illusions {& Jasper}   do apr 03, 2014 3:38 pm

Voor de zoveelste keer liep ik weer over het strand. Het de verschillen met de vorige keren waren dat de zon volop scheen en dat het daardoor niet bepaald koud was en dat ik had besloten om alleen Howl uit zijn Pokéball te laten. Een beetje afwisseling kon geen kwaad, of wel? Ik keek even om mij heen en wierp toen een blik op Howl. “Zullen we nog maar eens oefenen met jouw illusies?” vroeg ik aan hem, waarna hij meteen een vrolijk geluid maakte. Ik glimlachte en stopte met lopen en de Zoroark stopte bijna tegelijkertijd. “We gaan onze show nóg spectaculairder maken, Howl! Je zag hoe het publiek onder de indruk was van hoe jij in een andere Pokémon veranderde,” begon ik. “Laten we een stapje verder gaan. Wat denk jij, kan je in een legendarische Pokémon veranderen?” Howl knipperde verbaasd en leek er even over na te denken. Het kostte hem een aantal seconden, maar hij maakte uiteindelijk een instemmend geluidje en knikte enthousiast.

“Da's dan geregeld!” zei ik, waarna ik wat in één van mijn zakken graaide en er een papiertje uit haalde. Daarop stond een tekening van Reshiram, een legendarische Pokémon uit de Unova regio. Ik liet de tekening aan de Zoroark zien. “Probeer dit eens,” zei ik tegen hem. Howl keek geconcentreerd naar de tekening en zette een paar stappen achteruit. Zijn gedaante begon lichtjes te vervagen en slechts een fractie van een seconde later stond er een compleet andere Pokémon voor me. Reshiram! Of toch, bijna... “Dat ziet er al keurig uit Howl, maar...” Ik liep om hem heen. “Reshiram is een stuk groter dan een mens... en...” Voordat ik mijn zin afmaakte raakte ik zijn manen even aan. “En je bent vergeten om jouw manen ook te veranderen.” Bij de aanraking veranderde Howl weer terug in een Zoroark en knikte. Hij wachtte af tot ik weer wat zei. “Op zich was het wel goed, maar probeer ongeveer twee tot drie keer zo groot te zijn als ik, en vergeet niet dat Reshiram witte 'manen' heeft, geen zwarte!” zei ik met een aanmoedigende ondertoon. Howl knikte zelfverzekerd en veranderde weer. Dit keer was ik écht onder de indruk. Het leek bijna alsof er een echte Reshiram voor mij stond! De vorm van de manen leken meer op die van een Zoroark, maar wie zou daar nou op letten? Dit zag er werkelijk fantastisch uit! Opeens realiseerde ik me dat er een kans bestond dat andere mensen Howl hadden gezien, of in ieder geval “Reshiram”... Ik keek om me heen. Had iemand het gezien?

_________________


Laatst aangepast door Jerold Kallon op za mei 03, 2014 7:08 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jasper Veer

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Improving illusions {& Jasper}   za apr 12, 2014 4:22 pm


De Pidgey’s vlogen in zwermen over hem heen en doorbraken de snikhete zonnestralen voor een tel of twee. Een jonge trainer liep eenzaam rond met zijn mouwen geheel opgetrokken en tomaat kleurige wangen. Het was een klein strookje bos dat grensde aan het fel verlichten stad, die immers er bekend om stond, maar overdag zag het er minder spetterend uit. Vermoeid sloeg de trainer een zucht, terwijl hij het zweet wegveegde van zijn voorhoofd en strak richting het marineblauwe zee keek dat achter het grote stad zat. Zelden was hij zo dichtbij een zee geweest, maar indrukwekkend was het niet of beter gezegd, het was niet het belangrijkste voor hem. Jasper, de trainer, wilde enkel een slokje water hebben. Zijn blauwe ogen gleden over het paadje waar hij over liep en toen pas merkte hij een sluiproute op die richting het strand ging, gezien het een scherpe bocht om het stad vormde. Meerdere sporen van zand dat op het paadje lag maakten het des te duidelijker. Verkochten ze geen waterflesjes op het strand? Een stad leek hem namelijk niets, hij zou er toch, hem kennende, in verdwalen. Het was immers gigantisch met vele straten.

Met goede moed liep Jasper de sluiproute op die grotendeels overdekt werd met dichtbegroeide struiken en bomen die voor wat afkoelende schaduw bezorgden. Jasper had zulk weer absoluut niet verwacht, maar via een groep andere trainers bleek het enkel voor een dag of twee te zijn dat de temperatuur zo hoog was. Het was bovendien ook de reden dat Jasper zo erg verdwaald was geraakt en helemaal bij de stad van de tweede gym beland was gerakt. Een van de groep trainers leek op Gwyn en een ander meisje op Yara en vol goede moed volgde hij hen, maar kon hij ze niet inhalen en was hij ze uiteindelijk kwijt geraakt. Tsk, wat was hij toch naïef. Nogmaals wreef Jasper het zweet van zijn voorhoofd af, pas beseffend dat hij Monster’s Water Gun kon gebruiken om af te koelen. Zijn starter luisterde namelijk ietsjes beter naar hem sinds een korte tijd, maar de band die ze in het begin hadden was verwaterd. Was het misschien tijd voor een nieuwe Pokémon? Een nieuwe aanvulling aan zijn team, zoals Gwyn ook gedaan had? Het leek nog steeds bizar om een Pokémon’s vrijheid af te pakken en hem enkel te gebruiken voor gevechten. Het was zo oneerlijk en pijnlijk.

Pats!

Een tak kwam tegen zijn gezicht aan en geschrokken deinsde hij achteruit en mompelde iets onhoorbaars, voordat hij verder stapte. Pas toen zag hij dat het strand wel erg dichtbij was. Was hij weer enorm in zijn gedachten afgedwaald? Tsjonge.

Pats!

“Alweer?!” bromde Jasper, voordat hij er zin in had en het volgende moment verkleurde een schim voor zijn ogen in een groengekleurde geschubde Pokémon die op een laaghangende tak stond. Diens ogen gingen alle kanten op, maar bleven toen op hem gericht staan. “W-Wat?” Jasper stapte angstig een paar passen naar achteren, waarop de Pokémon hem met een scheve kop aankeek en na enkele tellen de boom weer inklom en opging in de omgeving. H-Hoe was zoiets moge-Wacht! Jasper herinnerde zich organismen die van kleur konden veranderen, maar wat was de naam ook alweer? Een ka-kame-kameleon! Dat was het! Maar was dit een Pokémon versie ervan? Zwijgend staarde Jasper naar de plek waar de Pokémon zonet stond. Er waren dus echt Pokémon die op dieren leken, niet enkel rupsen en vogels en… krokodillen. Iets meer op zijn hoede stapte Jasper verder het pad op, totdat hij zijn eerste stappen op het zachte, warme zand gemaakt had.

Hij stuitte echter direct op een man en een vreemde Pokémon, als dat het was. Jasper schoot schuw achter een rots. Wie was hij? En wat was die Pokémon? Pas toen de Pokémon veranderde in een witte draak met een rare anatomie, wantrouwde hij de situatie volledig. Was de Pokémon zojuist in iets anders verandert? H-Hoe? Was dat echt mogelijk?! Bevroren bleef Jasper achter de steen zitten, terwijl zijn hart stevig in zijn keel klopte. De witte draak vormde weer de wezel-achtige Pokémon van eerder en de man sprak hem toe, waarop hij weer in de witte draak veranderde, maar gegroeid was qua grootte en vorm. Jasper kon zijn verbazing niet wegdrukken over wat hij zojuist gezien had. “Ho-Hoe is dat mogelijk?!” Stamelde Jasper net te luid vanachter een steen, waarop hij snel zijn hand voor zijn mond hield en dieper wegdook. Het was al te laat, de man had hem zeker gehoord. Wat kon hij nog doen? Jasper slikte luid, en gaf na een paar tellen het op en kwam vanachter de steen vandaan met zijn hoofd omlaag gericht. “S-Sorry, h-h-e-het was niet d-d-e bedoeling! I-ik z-zocht enkel… Water. Echt w-waar!” Kraamde Jasper uit, in zichzelf vloekend dat hij perse deze route had gebruikt in plaats van door de stad te lopen. Dan had hij misschien niet iets absurds gezien.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jerold Kallon

avatar

Aantal berichten : 97

Karakter Kaart
Leeftijd: 19 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Improving illusions {& Jasper}   zo apr 13, 2014 8:05 pm

“Ho-Hoe is dat mogelijk?!” Meteen schoot mijn blik naar de steen waar het zachte gestamel vandaan kwam. Jammer, iemand had ons gezien. Wie het ook mocht zijn, erg goed kon hij zich niet stilhouden. Ik wilde iets zeggen, maar de persoon had zelf al besloten om tevoorschijn te komen. De zwartharige jongen hield zijn ogen op de grond gericht, wat er haast onderdanig uitzag. “S-Sorry, h-h-e-het was niet d-d-e bedoeling! I-ik z-zocht enkel… Water. Echt w-waar!” stamelde de jongen die ik op een leeftijd van ongeveer twaalf jaar schatte. Een paar tellen lang was ik wat verbaasd. De meeste jongens van die leeftijd die ook nog eens rondreisden waren trainers, maar ik was zelden zo'n type tegengekomen. Meestal waren jonge trainers erg enthousiast en wilden duidelijk de besten zijn die er ooit waren. Het kwam ook wel eens voor dat ze mij uitdaagden voor een gevecht, hoewel ik zo'n aanbod vaak afsloeg. Was deze jongen eigenlijk wel een trainer? Ach, wat maakte het ook uit. Het enige wat nu van belang was, was dat de jongen Howl van gedaante had zin veranderen, dat hij dorst had en blijkbaar dacht dat ik woedend zou zijn.

Ik zuchtte even en keek de jongen aan. “Je hoeft heus je excuses niet aan te bieden. Ik was hier toch aan het trainen op eigen risico,” zei ik, waarna ik even naar Howl keek, die er nog steeds als een Reshiram uitzag. Misschien dat de jongen dat angstaanjagend vond. Ik richtte mijn Pokéball op de 'Reshiram'. “Howl, kom terug,” zei ik, waarna Howl weer in zijn Pokéball verdween. Zo, dat was ook weer opgelost. “Je was op zoek naar water, toch?” vroeg ik aan de jongen waarna ik mijn rugzak tevoorschijn haalde en erin begon te graaien. “Vooruit dan maar, maar beloof me dat je niemand zult vertellen wat je hier daarnet hebt gezien. Oké?” Terwijl ik dit zei haalde ik een ongeopende fles water uit mijn rugzak. Waarom ook niet? Ik had toch altijd twee flesjes bij me voor de zekerheid en ik kon altijd nieuwe kopen in Noah City. Ik stak mijn arm met de fles uit naar de jongen. Ondanks mijn aanbod mocht hij toch nog zelf weten of hij het aannam of niet.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jasper Veer

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Improving illusions {& Jasper}   vr apr 18, 2014 10:17 pm


Jasper wilde weg van de plek en zich weer schuilen achter een stuk steen, maar toch dwong hij zichzelf te blijven staan. Hoe vreemd moest het wel voor de ander zijn als hij opeens zich zou verbergen, zeker voor iemand die furieus moest zijn. Hij wist enigszins meester van zijn zenuwen te worden, totdat de man hem opmerkte. Op dat moment verborg hij bijna zijn gezicht in zijn vest. De langharige man liet een zucht horen, voordat hij zijn blik op hem had gevestigd. Hoewel Jasper elk oogcontact vermeed met de man, voelde hij de blik op hem gericht staan. ‘Je hoeft heus je excuses niet aan te bieden. Ik was hier toch aan het trainen op eigen risico,’ Sprak de man, maar geheel kalm werd hij niet van de woorden, wel een beetje kalmer. Traag hief hij zijn hoofd weer omhoog en maakte voorzichtig oogcontact met de man. Hij opende zijn mond om iets te zeggen, maar sloot deze, ineens sprakeloos. Direct erna keerde de man echter de witte draak, die hij overigens Howl noemde,  terug in zijn Pokéball. Huh? Waarom deed hij dat? Lichtjes verward keek Jasper iets meer op. Als de man dacht dat het een dreiging voor hem vormde, was het niet helemaal zo. Niet helemaal, althans. Het wezen was nog wel aardig intimiderend geweest. De man nam spoedig het woord en wakkerde Jasper verwarde gedachten.  

‘Je was op zoek naar water, toch?’ Vroeg de man, voordat hij zijn tas afging voor een flesje water. Jasper kon zijn oren niet geloven. De man gunde hem nog steeds water. Was hij eigenlijk sowieso dan boos op hem geweest? Tot nu toe leek het niet zo te zijn.  ‘Vooruit dan maar, maar beloof me dat je niemand zult vertellen wat je hier daarnet hebt gezien. Oké?’ Jasper had geen raad met hoe hij met zulke vragen moest reageren. Wat was er zo bizar geweest met de witte draak en …. Lag het aan het feit dat de Pokémon in een andere Pokémon of gedaante veranderd was? Was dat iets abnormaals? Wilde de man dat verbergen? Geen enkel antwoord was beschikbaar. Zijn keel was kurkdroog en dat was alles wat hij wist. Zonder water kon hij zeker niet kunnen lopen naar de stad.  Liever water en een geheimpje houden, indien de man niet werkte voor iets gevaarlijks.

Na enige tijd getreuzeld te hebben, knikje Jasper met een zacht instemmend geluid. De spanning in zijn lichaam was afgenomen, maar toch voelde zijn benen als stalen blokken toen hij met een licht gebogen hoofd op de man state en het koele flesje water greep die de man voor hem hield. Stilletjes draaide Jasper de dop eraf om vervolgens een grote slok uit de fles te nemen. “Heerlijk!” Bracht Jasper verfrist uit na de slok genomen te hebben en zijn mond afgewreven te hebben met zijn arm. Met hernieuwde energie nam Jasper nog een slok water, voordat hij het de man teruggaf. “B-Be-Bedankt, meneer!” Jasper stotterde wel, maar hij voelde zich iets meer op zijn gemak. Het enige wat hem vragen liet opdoemen, was waarom hij het veranderen van de gedaante van de Pokémon een geheim moest houden. Was het zo bizar? Het was dat hij niets van Pokémon wist, of beter gezegd, weinig. “W-Waarom, m-m-o-moest dat een ge-geheim blijven?” Prevelde Jasper zachtjes na het oogcontact weer met de man gemaakt te hebben. Wat had hij werkelijk zojuist gezien en besloten geheim te houden?
Wat?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jerold Kallon

avatar

Aantal berichten : 97

Karakter Kaart
Leeftijd: 19 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Improving illusions {& Jasper}   do apr 24, 2014 3:31 pm

De jongen leek even helemaal in de war te zijn. Ik wist niet zeker waarom. Howl was dan wel intimiderend geweest, maar ik had hem al terug laten keren in zijn Pokéball. Waarom was de jongen dan nog steeds verward en angstig? Ik kon moeilijk in zijn gedachten gaan kijken om het antwoord te zoeken. Na even getwijfeld te hebben kwam de jongen toch naar me toe en pakte het flesje water, waarna hij eruit dronk. Aan de manier waarop hij een aantal slokken nam kon ik zien dat hij inderdaad écht dorst had gehad, en na een laatste slok gaf hij het flesje terug. Van mij had hij het best mogen houden, maar Noah City was hier niet ver vandaan, dus dan kon hij daar nog wel water kopen als het nodig was. “B-Be-Bedankt, meneer!” stotterde de jongen. “Meneer”. Bij dat woord kon ik het niet laten om even te glimlachen. Ik wist niet precies waarom, maar ergens vond ik het gewoon grappig. “Graag gedaan,” zei ik, waarna ik aanstalten maakte om ergens anders heen te gaan. Ik vermoedde niet dat er nog een gesprek op gang zou komen.

Maar natuurlijk had ik het mis. “W-Waarom, m-m-o-moest dat een ge-geheim blijven?” vroeg de jongen zachtjes, waarna ik hem weer aankeek. Ja, hij had gelijk, hij mocht best weten wat hij geheim moest houden. Hij had het immers al gezien, of niet soms? Het was niet de bedoeling dat hij zou denken dat ik bij Team Plasma hoorde, of welke criminelen hier ook mogen zitten. “Ik ben een illusionist,” begon ik. “De Pokémon die je daarnet zag was Howl, een Zoroark. Hij kan de vorm aannemen van elke mogelijke Pokémon. Daarom wil ik ook niet dat te veel mensen die uitleg kennen, want dan zouden mijn shows een stuk minder spectaculair zijn, nietwaar?” legde ik verder uit. Ik wist niet zeker of hij het begrepen had, want ik had het vermoeden dat dit de eerste keer was dat hij ooit een Zoroark had gezien. Misschien dat hij zelfs nog nooit een illusionist had gezien en in dat geval zou ik moeten uitleggen wat dat allemaal inhoudt. Dan zouden we net zo goed aan een tafeltje kunnen zitten met een kop koffie, want zo makkelijk om dat beroep uit te leggen was het niet.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jasper Veer

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Improving illusions {& Jasper}   di apr 29, 2014 1:17 pm


‘Ik ben een illusionist,’ zei de blonde man als antwoord op zijn vraag, een beroep die Jasper niet direct bekend voorkwam. Hij had enkel een vermoeden dat het een verband had met het maken van illusies, maar veel verder kwam hij niet. Hij had tot nu toe enkel de Pokémon zien transformeren, een illusie vormen, dan de man. Jasper hield voorzichtig oogcontact om de man te laten uitpraten en zijn beroep iets meer toe te lichten, maar het bleef hierbij. Hij was een ‘illusionist’. De man begon ditmaal over de Pokémon die hij eerder had gezien en waarschijnlijk de naam ‘Howl’ droeg. Misschien was dit interessanter, het was namelijk eerder de Pokémon dan de trainer die vreemd was en geheimen droeg. Toch? ‘De Pokémon die je daarnet zag was Howl, een Zoroark. Hij kan de vorm aannemen van elke mogelijke Pokémon. Daarom wil ik ook niet dat te veel mensen die uitleg kennen, want dan zouden mijn shows een stuk minder spectaculair zijn, nietwaar?’ Jasper’s mond viel open van verbazing toen hij de woorden te horen kreeg. De Pokémon van eerder kon in alle Pokémon veranderen?! Maar hoe? Had de Pokémon alle Pokémon al gezien om in hen te kunnen veranderen of ging het op basis van een andere manier? Hij keek traag van de man weg, richting de plek waar de Pokémon eerder had gestaan, of beter gezegd, ‘Howl’ had gestaan. “Veranderen in alle Pokémon…” Het leek hem niet realistisch, maar hij had het zelf gezien. De man wilde het geheim ook niet verduidelijken aan zijn… publiek? Hoorde de man bij een circus? Het klonk haast zo met het talent van zijn Pokémon. Nog een vraag doemde al spoedig op, waren er meer Zor-nee,Zora en dat was het ook niet, Zoroar….ZOROARK! Dat was het. Het was toch een Pokémon, dus moesten er meerdere van bestaan! En als deze man over de talent van de Pokémon wist, waarom dan juist niet andere trainers die een Zoroark op zak hadden? De jongen keek de man weer aan en opende zijn mond al om de vraag te stellen, totdat er iets aan zijn broekspijp trok.

‘Kec!’

Jasper kon het kreetje niet plaatsen en keek met een opgetrokken wenkbrauw naar zijn broekspijp. Er stond echter niets naast of achter hem. Had hij dat geluid en gevoel dan maar verbeeld? Het voelde namelijk realistisch aan. Hij schraapte zachtjes zijn keel en richtte zich weer tot de man. “W-We-Weet ieder andere trainer met een Zoroark dit dan…. niet?” Hij hield het langer vol om oogcontact te houden, maar verbrak deze en staarde toen nogmaals naar de plek waar Howl eerder had gezeten. Het was een bizarre Pokémon en over zulke wezens gesproken, rukte er niet weer iets aan zijn broekspijp? Het was zonder geluid, maar het gevoel bleef. Het leek wel de paar keren dat Monster dat bij hem deed, maar nee, dit was anders. Nonchalant ogend keek Jasper weer naar zijn broekspijp en weer stond er niets, maar trok een stuk van zijn broekspijp naar achteren. Het hoefde geen Pokémon te zijn die dit deed, het kon net zo goed een zeer dun stevig haakje of touw zijn dat ‘rukjes’ gaf aan zijn broek. “E-Een moment,” mompelde Jasper zachtjes, waarna hij op zijn knieën zakte en het touwtje of een ander voorwerp probeerde weg te krijgen. Met zijn handen gleed hij langs de lucht die om zijn broekspijp zat tot zijn vingertoppen schubben aanvoelde. Geschrokken viel Jasper naar voren, te laat om zichzelf van een val te behoeden. De jongen lag voorover in het zand en voelde toen dat iets voor hem kwam staan en giechelde. “Waag het ni-“ Jasper keek met een nors gezicht op en keek recht in het gezicht van een Pokémon. Weer schrok Jasper, maar kroop hij enkel naar achteren over het warme zand heen, terwijl de kameleon stopte met giechelen en hem met een schuine kop aankeek. “H-Hoe? Wa-Wat?!” Jasper begreep er geen snars van en kwam pas tellen erachter dat de kameleon met zijn kleine ‘vleugels’ en ‘opgerolde staart’ en zelfs zijn rode patroon om zijn middel, de Pokémon van eerder moest zijn die hem al eerder wist af te schrikken op het paadje. Jasper’s angst en verbazing trok weg en nors keek hij naar de Pokémon voor zich. “Leuk…” Jasper merkte toen pas de man’s schoenen op de achtergrond op en bevroor haast direct. De man had hem zo zien klungelen. Jasper schraapte ongemakkelijk zijn keel en kwam stilletjes overeind, terwijl de kameleon op dezelfde plek bleef staan, hen observerend. “S-Sorry,” stamelde Jasper zachtjes, terwijl hij zijn hand over zijn haar liet glijden. Goed gedaan, Jasper.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jerold Kallon

avatar

Aantal berichten : 97

Karakter Kaart
Leeftijd: 19 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Improving illusions {& Jasper}   wo apr 30, 2014 8:10 pm

Zodra ik zei dat Howl van gedaante kon veranderen, keek de jongen mij stomverbaasd aan, waaruit ik concludeerde dat hij inderdaad nog nooit van een Zoroark had gehoord, en waarschijnlijk ook niet over een Ditto. Hoewel een Zoroark eerder de illusie opwekte dat het een andere Pokémon was, viel het toch te vergelijken met de letterlijke gedaanteverandering van Ditto. “Veranderen in alle Pokémon…” zei de jongen, wat waarschijnlijk niet rechtstreeks tot mij gericht was. Ik zag dat hij zijn mond opende om weer iets te zeggen, maar hij werd door iets of iemand afgeleid. Hij keek naar zijn broekspijp alsof hij er iets had gevoeld, maar er stond niets bij hem in de buurt. Vreemd. De jongen leek het ook niet echt te begrijpen en keek weer in mijn richting. “W-We-Weet ieder andere trainer met een Zoroark dit dan…. niet?” vroeg hij. Even wreef ik met mijn duim over mijn kin. Tja, daar vroeg hij me wat. Ik kende nauwelijks trainers met een Zoroark, of zelfs maar met een Zorua. “De meesten wel, als het goed is, maar het is erg moeilijk om een Zoroark te vangen, aangezien ze nogal schuw zijn,” antwoordde ik, terwijl ik me realiseerde dat mijn vader en een enkele trainer de enige mensen waren die ik was tegengekomen die een Zoroark hadden.

“E-Een moment,” zei de jongen, waarna hij op zijn knieën ging zitten en in de lucht bij zijn broekspijp tastte. Heel even dacht ik daar inderdaad een beweging te zien. Eens kijken... was er een Pokémon die zichzelf onzichtbaar kon maken? Ik wist op die vraag niet meteen een antwoord en besloot maar even te wachten. Net op dat moment viel de jongen in het zand, en het leek alsof er een soort gegiechel te horen was, al was dat geluid niet van de jongen. Langzaamaan werden de contouren van de bron van het gegiechel duidelijk... het was... een Kecleon? Zo heette dat toch? Ik had er nog nooit één in het echt gezien, maar aan de reactie van de jongen te zien was het toch al heel wat dat ik überhaupt de naam wist. “H-Hoe? Wa-Wat?!” sprak hij met een stem die duidelijk verward klonk. Die verwarring verdween als sneeuw voor de zon toen hij nors begon te kijken naar de Pokémon. Waarom hij dat deed wist ik niet, maar hij was in ieder geval niet erg verbaasd meer. Ook dat sloeg weer om toen hij merkte dat ik er ook nog steeds was. De jongen stond weer recht en wreef met zijn hand over zijn haar. “S-Sorry,” stamelde hij. Niet dat ik daar al te veel op lette, want ik had mijn aandacht gevestigd op de Kecleon. Ik kneep mijn ogen nadenkend tot spleetjes terwijl ik naar het wezentje keek. Hij kon zichzelf dus onzichtbaar maken... “Interessante Pokémon...” zei ik grotendeels tegen mezelf. Het zou een goede aanwinst kunnen zijn voor mijn show... Nee, wacht, de jongen had hem eerder gevonden – of de Kecleon hem. Ik richtte mijn blik weer op de jongen. “Die Kecleon... Ga je hem vangen?”

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jasper Veer

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Improving illusions {& Jasper}   za mei 03, 2014 7:05 pm


Het leek erop dat er meerdere figuren waren die deze Pokémon hadden, maar gezien de woorden van de man,  bleek dat absoluut geen groot aantal te zijn. In dat geval klonk zijn beredenering nog aardig logisch om het geheim te houden. Dat was een flesje water waard geweest, maar het was niet waaraan Jasper op het moment kon denken. Hij had een beschamende uitvoering zich voor de ander laten afspelen met een onbekende kameleon-achtige Pokémon. De plagende of spottende reactie die hij van de ander had verwacht volgde echter niet, maar juist een intrigerende die vooral op de Pokémon gevestigd was.  De man prevelde zachtjes over dat hij de Pokémon interessant vond en op eerste opslag begreep Jasper niet waar de interesse vandaan kwam, maar toen werd het hem duidelijk. Deze kameleon kon onzichtbaar worden of beter gezegd, opgaan in zijn omgeving. De Zoroark, Howl, kon juist in andere Pokémon transformeren en als je dat combineerde had je een spetterende show performance.  Jasper keek naar de Kecleon die langzaam weer de kleur van de omgeving aannam uit zijn schuwheid. Hij werd immers aangestaard door twee voor hem enorme mensen. Zou deze kameleon wel eigenlijk deze toekomst willen hebben? Je ontnam hem van zijn natuurlijke omgeving. De woorden van Gwyn weergalmden weer in zijn achterhoofd van die keer dat hij een Weedle geholpen had en eigenlijk had kunnen vangen. Dat had niet gehoeven. ‘Die Kecleon... Ga je hem vangen?’ vroeg de ander abrupt Met grote ogen keek Jasper hem aan. Meende hij dat nou.. ? En kon de man ook zijn gedachte lezen, want daar had hij zonet aan gedacht. Wacht, allereerst. Wilde de Pokémon dat? Ze leken menselijke woorden te herkennen, maar om de Pokémon te vragen of hij door hem gevangen wilde worden was ook bizar. Het kon ook van een andere Pokémontrainer zijn geweest, gezien zijn tamme gedrag jegens mensen. Hij had nog zijn schuwe gedragskenmerken, maar bleef in een straal van een meter van hen af staan. Weet je? Hij zou het vragen. Hij hurkte naar voren en kwam op ooghoogte met de Pokémon die weer zichtbaar geworden was en hem licht gespannen aankeek. “Vriend?” Vroeg Jasper in de hoop dat de kameleon dat woord wel begreep. Boven wonder reageerde de kameleon erop en dat niet alleen. De Pokémon knikte met een glimlach en stapte toen naar achteren met zijn klauwen voor zich. De kameleon drong een gevecht aan. Was dit een goed idee? Jasper ademde diep in en uit, voordat hij de Pokéball van Monster vastgreep en die omhoog wierp. Er was geen weg terug: hij zou de Pokémon vangen, zijn eerste.

Een Totodile was aan Jasper’s voeten verschenen met zijn staart richting de jonge trainer en zijn blik strak op de onbekende Pokémon. Met trillende handen wees hij met een klein gebaar naar de Pokémn tegenover hem, de Kecleon. Monster keek nauwelijks naar Jasper en liet enkel een knik zien, voordat de Pokémon zichzelf ook klaarmaakte voor de strijd met zijn poten gereed voor zich.  Het begon goed,  Monster deed nog niets tegen zijn zin, het was dus beter dan normaal. Het baarde hem echter zorgen dat Monster hem zelfs geen blik gegund had, maar ja, de laatste keer was een hele tijd geleden en daarmee was het verloren hoop om die band terug te krijgen.  Hun tegenstander, de Kecleon, scheen dit op te merken en leek ineens een vrij teleurgestelde uitdrukking aan te nemen. Jasper begreep dat de Pokémon hoopte op een heftig gevecht, maar hij kon dat niet regelen met zijn sterk beschadigde band met Monster. Jasper ademde diep in en uit en richtte zijn blik weer op Monster. “Monster… “mompelde Jasper zachtjes, hopend zijn aandacht aan te trekken, maar het was tevergeefs…. Er volgde geen reactie. Jasper besloot toch te vervolgen. “De Pokémon daar heeft ons uitgedaagd om bij ons team te gaan horen.  Zou je naar mij willen luisteren?” Middenin de zin bevroor Monster’s gedaante en keek de Pokémon hem eindelijk aan met een bijna onbeschrijfelijke blik. Krokodillen konden niet echt huilen, maar met de blik van Monster verwachtte hij tranen te zien, warme tranen.  “Wat is er… “Toen werd het hem duidelijk waarom Monster niet bepaald vrolijk had gereageerd en überhaupt iets had laten weten. De Pokémon dacht dat hij werd vervangen door de andere Pokémon. “Je blijft mijn beste vriend, Monster! Als je dat maar weet! Je blijft in het team, je wordt niet vervangen!” Kraamde Jasper uit, oprecht uit zijn hart. Monster’s pupillen werden groot en zijn bek viel lichtjes open, maar voordat hij iets kon zeggen, volgde er een klap tegen diens kop. “Monster!” De Totodile knalde neer op de grond met de Kecleon boven hem torend die gestaag door ging met het aanvallen van de Pokémon. Oja. Ze zaten in een gevecht. Hij was zwaar afgedwaald. “Monster, gebruik je Water Gun!” De Totodile opende zijn kaken en schoot een waterstraal naar de Kecleon die behendig opzij schoot, voordat de aanval hem kon raken. Hij voelde zich opgelucht dat de Kecleon in ieder geval op een groter afstand van de Totodile zat en… Monster luisterde naar hem! De Totodile kwam overeind en liet een luide strijdkreet horen. Het gevecht begon nu pas. Jasper glimlachte. “Let’s do this!”.
De Totodile snoof luid door zijn snuit en klapte eenmaal, voordat hij vrij breed ging staan met zijn poten voor zich. “Monster… “ De Totodile had dus toch vrees om vervangen te worden door een ander. De Pokémon gaf toch om hem!  Het was fijn om dat te weten al was het om een absurde manier, de boodschap was aangekomen. Nu moesten ze nog een topgevecht leveren! “Monster, gebruik je Bite!” De Totodile opende zijn kaken en schoot richting de kameleon toe, maar zijn poten zakte weg in het zachte zand en verminderde zijn snelheid.  De kameleon bewoog echter niet en bleef haast verlamd staan, totdat de Totodile aardig dichtbij gekomen was. Hij besloot toen pas actie te ondernemen en boog dus zijn kop, waardoor de krokodil de hoorntjes rond zijn ogen had vastgegrepen. Spoedig kwam er een brede grijns te staan op het gezicht van de kameleon die vervolgens weer de Totodile toetakelde met fel gekrab over diens gezicht. Monster hield echter koppig de hoorntjes vast, vastberaden om zijn grip niet te verminderen. Jasper moest snel beslissen wat hij moest doen, want de Kecleon kon gemakkelijk de Totodile beschadigen in deze houding met dus diens buik voor de kameleon’s gezicht. Zou hij anders weer om een Water Gun vragen, of nee… dat was voorspelbaar. Wacht. Dit verwachtte hij dan niet. “Monster, gebruik je Scratch. Laat zien hoe je moet krabben!” Monster knikte kort en krabde ditmaal ook de kameleon fel in zijn gezicht en vooral over diens ogen. De kameleon stopte met krabben en probeerde met beide voorpoten de Totodile van zijn kop af te krijgen. De kameleon was gestopt met de aanval, omdat zijn ogen vrij gevoelig waren.

Jasper dacht in het voordeel te zijn, totdat de kameleon zijn tong uitstak en de Totodile likte over diens buik. Jasper keek verrast toe en zag dat Monster de kameleon losliet en een groter afstand van de Pokémon ging staan met een vies gezicht. Tja. Bah. Het was goor, maar het was iets voor een kameleon. “Negeer het!” Monster keek hem stomverbaasd aan en knikte toen. De kameleon was echter het volgende moment verdwenen. Jasper kneep zijn ogen tot spleetjes. Ze zagen hem nu nergens en Monster begon onrustig om zich heen te kijken en dat kon tegen hun in werken. “Blijf kalm,” De Totodile bedaarde iets, maar zijn pupillen bleven naar elke plek glijden. Oké, hoe gingen ze een onzichtbaar kameleon aanpakken? Veel tijd was er niet, want ineens leek iets de Totodile in zijn greep te hebben. Monster kreunde zachtjes. Iets kneep Monster zo erg dat hij niet weg kon, zoals een wurgslang om zijn prooi. Wacht, dat was het!  Allereerst werd het tijd voor de habitat van een krokodil, het water. Zee, of rivier. “Monster, rol naar het water!” De Totodile reageerde niet direct en beet in het wild, maar mistte continu. Toen de zoveelste beet mislukte keek de Totodile naar Jasper die hem nog steeds recht aankeek met hoopvolle blauwe ogen. De Totodile keek traag weg van zijn trainer en begon te rollen en te springen om bij de zee te komen. Gestaag kwam de Totodile dichter bij het water en toen hij erin plonsde, liet de kameleon hem los en trok de Pokémon, ditmaal zelf met een vies gezicht het water uit. De kameleon was weer zichtbaar geworden en zelfs al dacht de kameleon weer onzichtbaar te worden konden ze hem opsporen door het natte zand bij zijn achterpoten. Met een brede grijns keek Jasper naar de kameleon die toen pas merkte dat hij zichtbaar geworden was en snel onzichtbaar kleurde. “Monster, vloer hem met een Water Gun en Bite combinatie!” Een manier dat een échte krokodil zou doen, buiten het spuwen van water. De Totodile dook onder water en schoot een waterstraal naar de poten van de kameleon die met een verraste uitdrukking op zijn rug terecht kwam en richting de zee gleed door de boog die het zand met de zee maakte. Het volgende moment schoot Monster met zijn kaken wijd open uit het water en greep fel de nek van de kameleon en beet stevig door, maar natuurlijk met een grens. “En nu… schake it!” Grinnikte Jasper, waarop Monster de kameleon het water introk en heen en weer schudde. Elk moment moest de kameleon het opgeven, want als landdier had hij toch zuurstof nodig? Die boeken over dieren was ditmaal wel erg handig geweest. Maar goed, het was genoeg.

“Sto-“ Het volgende moment kwam Monster verlamd boven water met dezelfde vies gezicht en naast hem dreef de kameleon die naar lucht hapte en zichtbaar geworden was met zijn groene schubben tegen de blauwe zee af. Nog net zag hij hoe de kameleon zijn tong terugtrok in zijn mond. Had hij weer zijn Totodile een lik gegeven? Jak. Hij was geen insect! Maar was zijn Totodile echt verlamd geraakt? Wat een bizarre aanval. Het werd wel moeilijk om verder te vechten, maar niet onmogelijk. Hun eerste prioriteit was om de Kecleon in het water te houden. Eens zien…. Wat kon Monster? Scratch, Water Gun, Scary Face, Bite en Leer… Dat was het! “Monster, geef hem een Leer en Scary Face combinatie! Dat krijgt hij van het likken!” De Totodile keek hem moeizaam aan, waarna zijn blik op de Kecleon viel die heftig spartelde om boven het water te blijven en weer op het land te komen. Het werkte echter enkel wanneer de Kecleon ook de Totodile zag. Monster had dit al door en gromde diep richting de Kecleon die hierdoor zo erg schrok dat hij bijna zonk. De kameleon herstelde zich en draaide zich schokkerig in het water om naar de Totodile die de meest enge gezicht trok met in combinatie een felle blik. De kameleon begon te trillen en vertraagde zijn getrappel. De Totodile kon helaas weinig en bewoog enkel op de beweging van de golven. Wacht, dat was het! De kameleon stond inmiddels weer aan land, maar kwam eerst bij van het spartelen en leunde lichtjes naar voren. Geen tegenaanval, hé? “Monster, gebruik Water Gun!” Monster stak moeizaam zijn kop boven de inmiddels verschenen golf waar hij op zat en spoot een Water Gun vanuit de top van deze golf die de kameleon in zijn rug raakte en hem omver liet vallen. Monster strandde met de golf weer aan de kust en had veel moeite om overeind te komen. Hij bleef vallen op zijn buik en de kameleon stond weer overeind en gaf weer rake klappen uit. Voordat Jasper maar iets kon zeggen, klemde Monster zijn kaken om de voorpoten van de Pokémon met een enorme vastberadenheid. Hij gaf het niet op, ondanks dat hij verlamd was. Zowel de kameleon als Jasper waren verrast en nog meer toen Monster moeizaam de kameleon een meter opzij wierp door fel met zijn kaken opzij te bewegen. De kameleon viel op het zanderig ondergrond op zijn zij en bewoog een ogenblik niet. Dát was het moment dat Monster hem een bevestigend blik gaf. Het was tijd. Jasper greep met trillende handen een lege Pokéball en wierp die op de kameleon, waarna hij hierin werd opgeslokt. Was het hen gelukt? Jasper en Monster keken naar het schuddende Pokéball, beiden zwaar nerveus, maar ook des te meer vastberaden. Ze stonden eindelijk enigszins op één lijn.


De Pokéball schudde meerdere keren heen en weer, om vervolgens nét op het moment dat hij stil leek te liggen weer open te breken.

De moed zonk een tel lang in Jasper's schoenen toen de Kecleon toch weer uit de Pokéball verschenen was. Monster keek ook niet al te vrolijk uit zijn ogen, zeker nu hij vrij weinig kon uitrichten en de kameleon wel beter wist dan in de buurt te komen van de Totodile. Vooral diens scherpe tanden. De kameleon zag er echter ook vrij gehavend uit. Het scheelde nog maar een paar klappen. Jasper snoof luid en de kameleon liep al regelrecht op de krokodil af, maar besloot op een afstand van twee meter onzichtbaar te worden. Wat dacht de kameleon nu te doen? Zijn achterpoten waren niet meer op te merken, maar het was al vrij vaak gebruikt. Jasper bleef echter op zijn hoede, terwijl Monster op zijn achterpoten probeerde te staan, maar geen vooruitgang boekte. Plotseling viel Monster op zijn rug en stompte iets tegen hem aan. Jasper was verrast dat de Pokémon nog steeds voor de fysieke aanval ging, maar misschien kende hij niets anders. Monster hapte naar de richtingen waar de klappen vandaan kwamen, maar mistte weer. Monster was verder weerloos op zijn rug in het zachte zand met de kameleon die hem aanviel. Na elke klap zakte de Totodile steeds dieper weg in het zand en dit bracht hem op een idee. De aanvallen kwamen regelmatig aan, dus... De stoot was twee tellen geleden gegeven, dus... "Snel, krom je rug en strek hem dan, zodat je buik uitsteekt!" De kameleon dreigde een stoot uit te delen, maar mistte, doordat de Totodile zijn lichaam meer onder het zand verborg, maar het volgende moment, toen de kracht in de stoot verminderd was, kwam de buik fel tegen de kop van de Pokémon aan. "Snel, gebruik je Tackle!" Monster bewoog zijn lichaam met moeite met de kracht die hij gebruikt had om zijn buik omhoog te trekken en kreeg toen, eenmaal bevrijdt van het zand, een goede mogelijkheid om een felle Tackle uit te halen. De Totodile kwam op de kameleon terecht, maar liet toen ineens een klein kreuntje horen, voordat hij weer van de kameleon afrolde. Hé? Oja, de kameleon had rare scherpe vleugels op zijn rug zitten. Dan.. "Pak de kop van de kameleon en geef hem een kopstoot!" De Totodile greep in de rol de voorpoten van de kameleon en gaf hem een kopstoot, waarna de kameleon op de buik van de Totodile terecht kwam. Nog de laatste aanval... de twee waren al zo uitgeput. "Een Water Gun!"Moeizaam spoot de Totodile een waterstraal naar de kameleon toe die een paar centimeters de lucht inschoot en toen een meter verderop in het zand terecht kwam. Beide partijen bewogen nauwelijks meer, beide waren ze bekaf. Jasper wierp ditmaal met een iets vastere hand een lege Pokéball naar de kameleon die voor de tweede maal erin verdween, voordat het schudden weer van start ging. Was het eindelijk voorbij?


De Pokéball schudde meerdere malen heen en weer, waardoor het er bijna op leek dat de Kecleon er weer uit vrij zou breken. Om onverklaarbare redenen gebeurde dit echter niet. Gefeliciteerd, je hebt hem gevangen!
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jerold Kallon

avatar

Aantal berichten : 97

Karakter Kaart
Leeftijd: 19 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Improving illusions {& Jasper}   zo jun 08, 2014 8:38 pm

Nadat ik mijn vraag had gesteld keek de jongen me aan alsof ik had gezegd dat ik mezelf in een Pokémon kon veranderen. Was het dan zo'n rare vraag? Nee, toch? Tenzij de jongen zijn hele leven lang onder een rots had gewoond zou hij toch moeten weten dat het een vrij normale vraag was? De jongen keek weer naar de Kecleon en hurkte voor hem neer. “Vriend?” zei hij tegen de Pokémon. Het duurde een aantal seconden voordat ik besefte wat hij bedoelde. Hij wilde de Pokémon op zich wel vangen, maar dan moest die het er wel mee eens zijn. Ergens deed het me denken aan Team Plasma, die een aantal jaar geleden in Unova waren. Zij wilden dat Pokémon bevrijd werden van de mensen, omdat ze vaak werden gebruikt als 'voorwerpen'. Zou deze jongen daar ook zo over denken? Zou hij een tweede N zijn? Ik schudde mijn hoofd om de gedachte van me af te schudden. Nee, dat zal wel niet. Ik betwijfelde het sterk of deze jongen überhaupt had gehoord over Team Plasma en wat ze zoal uitgevoerd hadden. Ik besloot er maar niet naar te vragen, voordat ik hem nog op ideeën zou brengen.

Toen ik weer opkeek, zag ik dat er voor de jongen een andere Pokémon stond. De blauwe Pokémon leek wat op een Krokorok, ook al klopten de aftekeningen, de kleuren en de uitsteeksels niet. De Krokorok-achtige Pokémon had ongeveer dezelfde blauwe kleuren als een Oshawott. Was het dan een starter Pokémon? Waarschijnlijk wel, dan. In ieder geval gebruikte de Pokémon – die door Jasper 'Monster' werd genoemd – vooral wateraanvallen tegen de Kecleon. Terwijl ik naar het hevige gevecht keek, probeerde ik me te herinneren hoe die Pokémon ook alweer heette. Het was iets met To... To... Todile? Nee, dat was het niet... Een Totodile? Ja, volgens mij was dat de juiste benaming. Op dat moment hoorde ik het gespet van water en weer moest ik opkijken. Tja, dat krijg je ervan als je alleen maar wat zit na te denken over van alles. De twee vechtende Pokémon waren in het water beland en waren nog steeds aan het vechten, ook al ging het er nu een stuk minder ruw aan toe dan daarnet. Ik realiseerde me dat een jonge Pokémon hier eigenlijk nog veel van kon opsteken, dus ik liet Arya uit haar Pokéball komen. Even keek ze naar de twee Pokémon, waarna ze haar vragende blik op mij richtte. Er verscheen een kleine glimlach op mijn gezicht. “Kijk maar even toe, dan leer je er nog iets van,” zei ik bemoedigend. De Ralts dacht even na, waarna ze knikte en weer naar het gevecht keek. Ze bleef alleen wel dicht bij me staan en hield me weer eens vast aan mijn broekspijp.

Niet veel later gooide de jongen een Pokéball naar de ernstig verzwakte Kecleon. Aan de voortbeweging van het dier te zien leek het erop dat hij in één keer gevangen zou worden. Een moment lang keken we allemaal naar de schuddende Pokéball, ook al zouden de jongen en zijn Pokémon zenuwachtiger geweest zijn dan ik en Arya. Helaas voor die twee sprong de bal op het laatste moment weer open, en dat terwijl die Kecleon zo verzwakt leek te zijn. Het gevecht ging weer door, maar nu was het nóg minder fel. De beide Pokémon waren duidelijk uitgeput, dus het gevecht kon niet lang meer duren. Dat kon gewoon niet. Na een tijdje gooide de jongen weer een Pokéball naar de verzwakte Kecleon, die er weer in verdween. Zou hij dit keer er in blijven zitten? De Pokéball rolde een paar keer heen en weer. Het leek erop dat de Kecleon er weer uit zou breken, maar dat gebeurde niet. De Pokéball lag stil en de Kecleon was gevangen. Ik wandelde er naartoe en Arya volgde mij in mijn voetsporen. Even keek ik van de Pokéball naar de jongen. “Goed gedaan,” zei ik, vermoedend dat dit de eerste keer was dat de jongen een Pokémon had gevangen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Improving illusions {& Jasper}   

Terug naar boven Go down
 
Improving illusions {& Jasper}
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kansai :: Coast :: Old Tjikko Beach-
Ga naar: