IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Seizoen: Winter Temperatuur: -11°C tot -5°C Weersvoorspelling: Er is een grote kans op sneeuw, die samen gaat met de aanhoudende kou.

Event: Door de aanhoudende kou zijn wilde Pokémon maar moeilijk te vinden.

Nieuwste reizigers: Josh Bentley, Callie Ophey en Akira Amauri.

Laatst gevangen Pokémon: Kecleon

Laatst behaalde gymbadge: -

Important Topics
► Regels
► Beginners Hoekje
► Uitleg
► Topic Search
► Pokémon Catching
► Pokémon Location
► Pokémon Evolving

► Pokemon Breeding
► Safari Zone
► Shiny Shop
Lotteries!
Loterijen
Egg Raffle
Evolution Items Draw
Mega Stone Lottery
Safari Zone!
Current Safari Zone Pokémon:


Awards!
Personage van de Maand:
Pokémon van de Maand:
Topic van de Maand:
Gevecht van de Maand:

Linkpartner Button

Code:
[url=http://kansai.actieforum.com/][img]http://s23.postimg.org/5bsqpj3w7/kansai2.png[/img][/url]
Linkpartners

Deel | 
 

 A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Gwyn Comorque

avatar

Aantal berichten : 66
Leeftijd : 18

Karakter Kaart
Leeftijd: 14 jaar
Type trainer: Breeder
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   wo feb 19, 2014 2:27 pm

De zoete geur die normaal gezien in dit bos hing was minder sterk dan normaal. Hij was er wel, dat was zeker, maar zeker in de lente was die geur erg opvallend. Nu het winter was en er minder bloemen waren viel het allemaal dus nog wel mee. Ik keek even naar Tharu die naast mij liep. Ook hij leek geïnteresseerd te zijn in de zoete geur die ons hier constant begeleidde. Hier en daar hoorde ik het zachte gezoem van Combee, en tussen de bomen zag ik zelfs even een flits van een Vespiquen. Dat was niet zo vreemd, aangezien dit bos erom bekend stond veel bij-achtige Pokémon te hebben. De zon stond al hoog aan de hemel en de honger begon bij mij te knagen. Ik zocht een grote boom uit, waarna ik ging zitten met mijn rug leunend tegen de stam. Tharu kwam dichterbij en zette zich naast mij neer.

Ik haalde mijn rugzak van mijn rug af en zette deze voor mij. Ik haalde er wat bessen uit, die ik bij Tharu hield. Hij snuffelde er even aan en at op zijn gemakje de bessen op. Toen hij klaar was met eten haalde ik een stuk brood uit mijn rugzak, die ik voor mijzelf had meegenomen. Nadat ik een paar happen had genomen, hoorde ik geritsel in de struiken. Slechts een paar tellen later liep er een nietsvermoedende Shinx uit. Toen ze mij zag schrok ze en leek ze aanstalten te maken weg te rennen, maar blijkbaar was ze te nieuwsgierig en bleef ze gewoon staan.

Dit was mijn kans om een wilde Pokémon te vangen! Snel stond ik op, en Tharu deed hetzelfde. Ik wilde al een Pokéball pakken, maar toen herinnerde ik me dat de Pokémon eerst verzwakt moest worden. 'Tharu, gebruik Tackle!' riep ik, waarna de Turtwig meteen op de Shinx afstormde. Zij had te laat door wat er gebeurde, en de Tackle raakte haar. Ik greep een lege Pokéball en gooide deze naar de Shinx.

De Pokéball schudde eenmaal. Het mocht helaas niet baten en al spoedig floepte de Shinx eruit, vastberaden om het gevecht aan te gaan.
Tip! Het gevecht verloopt niet even gemakkelijk als in de spellen van Pokémon. Een aanval is zeker niet genoeg. Ook heeft de Shinx geen kans voor een tegenaanval gehad, dus let hier a.u.b. op!(Ik zal er in het vervolg op letten!)


Toen ik de flits zag van een Pokémon die uit zijn Pokéball ontsnapte, wist ik dat ik te snel was geweest. Vanaf nu zou ik het slimmer aanpakken. Het leek erop dat de Shinx hetzelfde dacht, want zij tackelde op haar beurt Tharu. Hij was ferm geraakt, en hij schudde even met zijn kop om weer helder te worden. 'Tharu, gebruik nog een keer Tackle!' riep ik, wetend dat dat waarschijnlijk de enige nuttige aanval was op dit moment. Hij rende op de Shinx af, die al haar spieren gespannen had om opzij te springen. Ze leek wat naar een bepaalde kant te leunen... 'Als je dichtbij bent, wijk dan uit naar rechts!' Net op het moment dat de Shinx opzij sprong, rende Tharu haar kant op en tackelde haar alweer. Helaas was het dit keer minder effectief dan eerst en stond de Shinx weer op. Deze zag er niet bepaald vrolijk uit. Ze gromde luid en rende weer op Tharu af, die haar net op tijd ontweek. 'Tackle!' riep ik, en Tharu tackelde de Shinx weer toen ze zich net weer had omgedraaid. Ik pakte snel een Pokéball en gooide deze weer naar de Shinx, die erin geflitst werd. Ik wachtte gespannen af op wat er zou gebeuren.

De Pokéball schudde deze keer driemaal, en het leek of de Shinx er in zou blijven zitten, maar helaas, op het laatste moment kwam hij er weer uit gesprongen, te trots om op te geven.

Voor de tweede keer verscheen de Shinx weer uit haar Pokéball. Ze was duidelijk niet van plan het zo snel op te geven, maar ik had hetzelfde gevoel. Ik zou niet weggaan voordat deze Pokémon ook bij mijn team zat. De Shinx viel Tharu weer aan door hem te tackelen, en even wankelde de Turtwig. Ik merkte dat de Shinx even niet oplette. 'Tackle, nu!' riep ik, waarna Tharu zijn evenwicht terugvond en op zijn beurt de Shinx weer tackelde. Ze gromde verrast en viel even om, waarna ze meteen weer recht stond. Hoewel ze zichzelf sterk wilde laten overkomen, zag ik dat ze begon te verzwakken. 'Op hoop van zegen...' mompelde ik, waarna ik weer een Pokéball gooide naar de Shinx. Er verscheen weer een flits en ze zat er weer in. Nu maar hopen dat ze erin bleef...

De Pokéball schudde meerdere malen heen en weer, maar de Shinx gaf het uiteindelijk op. De Pokéball bleef stilletjes liggen.
Gefeliciteerd! Je hebt een Shinx gevangen!


Een grijns verscheen op mijn gezicht. Het was gelukt! 'We hebben haar! Bedankt, Tharu,' zei ik waarna ik de Turtwig een aai gaf over zijn hoofd. Ik liep naar de Pokéball met de Shinx erin en pakte deze op. Ik dacht even na en keek toen weer naar Tharu. 'Zullen we haar ook een bijnaam geven?' vroeg ik, waarbij Tharu een geluidje maakte als antwoord. Ik wist niet of hij mijn vraag überhaupt wel begrepen had, maar het was wel iets vertrouwds, zo'n “antwoord”. Ik gooide de Pokéball waar de Shinx in zat voor mij uit en ze verscheen weer voor mij. Ze keek me verwacht aan. Ik hurkte zodat ik niet al te dreigend over zou komen. De Shinx was toch wel nieuwsgierig en kwam langzaam dichterbij. 'Diane,' zei ik na even gezwegen te hebben. De Shinx hield haar hoofd wat schuin. 'Diane,' herhaalde ik, 'wat vind je van die naam?'
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jasper Veer

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   wo feb 26, 2014 8:14 pm

“Monster!” Voor de zoveelste keer deed de Totodile een andere aanval dan Jasper aan hem gevraagd had. Vroeg hij om een Scratch, deed Monster juist een Water gun en net zo vaak was het omgedraaid. Jasper dacht ook slim te zijn om te vragen voor het tegenovergestelde om toch de juiste aanval te krijgen, maar in zulke gevallen viel de starter hem aan of helemaal niet. Wonder boven wonder wisten ze gevechten te winnen, maar vraag maar niet hoe, Jasper was er ook nog niet zeker over. En weer zaten ze in een gevecht, ditmaal tegen een bruine rups met paarse bobbeltjes als poten en snuit en twee giftige hoorntjes op zijn kop en punt van zijn staart. Hoe hij wist dat de hoorntjes giftig waren? Ervaring, zelf op een Weedle, -Hij wist eindelijk hoe een Pokédex werkt en kwam achter diens naam-, gevallen toen Monster hem liet struikelen. Het waren de beroerdste dagen van zijn leven, maar goed, het gevecht. Monster zat verveeld te gapen, terwijl de Weele naar voren schoot over het grasveldje met zijn kop gevaarlijk gebogen en de punt die recht richting de blauwe krokodil wees. De Totodile krabde verveeld over zijn buik en nam niet de moeite de aanval te ontwijken en gunde de Weedle enkel een verveelde blik. “Kom op, doe wat!” Sprak Jasper hem toe, maar de Totodile verroerde zich niet, totdat de Weedle hem bijna geraakt had. Plotseling schoot de Totodile opzij en vuurde een felle Water Gun op de Pokémon af die op zijn zij viel en fel rond aan het spartelen was voor houvast. “Monster, waarom luister je zo slecht? De laatste paar dagen luisterde je nog, maar nu langzamerhand niet meer. Vertel op!” Jasper balde zijn vuisten en sloeg een geagiteerde zucht. Wat ging er toch in de krokodil op? Plotseling schoot de schim van de Weedle overeind en vuurde paarse hoorntjes op de Totodile af. “Ontwijk, en dan Water Gun!” Weer bleef de Totodile staan en liet zich geraakt worden door de boel hoorntjes, voordat hij naar de Weedle schoot en een rake Scratch uitdeelde op het moment dat de Weedle de overhand dacht te hebben. Direct erna drukte de Totodile diens hoofd tegen de grond aan en gaf de Pokémon met zijn andere poot meerdere Scratch-aanvallen, ditmaal tegen zijn lichaam en kop. De Weedle had al opgegeven, maar Monster ging koppig door totdat de schade op de rups te erg werd. Met een zucht hield Jasper zijn pokéball voor zich en liet Monster in zijn pokéball terugkeren om de Weedle tegen verdere schade te behoeden. Nu leek Monster op een daadwerkelijk monster door zo meedogenloos te vechten. Ditmaal ging het te ver, de vorige keren waren namelijk nog vrij strategisch en goed vergaan. Maar ja, er was iets veranderd, maar wat? Verward wierp hij nog een laatste blik op de glimmende pokéball, voordat hij die wegstopte in zijn tas en richting de afgetakelde Weedle toeliep.

De Pokémon kroop direct angstig in elkaar en trilde over zijn pijnlijke lijfje. Direct hield Jasper halt en greep direct een bes die hij onderweg gekregen had van een vriendelijke man. Voorzichtig rolde hij het zachtjes naar de Weedle toe die door de plotselinge beweging eerst reageerde door met zijn staart te slaan, maar spoedig kleine hapjes van de bes nam en instemmende geluidjes liet horen. Een zachte glimlach sierde zijn gezicht. De Pokémon had de wonden nergens aan verdiend eigenlijk en toch werden pokémon sterker door elkaar te verslaan, het was een zieke wereld. Maar het deed hem goed om de Weedle te zien genieten van de bes, die hopelijk niet giftig was. De jongen wachtte enkele tellen, maar de Pokémon gedroeg zich normaal en leek hem zelfs dankbaar te zijn toen die een blik op hem had geworpen. Of had hij zich dat ingebeeld? Het waren toch menselijke emoties, en geen dierlijke of Pokémon? Ach, hij hees zich traag omhoog en zwaaide de Pokémon vaarwel, maar de Weedle kroop snel naar hem toe en tikte voorzichtig met zijn snuit tegen zijn schoen. Wat was er met dat ventje? De Weedle staarde hem lang aan, maar plofte toen zwakjes neer op de grond. Jasper’s hart ging tekeer en voorzichtig greep hij de Weedle en klemden hem beschermend tegen zijn borst aan. Het wezentje leefde nog, maar de wonden moesten genezen orden. Hoe had hij zo net dat eventjes net zo zwakjes durven achter te laten? Hij viel dan als prooi bij andere Pokémon. Het besef dat de andere wilde Pokémon die ze bevochten ook als prooi eindigde deed hem weinig goed. Met wat wilskracht duwde hij die terugkerende gedachte weg, hij wilde er niet over nadenken. Oké, hij moest hulp vinden, maar waar? Wacht, had Gwyn niet eens een middeltje gebruikt om zijn Turtwig te laten herstellen? Wacht, die was er niet. Zeker hier niet. Jasper sloeg een teleurgestelde zucht en liep door, botste tegen een onbekende rug en excuseerde zich direct.
“Sorry, maar-“ Jasper’s ogen werden groot, waarna ze haast straalden. De albino jongen! Gwyn! En ter bevestiging zag hij Tharu ook staan en een soort kat of hond-achtig wezen met een panty aan en een ster aan diens staart, een Pokémon? Ach. “Gwyn, lange tijd niet gezien!” Jasper fleurde aardig op, maar besefte zich nog dat hij hiervoor geen tijd had. De Weedle in zijn armen werd aanzienlijk zwakker. Zijn gezichtsuitdrukking werd serieuzer, maar ook een beetje schichtig. Verlegen was hij nog. “Heb je dat genezend middeltje, deze Pokémon is in slechte staat!” Kom op, Gwyn, hij had zijn hulp echt nodig!
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn Comorque

avatar

Aantal berichten : 66
Leeftijd : 18

Karakter Kaart
Leeftijd: 14 jaar
Type trainer: Breeder
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   do feb 27, 2014 8:09 pm

De Shinx leek even na te denken over mijn vraag. “Shinx!” gromde ze vrolijk na even stil te zijn geweest. Ik kon het niet laten om even te lachen. “Zo te horen is “Diane” goedgekeurd. Welkom bij het team!” zei ik. Tharu begroette het nieuwe teamlid met een knikje. Nu dat was afgehandeld, keek ik naar beide Pokémon. Ze waren gewond geraakt tijdens het gevecht en waren ook wat verzwakt. Ik haalde mijn rugzak er weer bij en haalde er twee potions uit. De eerste gaf ik aan Tharu, waarna ik mij omdraaide naar Diane om haar het andere te geven. Ze deinsde terug, en even was ik daarover verbaasd. Toen ik haar wantrouwend zag kijken naar het flesje in mijn hand, begreep ik dat ze het natuurlijk nog niet kende. “Geen zorgen, het is echt niet gevaarlijk, het helpt juist!” zei ik, waarna ik wat potion op een schram op haar vacht sproeide. Ze rilde even, maar daarna liet ze me rustig toe haar wonden wat te behandelen. Ik borg de lege flesjes op in mijn rugzak en stond op. “Zo, en dan kunnen we nu...”

Iets of iemand botste tegen mij aan en onderbrak mijn woorden. “Sorry, maar-“ zei de persoon, om de één of andere reden zijn zin afkappend. Ergens herkende ik de stem en toen ik mij omdraaide keek ik recht in de verbaasde ogen van Jasper. “Gwyn, lange tijd niet gezien!” zei hij. “Inderdaad, wat een toeval dat wij elkaar hier weer tegenkomen!” antwoordde ik. Op datzelfde ogenblik zag ik een gewonde Weedle in de armen van Jasper. Hoe was hij daaraan geraakt? Had hij ook een Pokémon gevangen? “Heb je dat genezend middeltje, deze Pokémon is in slechte staat!” zei hij. Ik knikte dat ik de ernst van de situatie begreep. “Hou hem in de gaten, dan zoek ik even naar een potion,” zei ik, waarna ik me meteen weer bukte om een potion uit mijn tas te halen. Ik kon ze niet meteen vinden tussen de lege flesjes, en toen ik bijna begon te vermoeden dat ik er geen meer had, wist ik toch nog een volle potion te vinden. “Yes!” riep ik, waarna ik opstond met de potion in mijn handen. Ik spoot het middeltje op de wonden van de Weedle. “Dit zou moeten helpen,” zei ik, hopend dat het ook echt zou werken, aangezien de Pokémon er nogal slecht aan toe was.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jasper Veer

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   vr feb 28, 2014 12:40 pm


De Weedle zwakte af en de hartslag die hij van het beestje kon voelen verminderde gestaag, terwijl het bloed van de diepe wonden op zijn vest lekte. De Pokémon had niet lang meer met de schade die Monster aangericht had, Jasper kraakte zich hierdoor des te meer af. Hij had de Weedle kunnen redden door Monster eerder terug in zijn pokéball te sturen, en dan zou er absoluut niets gebeurd zijn. Maar de realiteit was anders en hij had de krokodil door laten vechten met felle Scratch-aanvallen tot het punt dat de rups zich niet meer kon verweren en in deze staat belandde. Het was te meedogenloos hoe Monster had gevochten, maar nu hij eraan dacht, had hij niet veel keus. Het was immers niet zijn schuld dat Monster een ravage aanrichten. Of toch wel? Monster bleef zijn verantwoordelijkheid. Jasper vermeed de blik van Gwyn en liet zijn blauwe ogen op de Pokémon in zijn armen rusten. Het ventje ademde haast vredig en gaf hem de indruk de strijd al opgegeven te hebben. Als reactie hiervan trok Jasper de Weedle enkel sterker naar zich toe met zijn ogen stijf gesloten. "Het komt goed," kraamde Jasper zachtjes uit, hoewel het misschien een directe leugen was. Als Gwyn geen spijtvoorwerp had, dan ... dan . Jasper haakte zichzelf af, nogmaals, om de gedachte niet door te laten voeren. De Weedle zou niet sterven onder zijn bewind of verder pijn moeten lijden! Net op dat moment klonk de alerte stem van Gwyn die beweerde zulke geneesmiddelen nog te hebben. Traag had Jasper zijn ogen weer geopend en zag hij de witharige jongen in zijn tas naar dat middeltje wroeten. Vind dat geneesmiddel, alstublieft! was het enige wat door hem heenging.
Het duurde enkele tellen, voordat Gwyn het geneesmiddel gegrepen had, maar het voelde aan als uren, de spanning was niet te snijden. De trainer had het voorwerp vastgegrepen en was overeind gekomen. Jasper's ogen werden groot, waarna er ondanks de zenuwbrekende situatie een klein lachje op zijn gezicht toverde. Hij kon het niet geloven; Gwyn had het nog! De Weedle werd gered! Terwijl Gwyn het middeltje op de wonden van de Weedle spoot, leek het kleine lichaampje weer leven te krijgen. De Pokémon liet pijnlijke kreuntjes horen en kronkelde nadat Gwyn gespoten had. Gwyn had de dag zowat weten te reden! Het boeide Jasper zelfs niet hoe hij eigenlijk zo'n voorwerp kon krijgen, dat was niet het belang. "B-Bed-Bedankt, Gwyn,"Stamelde hij zachtjes. Toen Gwyn klaar was, had de Weedle zelfs zijn kleine oogjes weer geopend en glinsterde zelfs de zon erin, waarna hij ermee keek naar Jasper en Gwyn. De Pokémon was op zijn hoede en trok zijn kop schichtig weg, maar al spoedig kwam er een vriendelijke houding voor in de plaats. De Weedle liet een haast bedankend geluidje voortkomen, waarna deze enkel Jasper aankeek. "Je bent gelukkig oké, maar wat nu ..?" Jasper had geen idee wat hij nu met de Pokémon moest doen, hij was er al een beetje gehecht aan geraakt en vrijlaten in het wild maakte de toekomst van het ventje onzeker. Zijn blik gleed kort langs de omliggend staande bomen, voordat zijn kijkers weer op de Pokémon gericht stonden. Dit was zijn thuis, en dat was misschien een betere omgeving voor de Pokémon. Jasper liet de Weedle met een zucht vrij, nadat hij bukte. De rups keek hem nog steeds recht aan, onzeker wat de jongen nou wilde doen. Jasper had ook werkelijk geen idee, maar ditmaal wilde hij het eerst zelf zien op te lossen in plaats van continu hulp te zoeken bij Gwyn. En toen kwam het; waarom koos hij voor de Pokémon? Kon hij de rups niet zelf laten kiezen wat hij wilde? Dat leek hem namelijk beter en bovendien heel wat eerlijker dan wanneer iemand anders voor jou keuze maakte. "Dus, kies maar. Wil je mijn vriendje worden of hier in jouw thuis blijven?" De Weedle hield zijn kopje scheef, maar het begon hem al snel door te dringen wat de jongen van hem verwachtte. De rups kroop naar Jasper toe, wreef zijn kopje langs zijn been, waarna de Weedle richting een boom toekroop. "Thuis," Kraamde Jasper bijna onhoorbaar toen hij toekeek hoe de Weedle in de boom verdween. Als het de Pokémon maar blij maakte.

Maar goed, de Weedle was in orde. De jongen draaide zich om naar Gwyn en zijn Turtwig en panty pokémon. "O-O-k .. E-Een Pokémon gered?" Jasper vervloekte zichzelf weer; de situatie net had eindelijk zijn verlegenheid weten te dimmen, maar het effect was uitgewerkt. Maar waar hij vroeger sterk op zou laten, liet hij maar zo. Er druk over maken, maakte de boel erger. Maar goed, die panty Pokémon. Het zag echt vreemd uit, het leek letterlijk een hondachtige en katachtige kruising te zijn met een blauwe vacht, gele ogen en een zwarte panty aan met aan zijn staart een gele staart. Hoe bestond zoiets? Jasper hief zijn wenkbrauw lichtjes op, maar zweeg verder. Hij kende niet alle Pokémon. Het leek er echter op dat Gwyn ook een Pokémon gered leek te hebben, of was er iets totaal anders gaande? Jasper wachtte Gwyn's antwoord af.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Miwa Lux

avatar

Aantal berichten : 65

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   vr feb 28, 2014 9:25 pm

MIWA
Lang had ze er niet over gedaan om uiteindelijk ook echt te vertrekken. Onder het lopen had ze een van de boekjes uit haar rugzak gepakt en was ze aan het lezen geslagen, het was wel handig om even de handleiding door te lezen van bepaalde dingen die ze had gekregen in de kit. Nou was ze vrij bekend met de basics door de vele lessen die ze had gehad en waarbij ze ook echt had opgelet. Het enige nieuwe was de Pokédex, waarvan ze wel wist dat hij bestond – maar hoe hij werkte was een goede vraag.
Voordat ze het bos betrad checkte ze nog even, ietwat onhandig omdat ze de handleiding al in haar handen had, de kaart die ze had van de regio. Als het goed was moest het bos voor haar Cedar Forest zijn. Zijdelings keek ze naar de Squirtle die dichtbij haar been stond, zich er zelfs een beetje achter verstopte en bang leek te zijn voor het duister ogende bos. ’Maak je geen zorgen, het is een illusie: wij staan nu in het licht, maar als we eenmaal zelf ook in de schaduw zijn zal je zien dat het wel meevalt,’ glimlachte ze hartelijk naar hem. De Pokémon keek haar even verloren aan, waarna hij knikte: een teken dat hij haar geloofde. Iets wat het meisje een warm gevoel gaf van binnen, het gaf al aan hoezeer de ander haar vertrouwde!

Na een tijdje lopen hield Miwa halt, waarna ze omkeek naar de Squirtle die de gelegenheid gelijk nam om te gaan zitten en uitgeput een zuchtje slaakte. Ze keek even omhoog en richtte vervolgens een bedenkelijke blik op de grond terwijl ze haar kin vastpakte. ’Eens denken… Ik denk dat we er nog wel een tijdje over zullen doen voordat we hieruit zijn, maar tot nu toe is er niks vreemds of gevaarlijks gebeurt: dus we kunnen het wel rustig aan doen.’ Ze liep naar haar Pokémon, deed haar rugzak af en ging bij hem zitten. Terwijl ze haar rugzak opende stelde ze een vraag: ’Heb je honger, Tubby?’ Een zijdelingse blik werd aan de ander geschonken om naar het antwoord te kijken, deze schudde zijn hoofd. Het was dus enkel vermoeidheid.
Gezien ze zelf ook niet echt honger scheen te hebben pakte ze maar haar Pokédex en begon er een beetje mee te experimenteren. Ze mocht de handleiding dan hebben gelezen: ze was meer een kind dat leerde doormiddel van voorbeelden. Als iemand keurig voor had gedaan hoe het apparaat precies werkte dan wist ze het nu precies uit haar hoofd – maar dit was niet het geval geweest. Na wat geklungel richtte ze hem uiteindelijk op Tubby, waarna de volgende woorden werden uitgesproken: ’Squirtle, de kleine schildpad Pokémon.’ Er kwamen een paar opties, zoals meer informatie, maar dat was nu even niet belangrijk. Blij liet ze de display zien aan de Squirtle: ’Kijk Tubby, dat ben jij!’ Verward keek de Squirtle ernaar, kwam zelfs wat dichter naar het scherm, maar om de een of andere reden trok hij zich ineens terug in zijn schildje. Met een frons keek Miwa hiernaar, waarna ze zelf naar de display keek en haar schouders ophaalde. ’Zo erg is het toch niet?’
Pas toen ze wat geritsel hoorde snapte ze wat er aan de hand was. Een Caterpie had zich onthult voor haar ogen achter de struiken en Tubby moest hem vast ook gezien hebben. Enthousiast richtte ze haar Pokédex op het wormpje, waarna er weer wat woorden uit werden gesproken: ’Caterpie, de worm Pokémon.’ Opnieuw negeerde ze de extra informatie optie en draaide ze zich om. ’Wees niet bang Tubby, deze kun je gemakkelijk de baas zijn!’ Voorzichtig kwam de schildpad weer tevoorschijn, stond op en liep naar zijn eerste vijand toe.
Blij sprong het meisje op. Erg veel dacht ze niet na op het moment, trainers trainden ook doormiddel van andere Pokémon aanvallen: dus dat wilde ze nu doen. Echter leek het nogal moeizaam te gaan omdat Tubby zich gelijk weer terug trok wanneer de Caterpie zich enkel omdraaide. Miwa slaakte een diepe zucht en dacht na: het was duidelijk dat haar Squirtle bang was en dit vast moest komen door het feit dat hij niet zoveel zelfvertrouwen had. Als ze nou eens zou zorgen dat hij wat meer zelfvertrouwen kreeg? Nog een paar tellen dacht ze na, waarna ze op een – in haar ogen – geniaal plan kwam.
Zonder verder na te denken rende ze naar de Caterpie toe en trok een vreemd gezicht vlak voor zijn neus. Geschrokken sprong het wormpje op en kroop het weg, waarna het meisje zich omdraaide en wees: ’Kijk Tubby! Kijk hij is bang voor je!’ Langzaam kwam hij uit zijn schildje tevoorschijn en keek met grote ogen naar het beeld. Omdat hij er niet echt veel achter kon zoeken werkte het plan en keek hij met een blije glimlach naar zijn trainer, trots en wel. Echter werd deze blik snel van zijn gelaat gewist wanneer er ineens een hoop geritsel klonk, van verscheidene kanten. Langzaam zette Miwa een paar passen naar achteren, weg van het struikgewas. Wanneer ze zich omdraaide zag ze hoe er ineens verscheidene Caterpie’s tevoorschijn kwamen en allemaal zagen ze er niet zo blij uit.

Ietwat bang slikte het meisje eenmaal, langzaam zette ze een stapje dichter naar Tubby toe. ’S-Sorry… Het was niet mijn bedoeling om -’ ze werd afgekapt door wat web dat in haar gezicht werd gespoten. Snel haalde ze het weg, waarna ze boos om zich heen keek. ’Hey!’ Opnieuw kreeg ze niet de tijd om haar zin af te maken, maar deze keer omdat ze van beide kanten beschoten werd en steeds vaker. Niet wetende wat te doen keek ze naar haar Squirtle. ’Tubby!’ kwam er hees over haar keel wanneer ze zich realiseerde dat de Squirtle aan grond vastgenageld stond: hij was te bang.
Ze wilde dichter naar hem toe lopen zodat ze hem gerust kon stellen, maar dit lukte niet en het resulteerde er uiteindelijk in dat ze viel. De reden waarom zij werd bespoten en hij niet was vrij simpel: zij maakte kabel en bewoog zich, hij deed niks. Met moeite wist ze een arm los te krijgen en rijkte ze met een hand naar hem uit. ’TUBBYYY!’ het was een wanhopige kreet, hopend dat ze hem uit deze trance kon halen. Ze had succes: de Squirtle keek geschokt om zich heen en uiteindelijk naar haar. Met een hoopvolle glimlach keek ze naar hem, maar deze verdween langzaam toen de kleine schildpad wegrende. Met tranen die prikten in haar ogen maakte ze vage bewegingen met haar hand, alsof ze hem probeerde vast te pakken. ’T-… Tubby…’ Haar Pokémon had haar achtergelaten.


TUBBY
Doodsbang rende de Squirtle door het bos, niet wetende wat te doen. De adrenaline gierde door zijn lijfje, maar uiteindelijk bleef hij toch stilstaan. Hij draaide zich om, leek enorm te twijfelen: teruggaan of hulp zoeken? In geen miljoen jaar zou hij dat meisje achterlaten, het meisje dat hem had uitgekozen nadat iedereen hem had geweigerd: nadat hij bijna dacht dat hij nooit uit dat laboratorium zou komen.
Uiteindelijk koos hij de tweede optie, wetende dat hij de moed – noch de kracht – had om al die Caterpie’s aan te kunnen. Dus hij rende verder, ietwat onhandig door zijn bouw die hem weerhield van enorme snelheid. Nogal paniekerig keek hij om zich heen, in de hoop iets of iemand te zien die hem kon helpen. Hierdoor vergat hij echter wel om voor zich uit te kijken en dit had als gevolg dat hij uiteindelijk tegen iets aanbotste. Hij raakte uit evenwicht en viel op zijn achterste.
Hij was even blijven zitten, moest bijkomen van de schrik, maar keek daarna op. Een mens. Eerst leek het erop alsof hij weer zou verstenen van angst, maar uiteindelijk schudde hij zijn kopje en kwam overeind. Hij trok aan de broekspijp van de persoon en wees de kant op waar hij vandaan was gekomen. Zijn blik zorgde dat de ernst overkwam van de situatie: hij was bang, wanhopig en daarbij ook erg haasterig.



OOC: Ik heb toestemming om hier te zijn :'D! Volgens Word is dat laatste woord trouwens een woord en volgens Chrome niet, maar ik weet geen betere omschrijving op het moment >w<'
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn Comorque

avatar

Aantal berichten : 66
Leeftijd : 18

Karakter Kaart
Leeftijd: 14 jaar
Type trainer: Breeder
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   za maa 01, 2014 12:57 pm

De Weedle leek er gelukkig al snel weer bovenop te komen. "B-Bed-Bedankt, Gwyn," zei Jasper wat stotterend. Een glimlach verscheen op mijn gezicht. “Graag gedaan,” antwoordde ik. Ik keek naar de Weedle, en ik vroeg me af of Jasper hem wel echt had gevangen, aangezien de Pokémon eerst wat schichtig om zich heen keek. Toen Jasper de Weedle op de grond zette, wist ik dat het wel een wilde Pokémon moest zijn. Ik kon er niets aan doen dat ik mij afvroeg waarom hij de Pokémon niet had gevangen toen hij de kans had. Misschien wist hij gewoon niet dat dat kon? Hij was niet bepaald ervaren met Pokémon, of tenminste, buiten gevechten. De Weedle kroop eerst naar Jasper toe en wreef even met zijn kopje tegen het been van de jongen aan, waarna hij weer richting een boom kroop. Zelfs al had Jasper hem gered, deze Weedle wilde duidelijk liever in het bos blijven. Mijn blik gleed even naar Diane, die al die tijd naast mij had gestaan. Was het wel goed geweest van mij om haar te vangen? De Shinx leek door te hebben waar ik aan dacht en duwde zacht tegen mijn hand. Zij vondt het blijkbaar prima om bij mij te blijven, en Tharu al helemaal, aangezien de Turtwig nooit in de wildernis had geleefd.

Jasper draaide zich weer om naar mij. "O-O-k .. E-Een Pokémon gered?" vroeg hij, weer stotterend. Even wist ik niet goed waar hij het over had, maar ik zag dat de blik van de jongen op Diane bleef rusten. “Oh, je bedoelt de Shinx,” begon ik. “Nee, ik heb haar niet gered, maar ik heb haar gevangen,” zei ik. Omdat ik niet zeker wist of Jasper iets wist over het vangen van Pokémon besloot ik het even kort uit te leggen. “Als je een Pokémon aanvalt en als deze genoeg verzwakt is, kan je die vangen,” legde ik uit. Slechts een paar tellen later was er voor de tweede keer iets tegen mij aangebotst, en even dacht ik dat het Tharu of Diane was die gestruikeld was of iets dergelijks. Toen ik iets voelde trekken aan mijn broekspijp keek ik omlaag, en tot mijn verbazing stond daar een Squirtle. Een starter Pokémon? Wat deed die hier? Ik bukte zodat ik het wezentje aan kon kijken. “Hé, wat is er?” De blik van de Pokémon zei genoeg. Hij keek mij wanhopig en bang aan terwijl hij met een voorpoot in een bepaalde richting wees. Ik keek om naar Jasper. “Hij wil ons iets vertellen. Kom je mee?” vroeg ik, terwijl ik opstond. Ik keek even naar Tharu. “Ik denk dat het slim is als jij even terug gaat in jouw Pokéball, we hebben wat haast...” zei ik voorzichtig, al leek de Turtwig totaal niet beledigd te zijn. Ik liet hem terugkomen in de Pokéball en keek weer naar de Squirtle. “Wijs ons de weg.”
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jasper Veer

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   za maa 01, 2014 6:07 pm



‘Oh, je bedoelt de Shinx,’ Stelde Gwyn vast, toen hij naar de panty Pokémon verwees. Wat een rare naam voor zo’n wezen, maar hij kende dan ook maar weinig Pokémon.  ‘Nee, ik heb haar niet gered, maar ik heb haar gevangen,’ Met een diepe frons staarde Jasper hem aan. Hoe bedoelde hij ‘gevangen’? Waarom zou je een Pokémon vangen? Je had al een starter, en je had er niet nog één nodig. En waarom zou je überhaupt het leventje van een wilde Pokémon afnemen om hem te ‘hebben’?  Jasper had direct het beeld van een duivels figuur voor zich die Pokémons als het ware ‘ving’ en gebruikte voor zijn eigen doeleinde. Maar Gwyn was toch geen schurk? Zo zag hij er niet bepaald uit. Verward bleef hij de witharige jongen aankijken, hopend dat er een uitleg hierop zou volgen. En dat volgde, net alsof Gwyn zijn gedachten kon lezen. ‘Als je een Pokémon aanvalt en als deze genoeg verzwakt is, kan je die vangen,’ Dus, hij kon de Weedle van eerder ‘vangen’? M-Maar, dan nam hij diens vrijheid af! Dat wilde hij niet! Ze behoorden tot hun thuis. Maar wacht, hoe ving je die dan? Met een Pokéball, zoals zijn Monster er één had? Wauw, dat was vreemd. Maar de wereld van Pokémon moest beter tot hem doordringen. Hij raakte er wel aan gewend. In zijn ooghoek zag hij toen de silhouet verschijnen van een lichtblauwe schildpad die hun kant opliep, en voordat hij maar iets kon zeggen, tegen Gwyn opliep. Was dat ook een Pokémon? Het leek nog op een vrij natuurlijke schildpad, buiten de kleur en ogen, natuurlijk. Dan moest het toch een Pokémon zijn. Het leek echter aardig van streek te zijn en wees met zijn pootje naar een punt verderop. Wilde het wezentje dat ze hem zouden volgen, en waarom? Jasper had zo zijn twijfels of de Pokémon misschien niet te vertrouwen was, maar de ernst leek in diens ogen te lezen. Misschien moesten ze de Pokémon toch helpen. Jasper vestigde zijn blik op Gwyn, en wachtte zijn reactie af. Hij wilde de Pokémon volgen en hen de weg laten wijzen. Jasper liet zijn schouder zakken, en besloot toen de groep te volgen.
Spoedig bracht de Pokémon hen naar een trainer die bespoten werd met String Shot’s van meerdere Caterpie, deze Pokémon was hij inmiddels nog vaker tegengekomen dan een Weedle. Ze was duidelijk in gevaar, en het leek erop dat de Pokémon hulp gezocht had om zijn trainer te bevrijden van de benarde situatie. Direct greep Jasper Monster’s Pokéball, maar durfde hij de Pokémon er niet uit te laten. De Totodile was door het dolle heen, en zou voor meer problemen zorgen. Was er geen andere manier om de groep Caterpie van de trainer af te leiden? Zenuwachtig keek Jasper de plek rond. Er waren een boel bomen om de trainer heen, waar de Caterpie zaten. Hij probeerde logisch na te denken, waar hielden rupsen niet van? Water? Vuur?Ach, afleiding leek hem goed genoeg om de trainer te redden. Gwyn zou haar dan verder kunnen helpen.

“Gwyn, ik leid de rupsen af. Zorg jij maar voor de trainer en haar Pokémon!” Zei Jasper, ditmaal door de extreme zenuwen zonder gestotter. Jasper liep regelrecht op een van de Caterpie af en tikte deze af van de tak waar die opstond. Geïrriteerd draaide de Pokémon zich om en schoot een String Shot naar hem toe die Jasper nog net wist te bereiken. Oké, hij had de aandacht van één Pokémon, nu de rest nog. Jasper stak twee vingers bij zijn mondhoeken en trok een gek gezicht, waarop de Caterpie enkel geïrriteerder van raakte en ditmaal luid kabaal maakte. De andere Caterpie’s draaiden hun koppen naar Jasper toe, waarop Jasper als reactie meerdere gekke bekken trok. Het was schoon genoeg geweest voor de Caterpie’s, en ze klommen van hun plaatsen af, recht naar Jasper toe en begonnen meerdere String Shot’s af te schieten. Behendig baande Jasper zich een weg door het bos, omdat de Caterpie aardig snel waren door hun String Shot’s op takken uit te voeren en zichzelf mee lieten sleuren, zoals Tarzan met een liaan. Maar wat nu? Waar zou hij de Pokémon brengen? Jasper lette even net op en viel over een steen en knalde pijnlijk tegen de stam van een boom aan. “Auch!” Zijn schouder deed aardig veel pijn, evenals zijn armen. Hij bracht zichzelf overeind, maar het was te laat; de Caterpie’s hadden hem ingehaald. Hij kon niet meer ontwijken.
Een held kwam echter op het laatste moment, zei eens een wijs man. Er volgde vanuit de bomen om Jasper heen Poison Sting’s en ook String Shot’s die de aanval van de groep Caterpie’s stopten. Zijn hart klopte angstig in zijn keel en met een open mond uit verbazing keek hij naar zijn redders. Het waren een boel Weedle’s. Een van hen sprong van de laagste stak van de boom achter hem naar Jasper’s zij en plaatste zich voor hem met zijn kop dreigend naar voren. Huh? Was deze Weedle niet …? Een gevecht volgde gelukkig niet, maar het scheelde niet veel. De Caterpie’s trokken zich terug door de grotere groep Weedle’s, en verdwenen in de omringende bomen. Jasper wist niet wat hij moest zeggen. Zijn angst had hem verlamd. De adrenaline van de achtervolging was weggetrokken. Hij staarde enkel nog naar de Weedle voor zich. “B-Bedankt,” De Weedle draaide zich om en maakte een vrolijkinstemmend geluidje, waarna die de andere Weedle’s aankeek en ze weer in de bomen verdwenen. Zijn vriendje bleef echter nog even voor hem staan en kroop nogmaals naar hem toe en wreef zijn kopje weer tegen diens been, voordat ook hij zich uit de voeten maakte. Met een tevreden glimlach bleef Jasper voor de boom staan met zijn vest deels onder de modder. Zachtjes klopte hij het weg, maar dat ging maar moeizaam. Zijn lichaam trilde nog na van de spanning, en pas na enkele minuten geluisterd te hebben naar het zachte getsjilp in het bos kwam hij weer tot rust. Weer de kans misgelopen om de Weedle te vangen. Ach, het ventje was gelukkig met hoe hij momenteel leefde.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Miwa Lux

avatar

Aantal berichten : 65

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   zo maa 02, 2014 5:40 pm

MIWA
Ze kon het niet geloven, haar eigen Pokémon had haar in de steek gelaten. Wat een rot gevoel was dat zeg, een gevoel waardoor je gewoon in je bedje wilde kruipen en er nooit meer uit wilde komen. Op gerold in je deken zoals een worm of rups. Na gedachte realiseerde ze zich pas weer wat er precies aan de hand was. Met wat moeite slikte ze, door de grote brok die was ontstaan in haar keel, en begon ze met haar vrije had het web weg te halen – maar voor ieder stukje laag dat ze weghaalde kwam een drie keer zo’n dikkere laag erboven op. Tevergeefs bleef ze het proberen, enkel en alleen omdat haar lichaam weigerde op te geven.
Zachtjes beet ze op haar onderlip, proberende om deze te laten stoppen met trillen, maar het bleef alsnog zo. Ze was iets overeind gekomen zodat het beterging, maar alsnog kwam er geen resultaat en werd ze alleen maar verder gemummificeerd. Wat had ze mis gedaan, al zo vroeg in haar reis, dat Tubby haar in de steek had gelaten? Had ze hem teveel gepusht, had ze iets vervelends gezegd, had ze… Ze wist het niet. Ze snapte het niet. Waar was het fout gegaan?


TUBBY
Veel kon hij niet meer kon hij niet doen dan wijzen en hopen dat ze het begrepen. Misschien als zijn karakter iets anders was geweest dat hij er ook nog bij had gesprongen, maar dat was sowieso een slecht plan als je een Squirtle was: je moest jouw evenwicht maar verliezen en omvallen op je rug!
Gelukkig werd hij begrepen, of ja dat dacht hij. De houding van de twee jongens liet wel zien dat ze bereid waren te helpen en hem daarbij dus begrepen hadden. De woorden van de witte jongen kon hij niet verstaan, maar zijn houding was genoeg. Dus draaide hij zich om en begon zo snel als hij kon te lopen naar de plaats van bestemming. Was hij hier nou maar gebouwd! Het enige wat hij kon doen was nu zo snel mogelijk lopen als zijn beentjes toelieten. Het moest er vast erg hilarisch uit hebben gezien, als de situatie niet zo ernstig was en mensen dus de tijd hadden gehad om goed naar hem te kijken.
Wanneer hij zijn trainer zag bleef hij acuut stilstaan, opnieuw weer eens bevangen door de immense angst voor alles daar. Maar hetgeen wat hij had gedaan was goed: dit was de beste optie, in zijn eentje had hij nooit iets kunnen doen. Nogal verloren draaide hij zich om en keek hij naar de twee jongens, hopende dat ze iets zouden doen. Die met de donkere haren rende uiteindelijk weg en niet begrijpend deed de Squirtle een paar stapjes achter hem aan, maar bleef vervolgens stilstaan. De andere jongen was er nog, zou hij wel iets doen?


MIWA
‘Alsjeblieft…’ smeekte ze zachtjes, terwijl ze nog steeds druk in de weer was met de webben, ‘Stop…’ Het waren de enige twee woordjes die ze kon uitspreken op het moment, het leek net alsof ze geen andere woorden meer kende. De wanhoop was zo erg geworden dat ze zelf onbewust was gaan huilen, de tranen die over haar wangen rolden – maar zelf voelde ze niks. Het enige waar ze zich mee bezighield waren die webben en met het uitspreken van die twee woorden. En waarom nog? Het was een verloren zaak, maar haar lichaam scheen zo gewend te zijn om door te zetten dat het zich gewoon niet gewonnen gaf.
Toch stopte het op een gegeven moment en ze zag zelfs een paar Caterpie’s wegkruipen. Met grote, waterige ogen keek ze toe naar het tafereel. Waarom gingen ze weg? Lang stond ze er echter niet bij stil, ze maakte haar andere arm los en wilde net aan haar benen beginnen toen ze wat hoorde. Ze keek over haar schouder en zag hoe de Squirtle naar haar toe rende, met zijn armpjes open. Blij ontving ze zijn knuffel, duwde hem dicht tegen zich op. ‘Tubby… Het spijt me dat ik… Dat ik aan je twijfelde,’ fluisterde ze zachtjes tegen hem, waarna ze hem losliet en naar hem keek. Daarna keek ze pas op en zag ze de andere jongen, waarna ze weer naar haar Pokémon keek die al was begonnen aan de webben aan haar benen. Hoe had ze zo dom kunnen zijn? Tubby had haar niet in de steek gelaten, hij was hulp gaan zoeken. Hij had haar niet in de steek gelaten, hij had haar juist geholpen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn Comorque

avatar

Aantal berichten : 66
Leeftijd : 18

Karakter Kaart
Leeftijd: 14 jaar
Type trainer: Breeder
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   ma maa 03, 2014 4:48 pm

Ik en Jasper volgden de Squirtle, en ik vroeg me af wat er aan de hand zou zijn. Was er iemand in gevaar? Gewond? Wat het ook mocht zijn, aan de blik van het wezentje te zien was het iets ernstigs. Het duurde niet lang voordat ik iemand op de grond zag liggen, met een grote groep Caterpie om de persoon heen. Dat moest de trainer van de Squirtle zijn, dat kon niet anders! We moesten haar helpen, en snel. 'Gwyn, ik leid de rupsen af. Zorg jij maar voor de trainer en haar Pokémon!' hoorde ik Jasper zeggen, meer vastberaden dan daarnet. Even vroeg ik me af hoe hij ooit van die Caterpie – noemde hij ze nou rupsen? – af zou kunnen komen, maar ik antwoordde maar met een knik. Jasper kon zich voorlopig wel redden, maar de vrouwelijke trainer moest geholpen worden. Ik liep alvast naar haar toe terwijl Jasper de Caterpie begon af te leiden. Al snel rende hij het bos in, met de Caterpie achter hem aan. Diane, die al die tijd in mijn buurt was gebleven, gromde even in de richting waar de Caterpie waren heengegaan. Toen ik weer naar het meisje keek, zag ik dat ze de Squirtle al knuffelde. ‘Tubby… Het spijt me dat ik… Dat ik aan je twijfelde,’ zei ze. Tubby, dus zo heette de Squirtle. Het was zo te zien niet meer nodig om haar te helpen met de webben, aangezien Tubby haar al hielp bij haar benen. Ik kwam weer wat dichterbij en hurkte. Het was anders zo vreemd om op haar neer te kijken. “Gaat het wel? Ben je niet gewond?” vroeg ik. In een ooghoek zag ik dat Diane ook naar de benen van het meisje liep en de webben voorzichtig begon door te bijten. Ik wierp een blik richting het bos. Jasper bleef wel lang weg... zou er wat gebeurd zijn?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jasper Veer

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   di maa 04, 2014 5:21 pm



De donkerharige jongen sloeg een lange diepe zucht en liet zijn blik op de lucht vallen die tussen de toppen te zien was. Hij genoot van de serene rust die teruggekeerd was in het dichte naar honing ruikend bos. Zijn schouder bonsde nog lichtjes van de harde klap die hij ermee gemaakt had tegen de boomstam, maar voorzichtig hees hij toch zijn plotseling zwaar aanvoelende lijf van de grond af. "Oef, Nu maar terug naar de rest," Jasper's stem viel weg tegen het achtergrondgeluid en was niet meer dan zacht geritsel van grassprieten. Hij legde zijn arm over zijn schouder, terwijl hij de pijnlijke plek masseerde met zijn vingers en hoewel hij af en toe een pijnlijke kreet wilde laten horen, hield hij zich koest. Voorzichtig liep Jasper naar voren, maar hij stond spoedig alweer stil en liet zijn gezicht licht teleurgesteld zakken. Waar was hij eigenlijk vandaan gekomen? Diep in gedachten krabde hij weer zijn hoofd, zich inhoudend een pijnlijk kreetje te laten horen, en vervolgens rechtdoor liep. Dan maar deze richting op, niet waar? Onzeker maakte Jasper minuscule stappen in het bos, en bleef lichtjes wrijven over de pijnlijke plek. Na een boel van zulke passen, verschenen weer de opvallende witte haren van Gwyn in de verte, buigend over de blonde trainer en haar Squirtle. Zo te zien leken ze in orde te zijn, en vooral de blondine die vanaf dit punt nauwelijks wonden leek te hebben opgelopen.
Ze was oké.
Jasper liep met iets grotere passen op de groepje Pokémon en Trainer's af met een klein lachje op zijn gezicht. Het was moeilijk om niet iets van pijn te laten tonen, maar veel zin had het niet; zijn arm lag over zijn schouder. Diverse blikken boorden zich in zijn rug, terwijl de meters tussen de twee kleiner en kleiner werd. Het leek erop dat de Caterpie's zich misschien wel teruggetrokken hadden, maar hen nog wel aardig scherp in de gaten hielden. Vooral hém.
Eenmaal aangekomen bij de rest wisselde hij een dankbare blik met Gwyn af. Hij had haar verder onder zijn hoede weten te nemen in zijn afwezigheid en dat stond hem veel op prijs. Zijn blauwe ogen gleden toen naar de trainer die ze gered hadden, ze leek niet veel aan het incident overgehouden te zijn en ook de blauwe schildpad leek in een prima staat te verkeren. Jasper zuchtte opgelucht. “O-Oké,” Jasper stamelde weer, maar was oprecht gerustgesteld, “G-Gaat het verder?” Moeizaam hurkte hij voor haar en nam haar verder op. Ze leek even oud te zijn als hij en ze had vrij grote blauwe ogen, iets wat je niet elke dag waarnam. Licht ongemakkelijk krabde hij weer aan zijn hoofd, niet wetend wat hij verder kon zeggen. Er viel niets te zeggen, toch? Zijn blik gleed toen naar Gwyn en zijn Pokémon. Allemaal leken in een prima staat te verkeren, gelukkig. Nu was het nog de vraag wie deze blondine was en wat ze hier uitspookte.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Miwa Lux

avatar

Aantal berichten : 65

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   di maa 04, 2014 8:27 pm

Met grote ogen keek ze naar de jongen, wat niet echt speciaal was want ze keek overal naar met grote ogen omdat haar ogen nou eenmaal groot waren. Ze nam even de tijd om hem in zich op te nemen. Overduidelijk groter dan haar, maar wie was dat nou niet in deze wereld, leeftijd durfde ze niet teveel over te zeggen maar hij moest overduidelijk ouder zijn dan haar. Verder vielen de kleuren van zijn haar en ogen op: wit en rood. Ze had wel over dat soort mensen gehoord, maar wat was de term voor ze ook al weer? A… Al… Wacht, waarom wilde ze het eigenlijk weten? Hij was gewoon een jongen en een mens net zoals zij! Waarom moeilijk doen over onnozele bijzaken? Het ging erom dat hij haar had geholpen en ze dus niet moest vergeten hem te bedanken. Echter was dat wel een beste opgave met haar korte concentratie boog en een geheugen dat haar altijd in de steek liet wanneer ze het nodig had.
De jongen hurkte voor haar neer en stelde de standaard vragen die iedereen zou stellen nadat iemand was aangevallen. ’Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld!’ glimlachte ze breed terwijl ze een duim opstak om haar woorden nog meer kracht bij te zetten. Ze liet hem echter al snel weer zakken, opende haar mond en stond op het punt hem te bedanken totdat iets haar aandacht van hem weghaalde. Een blauwe schim die zich een weg naar haar benen baande en Tubby meehielp. Ze richtte haar blik erop waarna ze haar handen ineens sloeg en eenmaal naar adem moest happen. ’Wat ben jij lief!’ bracht ze ademloos uit. Ze reikte een hand naar de Pokémon uit, wilde deze dolgraag aaien en ook bedanken dat ze haar hielp om van die webben af te komen.

Wanneer ze iets van geritsel hoorde krabbelde ze een beetje naar achteren en keek doodsbang in de richting ervan. Echter waren het geen enge Caterpie die tevoorschijn kwamen maar… Een jongen. Niet wetende wat ze hiervan moest denken keek ze enkel naar hem met grote ogen, volgde hem met haar blik. Wie was hij en waar kwam hij vandaan? Wanneer ze echter een zacht geluidje hoorde en zijdelings naar haar Squirtle keek snapte ze zijn functie een beetje. Hij hoorde bij de hulp die hij had gezocht, maar waarom was hij dan niet net zoals die andere jongen van die kant gekomen? En waarom keek hij zo moeilijk, ze kon wel zien dat er iets niet klopte aan dat lachje.
Meneer stamelde wat en hurkte uiteindelijk bij haar neer. Met een frons bleef ze strak naar hem kijken, waarna ze dichter naar hem toe leunde. ’Gaat het wel met jou?’ Als ze eenmaal haar aandacht ergens op had gefocust, iets in de vorm van een raadsel, dan was het moeilijk om haar nog ervan weg te houden. Momenteel was de jongen met het donkere haren het raadsel: wie was hij, waarom probeerde hij dingen weg te wuiven met een lachje en waarom was hij van een andere kant gekomen terwijl hij bij die ander hoorde?
Al die tijd, terwijl ze aan het denken was, bleef ze hem strak aankijken – pas toen ze de link had gelegd veranderde haar houding. Ze leunde weer terug, ontspande zich en checkte alles nog een laatste keer na in haar hoofd. Daarna stak ze blij haar handen in de lucht. ’Opgelost!’ riep ze blij, waarna ze naar de donkerharige jongen wees, ’Jij hebt die Caterpie weggelokt, is het niet?’ Met een blije glimlach en een glim van enthousiasme keek ze naar hem, afwachtend of haar antwoord wel goed was. Tot die tijd zou ze naar hem blijven wijzen en met haar wijsvinger hem onbewust dwingen om antwoord te geven.

OOC; Sorry als ik Gwyn misschien een beetje negeer, maar ik wist niet zo goed wat ik Miwa met hem kon laten doen. Behalve dan iets met Diane of zo n.n'
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn Comorque

avatar

Aantal berichten : 66
Leeftijd : 18

Karakter Kaart
Leeftijd: 14 jaar
Type trainer: Breeder
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   wo maa 05, 2014 9:13 am

'Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld!’ was het antwoord van het meisje waarna ze haar duim opstak. Een glimlach verscheen op mijn gezicht. “Gelukkig maar,” zei ik. Ik had de indruk dat het meisje nog iets had willen zeggen, maar ze werd afgeleid door Diane.  ’Wat ben jij lief!’ riep ze uit toen ze de Shinx zag. Diane keek wat verbaasd op. Waarschijnlijk had ze zo'n opmerking niet verwacht. Ondanks dat wreef ze even met haar kopje tegen de uitgestoken hand van de trainer. Daarna ging ze weer verder met het losmaken van de webben. Ik keek om toen ik wat geritsel hoorde, en ik zag dat Jasper weer tevoorschijn kwam uit het bos. Hij leek geruststellend te willen kijken, maar aan zijn hand op zijn schouder kon ik zien dat hij er zelf niet geweldig aan toe was. Hij keek even dankbaar in mijn richting, waarschijnlijk omdat ik inderdaad bij deze trainer was gebleven. 'G-Gaat het verder?' vroeg hij aan het meisje waarna hij ook hurkte. Eigenlijk had ik hetzelfde al gevraagd, maar dat kon Jasper niet weten. ’Gaat het wel met jou?' Ja, dat vroeg ik mij ook af. Wat had hij in Arceusnaam gedaan om zo'n pijnlijke schouder te krijgen? Waren Caterpie dan werkelijk sterk genoeg om een mens aan te vallen? Ik vermoedde dat Jasper dat antwoord zelf wel zou geven.

’Opgelost!’ riep het meisje nadat ze een tijdje strak naar Jasper had gekeken. Even was ik verward. Wat had ze opgelost? Was er überhaupt wel iets dat opgelost kon worden? ’Jij hebt die Caterpie weggelokt, is het niet?’ zei ze terwijl ze naar hem wees. Ah, dus dat bedoelde ze. “Dat heeft hij inderdaad gedaan,” zei ik met een vriendelijk knikje in de richting van de jongen. Ik keek weer richting het meisje. “Ik ben Gwyn, en hij heet Jasper,” stelde ik onszelf voor. Het leek me immers wel zo fijn voor haar om te weten wie haar 'redders' waren.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jasper Veer

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   do maa 06, 2014 6:11 pm

Had hij zojuist iets verkeerds gezegd tegen de blondine, of zat er spinazie tussen zijn voortanden? Ze fronste namelijk direct nadat hij aan haar had gevraagd of het met haar ging, een vrij normale vraag. Jasper begreep niet bepaald waar hij deze reactie aan verdiend had en keek haar met een verwarde blik aan. Met dezelfde frons op haar gezicht vroeg ze zonder zijn vraag te beantwoorden, of het met hém ging. Het werd zowaar een frons wedstrijd, Jasper begreep niet waarom ze dat aan hem vroeger. Het ging prima met hem, en lichtelijk beschaamd trok hij zijn hoofd terug toen de ander voorover geleund was. Aardig ongemakkelijk. Er ging een verfrissende pijnscheut door zijn schouder en vormde op een duidelijke manier een antwoord op haar vraag en de zijne. ‘Nee, het gaat niet goed met mij, want mijn schouder doet zeer door een klap tegen een boomstam’ wilde Jasper zeggen, maar hij zag er niet in waarom hij het moest opbiechten. Zwijgen of van onderwerp veranderen had hij zijn levenslang gedaan om aan de klappen van zijn vader te ontkomen, niet altijd met succes. Het was toch beter dan de waarheid, anders stond Jasper hier niet in levende lijve met een vriend naast hem en een onbekende trainer tegenover hem, terwijl ze omringd werden door Pokémon. “He-Het gaat erom dat jij in orde b-be-bent,” Zei Jasper met een zwak lachje, in zijn achterhoofd al de klap tegen zijn wang ingeprent.

Zijn blik viel van de twee trainers weg, hij hoefde hun blikken niet te zien na zijn gebrekkig antwoord. Het volgende moment werd de blondine plotseling vrij energiek en leek ze haast te stralen door een verfrissende ingeving. Haar houding werd kalmer en direct erna schoten haar armen vrolijk de lucht in, waarna ze met een vinger naar hem wees. Jasper keek met een verwarrende blik van de vinger naar haar gezicht, ontving haar luid uitgesproken enthousiaste woorden en knikte traag als antwoord. Ja, hij had de Caterpie’s weggejaagd, maar hoezo was dat heel relevant? Dat leek hem logisch, of- Plotseling kwam Gwyn’s stem er tussen die de ander informeerde dat Jasper inderdaad de rupsjes weggejaagd had. Lichtelijk verlamd door de vrij plotselinge actie van de blondine en de onzekerheid, lachte hij wat vaagjes.
Dit was een bizarre situatie, en net iets te sociaal voor zijn doen.
Zijn verlegenheid keerde in alle ernst terug toen Gwyn zichzelf en hem voorgesteld had. Gelukkig had Gwyn hen al voorgesteld, anders had Jasper enkel kunnen stamelen. Jasper besloot maar overeind te komen, beet de pijn weg en plantte zijn handen in de zakken van zijn jas, niet wetend wat hij verder met de situatie aan met en voor de zoveelste keer naar Gwyn keek en zijn Pokémon. “I-Ik g-ga maar..” Stamelde Jasper bijna onhoorbaar. De tijd tikte door en hij moest een hard woordje met Monster spreken, voordat er weer incidenten zich zouden voordoen.
[NIET uit de topic]
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Miwa Lux

avatar

Aantal berichten : 65

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   do maa 06, 2014 6:42 pm

Had hij haar woorden soms niet begrepen? Misschien had hij wel een spraakprobleem wat er ook voor zorgde dat hij anderen niet zo goed kon verstaan, je wist het maar nooit – maar deze gedachte was er enkel gekomen door de frons op zijn gelaat na het horen van haar vraag. Ze moest toegeven, als ze achteraf terugkeek, dat haar manier waarop ze de vraag had gesteld nou niet de beste was geweest. Daarbij had ze ook rekening moeten houden met het feit dat zijzelf geen antwoord had gegeven en ze dan eigenlijk helemaal niet aan de beurt was om zelf een vraag te stellen. Zo ging het tenminste vroeger altijd als er veel mensen langskwamen en zij zich van haar beste kant moest laten zien – echter was deze hele situatie anders en was ze vrijwel al haar goede manieren vergeten, misschien kwam dit ook dankzij de adrenaline die toch nog in haar bloed zat en snel door haar lichaam stroomde.
Het had even geduurd, maar haar geduld werd beloond met een… Reactie. Een antwoord kon je het niet echt noemen. Haar ernstige blik veranderde in een bezorgde, die ook nog gevuld was met een vleugje onbegrip. Misschien wilde ze hem niet geloven omdat hij zo’n moeite had met de woorden uit te spreken, of kwam het door het feit dat ze voelde dat er iets niet klopte. En dan was er ook nog een derde optie die te maken had met het feit dat normaal nooit iemand naar haar omkeek en iedereen er maar vanuit ging dat alles goed was met haar, maar nu vroegen mensen er naar en de jongen voor haar leek zijn eigen belangen aan de kant te schuiven enkel om haar welzijn. En dat terwijl ze niet eens zijn naam wist.

Ze had het maar gelaten voor wat het was, vond alles te vaag. De eerste vragen moesten beantwoordden voordat ze verder onderzoek kon doen. Ze moest zijn functie weten, zijn naam – daarna kon ze pas andere dingen achterhalen. Ze kreeg bevestiging dat haar aanneming correct was, de donkerharige jongen had inderdaad de Caterpie’s weggejaagd en was daarbij dan ook de echte held in dit verhaaltje. Dat betekende dus… Dat ze hem moest bedanken. Manieren die weer boven kwamen drijven: als iemand je hielp moest je die persoon bedanken! Alleen had ze geen flauw idee hoe, want een simpele dankjewel volstond in dit geval niet.
Haar blik werd gericht op de witharige jongen wanneer hij zijn naam onthulde: Gwyn. En de andere heette Jasper. ’Ik ga bij de naam Miwa, het is mij een genoegen om jullie beiden te leren kennen,’ glimlachte ze, eerst naar Gwyn en vervolgens gaf ze ook nog een lachje aan Jasper – maar deze verdween aanzienlijk snel omdat ze nog steeds dwarszat met werkelijk… Al het andere om de jongen heen. Hij verborg dingen, wat wist ze niet, hoeveel wist ze ook niet, maar het ging erom dat hij het deed.
Iets erover zeggen durfde ze echter niet meer, gezien het feit dat hij de vragen die ze zou stellen toch zou ontwijken zoals hij dat eerder ook al had gedaan. In plaats daarvan zweeg ze maar en hielp ze de Pokémon mee om de webben weg te halen – zich in tussen bedenkend wat wel een gepaste dankjewel zou zijn. Tegenover Gwyn was dank je zeggen wel genoeg, maar Jasper had de moeite genomen om ál de Caterpie’s weg te lokken en – Wacht… Hoe had hij dat eigenlijk overleefd? Dat zou wel een gepaste vraag zijn! Ze opende haar mond, richtte haar blik alweer op hem maar werd onderbroken.
”I-Ik g-ga maar.”
Lichte paniek schoot door haar heen wanneer ze zijn woorden hoorde. Ze negeerde de webben die er nog waren, en de Pokémon, en kwam overeind. Tubby schrok, viel op zijn rug en trok zich terug in zijn schild. ’W-Wacht,’ ze reikte met een hand uit naar zijn arm, wilde hem vastpakken hopend dat ze zo kon voorkomen dat hij wegliep, maar bedacht zich halverwege. Het was ongepast. Ietwat genegeerd door het feit dat ze het woord zowat had uitgeschreeuwd richtte ze haar blik op de grond. ’Ik moet jo- Jullie, Gwyn en jij, nog bedanken…’ bracht ze zachtjes uit. De reden dat ze Gwyn erbij had betrokken was om te voorkomen om teveel van de ander zou vragen, gezien het feit dat hij amper uit zijn woorden kwam wist ze dat hij het vast niet zou trekken als hij erachter zou komen als ze hem als redder nummer één had bestempeld.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn Comorque

avatar

Aantal berichten : 66
Leeftijd : 18

Karakter Kaart
Leeftijd: 14 jaar
Type trainer: Breeder
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   do maa 06, 2014 7:46 pm

Het begon erop te lijken dat de conversatie verder zou gaan tussen de twee jongere trainers. Niet dat ik dat heel erg vond. Ik had geen hulp nodig en ik was ook niet bepaald een held geweest. Ik was dan wel bij het meisje gebleven terwijl Jasper de Caterpie had afgeleid, maar daar bleef het ook wel bij. Jasper zag er alleen wel wat miserabel uit voor een held. 'He-Het gaat erom dat jij in orde b-be-bent,' zei hij tegen het meisje. Het was duidelijk dat hij niet op haar vraag wilde antwoorden. Waarom niet? Oké, die vraag was dan wel niet helemaal beleefd gesteld, maar dat veranderde niets aan het feit dat dit een vrij vaag antwoord was. Er zat meer achter, maar dit leek mij niet bepaald het geschikte moment om daarnaar te vragen. In ieder geval had het meisje haar blik op mij gericht. ’Ik ga bij de naam Miwa, het is mij een genoegen om jullie beiden te leren kennen,’ zei ze waarna ze weer even naar Jasper keek. Een glimlach verscheen op mijn gezicht. “Aangenaam,” zei ik, hoewel ik niet zeker wist of ze me wel gehoord had, aangezien ze Jasper met een min of meer verwarde blik aankeek. Dat kon ik haar niet kwalijk nemen. Ik vroeg mij ook af wat er aan de hand was.

'I-Ik g-ga maar..' Ik keek stomverbaasd op toen ik Jasper dat hoorde zeggen. Waarom wilde hij ineens weggaan? Ook Miwa leek geschrokken te zijn en ze stond meteen op, waarbij haar Squirtle viel en zich in zijn schild verstopte en Diane naar mij toe kwam gerend. ’W-Wacht,’ zei Miwa waarbij ze haar hand naar Jasper uitstak. ’Ik moet jo- Jullie, Gwyn en jij, nog bedanken…’ zei ze. Tja, daar had ze wel gelijk in. Bovendien had ik nog steeds het gevoel dat er iets mis was. “En je bent toch niet van plan om in je eentje door het bos te gaan?” vroeg ik voorzichtig. Het leek mij in ieder geval niet verstandig om verder te reizen door een bos waarvan daarnet nog bewezen was dat het een gevaarlijke plek was.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jasper Veer

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   vr maa 07, 2014 4:23 pm


Het was Jasper inmiddels bekend geworden wat de naam van de blondine bleek te zijn, Miwa. Zulke namen hoorde hij  niet zo heel vaak in zijn streek, daar waren de meest gebruikte namen; Saskia, Roos, Maarte etc. Hetzelfde had hij over Gwyn’s naam kunnen zeggen, maar uiteindelijk accepteerde hij hun namen. Wat zou hij eraan kunnen veranderen? Tsk.
Maar goed, nu werd het aardig tijd om zich weer van de twee trainers af te wenden om Monster in bedwang te leren houden en geen gewonden te krijgen, zoals eerder die middag. Die Totodile moest echt beter naar hem luisteren! Hoe hij het zou aanpakken? Daar had hij nog geen idee over buiten een stevig gesprek met hem te voeren, hij kon hem immers niet gaan mishandelen om zijn zin te krijgen. Of de twee trainers dat zouden begrijpen was nog maar de vraag, ze wilden hem duidelijk bij hen houden.
Waarom?
Miwa leek in orde te zijn en anders hielp Gwyn haar toch?
Jasper had zich al omgedraaid, voordat Miwa hem tot halt gebracht had met een luide ‘wacht!’ en zelfs erbij overeind was gekomen uit vastberadenheid. Waarom wilde ze hem bij hun laten blijven? Sociaal was hij niet goed ontwikkeld, dus dat liep niet goed af. Alsnog las hij genoeg in de blauwe ogen van het meisje die spoedig haar blik weer naar de grond plaatste en mompelde dat ze hen nog niet bedankt had voor de hulp. Licht ongemakkelijk lachte hij wat flauwtjes, en besefte dat het effect ervan steeds zwakker werd bij de twee. Ze leken beide steeds meer hem proberen te doorgronden en te wantrouwen leek het wel. Zijn lach was snel vervaagd  toen Gwyn een opmerking maakte dat hij het in zijn uppie in het bos het niet zou redden. Het kwam als een steek door zijn hart aan; wist Gwyn over zijn pijnlijke schouder? Jasper moest op zijn woorden en houdingen letten.
Maar goed, weggaan uit vrije wil werd dus niet toegestaan door de twee. Jasper sloeg een zucht en keek met een droge blik Gwyn aan die veel betekend was, ‘jullie je zin’. Monster moest dan maar wachten, maar wie weet kon hij de tijd gebruiken om daar iets voor te verzinnen? Als hij daaraan toe kwam. Hij begreep niet waarom ze hem erbij wilde hebben. Hij wendde zijn blik af van de twee. “D-Dus … W-Wa-Wat nu?” Bracht hij zachtjes uit.

[OOC: Post is bagger, sorry! D:]
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Miwa Lux

avatar

Aantal berichten : 65

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   vr maa 07, 2014 5:45 pm

Zwijgend bleef ze naar de grond staren, ondertussen ietwat nerveus spelend met haar vingers. Het was niet zo dat ze enkel wilde dat hij bleef zodat ze hem goed kon bedanken, maar ook omdat ze hem nog niet vertrouwde. En dan niet in de zin van dat ze dacht dat hij een slecht persoon was, als hij dat was had hij haar vast niet geholpen, maar er was iets anders wat niet klopte. Echter kon ze haar vinger er nog niet opleggen en dat zou waarschijnlijk ook wel zo blijven, wellicht dat ze gewoon geduldig moest zijn en vertrouwen moest hebben in de jongen – dat hij het uiteindelijk zelf zou opbiechten, als er al iets was. Het kon ook gewoon zijn dat ze zich dingen inbeeldde.
Ze had zich eigenlijk willen omdraaien en Gwyn een knuffel willen geven omdat ze hem zo dankbaar was. In tegenstelling tot haar opmerking, was de zijne veel logischer. Terugkijkend op wat er met haarzelf was gebeurd moest je een gek zijn als je nu nog besloot om dit bos alleen door te gaan. Ze moesten er nu toch wel al aardig diep inzitten, er zouden vast niet zoveel Caterpie’s aan de randen zitten. Of er was iets goed mis met de wormpjes.

Bij het horen van de reactie van Jasper, keek ze op met een bescheiden glimlachje op haar gelaat. Hij ging niet meer weg. Echter was haar rustige houding maar van korte duur, ze rende snel naar de plek waar haar rugzak lag. Deze was gelukkig ongedeerd gebleven. Ze knielde erbij neer en begon erin te zoeken. Ze wist niet of ze wel iets had waarmee ze de twee kon bedanken, maar ze kon altijd hopen.
’Als ik vragen mag,’ begon ze maar om wat tijd te rekken, zodat zij wat langer kon rommelen in haar rugzak, ’Zijn jullie ook trainers?’ Ze wist dat er ook andere classes waren behalve trainer, haar moeder was een coördinator om mee te beginnen, maar op school hadden ze het er ook vaag over gehad. ’Ik moet bekennen dat ikzelf nog een kersverse trainer ben, Tubby en ik -’ Ze stopte met waar ze mee bezig was en keek op. ’Tubby?...’ Hij was toch niet weer weggerend enkel omdat zij had geschreeuwd? Uiteindelijk spotte ze de arme Pokémon die probeerde weer overeind te komen. Snel stond ze weer op, met de openrugzak in haar hand, en wandelde naar hem toe. ’O, het spijt me zo!’ Ze knielde bij hem neer, zette haar rugzak neer en hielp hem overeind. ’Squirtle…’ bracht het ventje zachtjes uit terwijl hij naar de grond keek. Ze legde haar hand op zijn hoofd. ’Tubby, iedereen heeft nou eenmaal zwaktes. En vinden vast wel een manier om die van jou te overbruggen!’ Oké, dat was ergens een leugen omdat ze geen idee had hoe ze hem kon leren overeind te komen als hij op zijn rug lag. Hij was en bleef een schildpad Pokémon.
Ze tilde hem op en richtte zich op de twee jongens. ’Ik ben helemaal vergeten om Tubby voor te stellen! Hij is mijn kameraadje.’ Ze liet haar blik afdwalen naar de blauw en geel gekleurde Pokémon van Gwyn. Echter durfde ze het niet om alweer een vraag te stellen, dadelijk zouden ze nog het gevoel krijgen dat ze bij een verhoor zaten en dat was niet de bedoeling. Misschien zou het feit dat ze naar de Pokémon keek al genoeg helpen, een subtiele hint was het als het ware.

OOC; Oh, don't mind Miwa. Het ging echt even niet x'D...
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn Comorque

avatar

Aantal berichten : 66
Leeftijd : 18

Karakter Kaart
Leeftijd: 14 jaar
Type trainer: Breeder
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   zo maa 09, 2014 12:37 pm

Hoewel hij probeerde te lachen ontging de veelzeggende blik van Jasper mij niet. Om de één of andere reden was hij liever weggegaan. Waarom, dat wist ik niet, en misschien zou ik daar wel nooit achter komen. Ik zag dat Miwa naar haar rugzak rende en naar iets begon te zoeken. Terwijl ze zocht vroeg ze aan ons of wij ook trainers waren. Ik schudde mijn hoofd. “Ik ben een breeder,” antwoordde ik. We wisten eigenlijk nog niet of Miwa een trainer was of niet, maar dat antwoord kwam in ieder geval al snel. ’Ik moet bekennen dat ikzelf nog een kersverse trainer ben, Tubby en ik -’ Een trainer dus. Ze had alleen haar zin niet afgemaakt en keek om zich heen. Toen ze haar Squirtle in het oog kreeg rende ze er meteen naartoe. Hij lag er niet bepaald gemakkelijk bij, zo op zijn rug. Schildpadachtige Pokémon hadden dat wel vaker. Over schildpadachtige Pokémon gesproken, Tharu was er ook één! Misschien dat hij en Tubby het wel met elkaar zouden kunnen vinden, ook al waren ze dan gras en water types.

’Ik ben helemaal vergeten om Tubby voor te stellen! Hij is mijn kameraadje,’ sprak Miwa, waarna ze naar mijn Shinx keek. Ik vermoedde al wat ze wilde weten en ik glimlachte. “Dat is Diane, één van mijn Pokémon,” zei ik. Ik haalde de Poké Ball van Tharu tevoorschijn en liet hem eruit komen. “En dit is Tharu, mijn starter,” vervolgde ik. Tharu keek niewsgierig naar de Squirtle en bracht een zacht 'turt' uit.

OOC: Minipostje :')
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Jasper Veer

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   wo maa 12, 2014 7:01 pm



Waarmee dachten de twee hem bij hen te houden? Zachtjes tikte hij met zijn vingers teken zijn heup aan, terwijl hij de twee kort aankeek met een ‘ik geef mij over’ blik in zijn ogen.  Er volgde een vrolijke reactie vanuit Miwa’s kant die blijkbaar écht blij leek te zijn met haar kleine overwinning. Zijn aandacht liep echter snel van de twee af en ging naar zijn schouder die zachtjes bonsde bij elke hartslag. Hij begon zich af te vragen hoe erg  de wond moest zijn. Sinds het incident met de Weedle’s en Caterpie’s had hij er niet naar gekeken. Het kon een brandende schram zijn, maar net zo goed een botbreuk. Jasper was geen dokter en kon er geen voorspelling over doen. Helaas.  Misschien zou hij een poging kunnen wagen om het sowieso te schatten door het aan te raken … voorzichtig. En onopmerkzaam.  Jasper wachtte tot de aandacht vooral op Miwa gericht was die besloot naar haar tas toe te gaan om iets te grijpen, en wreef met zijn vingers langs de pijnlijke wond en liet zijn blik erover heen glijden. Het was een schram en het huid eromheen was al begonnen met opzwellen. Een kleine aanraking op de schram was al genoeg om het bijna uit te schreeuwen van de pijn. Toch hield hij zich koest door zijn kaken stijf op elkaar te klemmen, terwijl zijn vingertoppen zachtjes over de wond gleden. Het leek echter maar een schram te zijn, niets meer en spoedig liet Jasper de wond weer met rust en besloot hij ditmaal ook zijn aandacht op Miwa te vestigen die inmiddels haar tas al bereikt had. Dat was maar goed ook, ze stelde een vraag. Miwa verteld dat ze een nieuwe trainer was en daarom vroeg of zij twee dat ook waren. Een vraag die Jasper eindelijk kon beantwoorden, daar leek het ten minste op. Aan het begin van zijn eigen reis, bij het lab, kreeg hij nog een uitleg over de verschillende klassen die je had als Pokémon trainer. Gwyn zou dat zeker nog moeten herinneren. Onbewust was zijn blik even naar Gwyn gegaan, hopend een teken van een opgehaalde herinnering bij hem te zien. Dit volgde echter niet en licht teleurgesteld antwoordde Jasper Miwa’s vraag op een zachte toon. “T-Tr-Trainer,”

Voordat er een respons van Miwa kon komen klonk haar stem alweer, ditmaal licht paniekerig. Ze mompelde iets onhoorbaars en snelde toen snel naar de blauwe schildpad die op zijn rug lag en niet overeind leek te komen. Diens ledematen bewogen alle kanten op, terwijl hij er hulpeloos bij zat en Miwa hem uit alle macht liefkozende woordjes gaf en overeind probeerde te helpen. Hoewel het geen fijne ervaring voor een schildpad moest zijn om zo hulpeloos op zijn rug te liggen, leek het toch aardig hilarisch hoe hij daar lag. Hoe grappig het ook was, Jasper dwong zichzelf om niet in de lach te schieten. In principe zou hij dan lachen om iemand die kwetsbaar was, zoals hij en zijn vader torende boven hem met die akelige grijns op zijn snoet weleens kwaadaardig begon te lachen. Darn it. Jasper’s spieren spanden onbewust aan bij de gedachte eraan. Altijd dat gelach en misbruik in zijn bloedeigen huis. Er leek geen vrijheid of goedheid in zich te zijn en enkel de bitter koude dictatuur van zijn vader die na elke sprankel van hoop Jasper’s hart weer tot ijs omtoverde. Wat een vreselijk mens was dat! Zijn kindertijd had er zwaar onder geleden en er zelfs voor gezorgd dat hij geeneens in contact met Pokémon kon komen! Hij merkte dat zijn eigen ledematen lichtjes van de woede en opgebouwde frustraties begonnen te trillen. Kalmeer. Hij was de oude man ontvlucht en had een eigen Pokémon op zak en vrienden weten te maken. Zijn leven was nu al verbeterd.

Moeizaam kwam een oprechte glimlach op zijn gezicht te staan toen hij uit zijn slumber van diepe gedachten was gekomen en nog net de laatste woorden van de trainer’s wist op te vangen. Miwa had zich weer bij hen gevoegd en de schildpad stond weer recht overeind. Ze stelden hun Pokémon voor? Daar leek het aardig op. In zijn ooghoek zag  hij de groene en blauwe schildpad contact met elkaar maken wat vrij ironisch was. Ze waren beiden schildpadden in zijn ogen. Maar de blikken waren nu op hem gevestigd; ze wilden zijn Pokémon ontmoeten. Jasper had een tel overwogen om zich spontaan uit de voeten te maken of een verhaal in elkaar te flansen, maar zijn lieg kwaliteiten waren lager dan standaard. Ze zouden hem door hebben. Met een boel wantrouwen en tegenzin keek Jasper naar Monster’s Pokéball die nog vastgeklemd in zijn hand zat. “Dit is Monster, mijn Totodile,” zei Jasper vloeiend, maar hij schonk de Pokéball geen aandacht toen hij deze de lucht in wierp en er een witte straal uitschoot. Spoedig stond de gestalte van een Totodile tegenover Jasper die de jongen even opnam en vervolgens zijn poten over elkaar stak en zijn kop wegtrok. Jasper wachtte enkele tellen, maar de Totodile deed niemand kwaad, gelukkig. Het was dus enkel bij wilde Pokémon. Als het maar niet tot een gevecht uitkwam. Het baarde hem wel zorgen dat Monster geeneens Tharu leek te willen begroeten. Misschien was er toch iets zwaar mis. “Gwyn, e-er … is weinig veranderd,” Jasper lachte ongemakkelijk richting Gwyn ter aanleiding van Monster’s gedrag.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}   

Terug naar boven Go down
 
A wild Shinx appeared! {& Jasper}{Vangtopic}
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Wild Smiles [+Ciro Raedmund]

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kansai :: Coast :: Cedar Forest-
Ga naar: