IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Seizoen: Winter Temperatuur: -11°C tot -5°C Weersvoorspelling: Er is een grote kans op sneeuw, die samen gaat met de aanhoudende kou.

Event: Door de aanhoudende kou zijn wilde Pokémon maar moeilijk te vinden.

Nieuwste reizigers: Josh Bentley, Callie Ophey en Akira Amauri.

Laatst gevangen Pokémon: Kecleon

Laatst behaalde gymbadge: -

Important Topics
► Regels
► Beginners Hoekje
► Uitleg
► Topic Search
► Pokémon Catching
► Pokémon Location
► Pokémon Evolving

► Pokemon Breeding
► Safari Zone
► Shiny Shop
Lotteries!
Loterijen
Egg Raffle
Evolution Items Draw
Mega Stone Lottery
Safari Zone!
Current Safari Zone Pokémon:


Awards!
Personage van de Maand:
Pokémon van de Maand:
Topic van de Maand:
Gevecht van de Maand:

Linkpartner Button

Code:
[url=http://kansai.actieforum.com/][img]http://s23.postimg.org/5bsqpj3w7/kansai2.png[/img][/url]
Linkpartners

Deel | 
 

 Catch A Bite

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Cecille Skarsgard

avatar

Aantal berichten : 113
Leeftijd : 21

Karakter Kaart
Leeftijd: 17 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Catch A Bite   wo nov 20, 2013 10:39 pm

Tijdens haar energieke uitbarsting was de jongen stil gebleven. Nou ja, dat of ze had hem volkomen genegeerd en niet meegekregen dat hij wat gezegd had. Hoewel dit vaker was gebeurd, leek het haar op dit moment sterk dat ze zijn woorden niet had opgevangen, dus was hoogstwaarschijnlijk het eerste aan de hand. Ze vroeg zich af of het haar schuld was dat hij zich stil had gehouden of dat hij er een andere rede voor had, maar ze wilde hem hoe dan ook aan de praat krijgen. Het was één van haar rare interesses. Nu ze erover nadacht, ze had hem net inderdaad iets horen mompelen, maar dat was waarschijnlijk tegen zijn pokémon geweest – die haar pokémon aandachtig had bestudeerd en vervolgens terug naar haar trainer liep. Waarom de vogel dat had gedaan wist ze niet, maar het had geen van beide geïrriteerd, dus hadden ze de Fletchinder maar haar gang laten gaan. Deze had zich inmiddels op de jongen zijn hoofd genesteld, maar Cecille kon uit zijn gezichtsuitdrukking niet opmerken of hij dit vervelend vond of niet. Ach, het zal wel. Als hij zich er daadwerkelijk aan had geërgerd, zat het wezen nu niet meer bovenop zijn haar. 'De kermis is ten noorden van dit punt. Blijkbaar gaan we voor de kermisvoedsel,' hoorde ze de jongen toen zeggen. De ietwat onvriendelijke toon ontging haar – daar was ze immers vrij doof voor. Dit antwoord had ze niet eens erg gevonden, want kermisvoedsel bestond meestal uit zoetigheid en zij was nou eenmaal een zoetekauw. Misschien niet zo erg als haar kleine zusje dat was, maar nog altijd vrij erg. Ze faalde nooit in het verbazen van de tandarts, die tot op de dag van vandaag nog altijd probeerde uit te vogelen waarom de twee nooit gaatjes hadden.

De jongen stelde zich uiteindelijk voor als Aarne, waarna hij ook de namen van zijn pokémon noemde, net als zij had gedaan. “Fijn jullie te ontmoeten!” grijnsde ze naar ze alle drie, waar Sivar iets aan toevoegde en zelf ook een grijns op zijn gezicht had getoverd. Wat dat betreft waren ze echt twee handen op één buik. Aarne vertelde haar dat het deze kant op was en draaide zich toen van haar weg om te kunnen lopen. Ze volgde hem op de voet en werd op haar beurt weer gevolgd door haar Tyrogue. Het duurde niet lang of Cecille zag de vele bekende lichtjes al verschijnen, waar haar enthousiasme alleen maar van groeide. “Het is zo lang geleden sinds ik op een kermis ben geweest,” sprak ze, proberend nog net niet te gillen. Als dit zo doorging zou ze haar stem morgen al kwijt zijn. Misschien vanavond al. Haar paarse ogen gleden naar Aarne, zich afvragend hoe hij de weg hier wist. Was hij net als haar een reiziger die hier misschien al wat langer rondhing of woonde hij in deze regio? “Ben je trouwens van hier, Aarne? Je kent de weg beter dan mij,” floepte ze er zomaar uit. Inmiddels probeerde haar pokémon ook contact te zoeken met de anderen. “Ik ben zelf net aangemeerd. Een warm welkom was het niet echt,” vervolgde ze, terwijl ze haar armen achter haar hoofd vouwde en lichtjes grijnsde om haar eigen woordgrap. Ah, soms was ze geniaal. Waarom hadden niet veel mensen dat gevoel? Haar blik gleed ondertussen rond over de vele kraampjes en attracties waar ze nu langsliepen. Met veel moeite wist ze zich zodanig in te houden dat ze niet meteen op alles afrende, hoewel dat ook kon komen door haar lege maag en diens vraag naar voedsel. “Dus. Wat vind je lekker? Ik lust zowat alles hier.”

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aarne Aalto

avatar

Aantal berichten : 30

Karakter Kaart
Leeftijd: 13 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   di nov 26, 2013 12:54 pm

Aarne:
Aarne zag de lichtjes al spoedig verschijnen en de vermakelijke gezichten van de figuren die er rondliepen. Goedkope entertainment, dat vond Aarne ervan. De tijd dat de figuren er rondliepen konden ze zoveel meer nuttige dingen doen, zelfs relaxen zouden ze op een betere manier kunnen doen. De jongen liet een diepe zucht horen en plaatste zijn handen in zijn broekzakken toen ze de plek bereikt hadden. ‘Hier is het,’ Het was misschien overbodig om dat te zeggen, gezien Cecille, Sivar, Rohkea en Soturi in zekere zin stonden te trappelen om lol te trappen in de attracties. Cecille was echter de enige die het kon verwoorden, ‘Het is zo lang geleden sinds ik op een kermis ben geweest,’ Aarne besloot hierop geen commentaar te leveren en liep zwijgend de kermis verder in. Nu moest hij het nog zien te overleven. De hele avond zouden zijn Pokémon aan hem trekken en dingen meesleuren, maar nu had hij ook van die Cecille en haar Pokémon te vrezen. Maar goed, eerst gingen ze eten.

Rohkea:

Al die lichtjes! Al die brullende geluiden! Rohkea kon niets beter wensen dan de kermis. Zelfs als haar trainer er geen zin in had, wilde ze er gewoon heen en alle attracties uit proberen. Ze leken zo monsterlijk, nog erger dan een Nidoking! Of zelfs maar een Tyranitar! Opgewonden keek ze diverse kanten op, zoekend naar een eerste attractie. Iets verderop leek er een soort weg te zitten met allemaal auto’s met mensen erin die lachend tegen elkaar opbotsten. Dat was al een goede intro. Ze vroeg zich echter af hoe ze dat duidelijk kon maken aan haar trainer. Wacht! Rohkea klapte luid met haar vleugels en trok zoals gewoonlijk het hoofd van haar trainer de richting op van de botsauto’s.

Aarne:
Au! Rohkea had weer eens iets gespot. Ze begon als een maniak met haar vleugels te klappen en aan zijn hoofd te trekken. Hij begreep niet wat er in haar hoofd omging op sommige momenten. De jongen snoof luid en greep de poten van Rohkea vast, die er verrast op reageerde en stopte met het opgewonden klappen van haar vleugels. ‘Eerst eten,’ De vogel Pokémon keek eerst verrast, maar toen aardig voldaan naar haar trainer. Voedsel was altijd goed, dat wist Aarne wel van zijn Pokémon. Maar goed, waar was de voedselkraam? Zijn bruine ogen gleden over de plek, totdat hij tussen twee attracties een suikerspinkraam wist te spotten. Hij hield niet zo van zoet voedsel, maar het leek hem dat Cecille en haar Pokémon kloon er verzot op zouden zijn. Toen Aarne zijn mond echter wilde openen, viel Cecille ineens binnen. ‘Ben je trouwens van hier, Aarne? Je kent de weg beter dan mij,’ Aarne keek haar fronzend aan, waarna hij een kleine grijns liet zien. Dat lag vrij makkelijk. ‘Nee, Kansai is nieuw voor mij. Ik kon de kermis vanuit de boot zien,’ antwoordde Aarne kort, waarna hij zich weer richtte op de felverlichte suikerspin kraam verderop. ‘Ik ben zelf net aangemeerd. Een warm welkom was het niet echt,’ Aarne luisterde half naar haar woorden. Iets deerde hem niet, maar als teken dat het haar woorden had opgevangen knikte hij naar haar. De lucht was snel bezaaid geworden met donkere wolken en de luchtvochtigheid was toegenomen, het ademen ging immers wat moeilijker. Het ging zeker stormen, of onweren. Helaas had hij niets bij zich.

Soturi:
Hij zag het aankomen. Rohkea bezorgde Aarne weer nachtmerrie’s, maar de situatie leek snel opgeklaard te zijn. De trainer wist haar eindelijk te kalmeren. Daar was hij vrij tevreden mee. Als starter kende hij Aarne nog het best, zeker van de voormalige team, omdat hij nog leefde. Maar Rohkea deed zo opgewonden en vrolijk om de kermis, omdat ze Aarne vrolijk wilde maken. Het was een soort missie, maar direct een moeilijke. De jongen was gebroken in Kalos en in Kansai leek er nog niets veranderd te zijn. In zijn ooghoeken zag hij de Tyroque ineens het woord nemen, letterlijk tegen hem en ook de Fletchinder. Soturi fronste, maar glimlachte spoedig naar de Tyroque. Het kwam ietswat ongelegen. Zijn aandacht was nog steeds heel erg op Aarne gericht, zoals altijd al was. Ditmaal was het een beetje anders. De Pokémon zag achter de Tyroque diverse donkere wolken over de plek trekken en hij voelde zich zekerder. Dit was niet best. Als een water Pokémon zag hij zulke dingen aankomen. Hij moest Aarne waarschuwen! De Pokémon vergat voor even de Tyroque die tegenover hem stond en begon heftig op en neer te springen. ‘Aarne!Aarne!’

Aarne:

Aarne zag in zijn ooghoek de Froakie heftig op en neer springen. Had hij het ook aangevoeld? De jongen sloeg zijn armen over elkaar. Het ging dus echt stormen. Hij was gered, maar de storm leek taai te worden. Ze moesten schuilen. ‘Cecille en Sivar, er komt een storm aan. We moeten schuilen,’ Het leek er echter op dat ze de kans niet kregen. Een eerste, onheilspellende vlaag wind blies de eerste attributen in de kermis omver. Het was al te laat. De jongen beet bezorgd op zijn onderlip en voelde het gewicht op zijn hoofd verlichten. Al spoedig had de Fletchinder zich naast hem geplaatst, ditmaal bloedserieus. ‘Wat te doen .. wat te doen,’ vroeg Aarne aan zichzelf, terwijl zijn Pokémon ook diep an het nadenken waren.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecille Skarsgard

avatar

Aantal berichten : 113
Leeftijd : 21

Karakter Kaart
Leeftijd: 17 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   di nov 26, 2013 3:45 pm

De jongen keek haar fronsend aan toen ze haar vraag had gesteld. Had ze soms iets verkeerds gezegd? Oh, laat maar, hij grijnsde al. Ook al was het maar een kleintje. ‘Nee, Kansai is nieuw voor mij. Ik kon de kermis vanuit de boot zien,’ zei hij, waarna hij zich weer op iets anders richtte. Cecille opende haar mond in een o-vorm, wat ook het enige was dat haar mond verliet. “O.” Had ze dan zo weinig op de omgeving gelet? Ah, wat boeide het. Ze had Aarne hiervoor. Over omgeving gesproken, waar waren de eetkraampjes? Ze had tot nu toe alleen naar de attracties gekeken, iets wat haar maag net echt apprecieerde. “Sivar, zie jij iets ee–” Haar zin kon ze niet afmaken, want toen ze zich tot de pokémon richtte, was hij druk bezig met zelf social contact te leggen. Cecille besloot hem maar zijn gang te laten gaan, blij dat hij het dan eindelijk probeerde. Ondanks dat ze allebei makkelijk waren met het maken van nieuwe vrienden, had hij als jonge pokémon nog veel te leren daarover. Niet iedere pokémon interesseerde zich in een jonkie als hem. Dat kon de blondine zo kwaad maken. Het leek er ook niet op dat de Froakie al zijn aandacht aan de Tyrogue schonk, maar dat kwam voornamelijk omdat het weer omsloeg. In eerste instantie had het meisje dit niet door en fronste ze kwaad naar de kikker, maar toen duidelijk werd waarom hij dit deed, verzachtte haar gezichtsuitdrukking. Aarne vertelde haar dat er een storm aankwam en dat ze moesten schuilen. Meteen overspoelde de teleurstelling haar. “Serieus? Net nu? Ik ben net van het schip!” riep ze naar de lucht, kwaad gebarend. “Ik heb nog niks gegeten!” Het was geen goed idee om tussen Cecille en haar eten in te staan. Zeker niet als ze echt honger had. Eigenlijk was het nooit een goed idee.

De blondine hoorde de jongen vervolgens iets mompelen, iets dat klonk alsof hij zich afvroeg wat ze moesten doen. Ze zuchtte, zette haar handen in haar zij en richtte zich tot de knul. “Het restaurant dan maar?” vroeg ze, de teleurstelling in haar stem hoorbaar, hoewel ze haar best deed die te verbergen. Zelfs na al die jaren verliep haar dat moeizaam af. “Ik weet geen andere plek om te schuilen voor de regen waar eten te vinden is,” voegde ze eraan toe. Ze keek even naar haar pokémon, die stilletjes terugstaarde. Hij had blijkbaar ook geen idee. Net op dat moment begon haar maag te rommelen. “Hou je waffel,” gromde ze naar beneden, terwijl de wind nu met haar lange, blonde haren begon te spelen. Het waaide opeens wel erg hard. Cecille keek toe hoe de meeste mensen van het terrein af vluchtten. Anderen waren juist kermisattributen aan het opruimen. “Nope. Verder geen idee,” zong ze zacht.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aarne Aalto

avatar

Aantal berichten : 30

Karakter Kaart
Leeftijd: 13 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   di dec 03, 2013 4:54 pm

Terwijl Aarne diep nadacht over wat hun volgende actie kon zijn, zat Cecille de tijd te verdoen met haar rommelende maag. De blondine zeurde enkel dat ze eten eiste, nadat ze op de boot had gezeten richting Kansai. Cecille leek pas weer bij het hier en nu te zijn toen Aarne zijn mond had open getrokken over wat ze nu zouden doen. De wind nam toe in kracht en terwijl hij zijn evenwicht behield zag hij dat de aandacht van de meeste kermis bezoekers eindelijk richting de lucht in met verbazing op hun gezicht af te lezen. Een koppel die dichtbij stond mopperde over het checken van het weer en meerdere mensen begonnen erover. Aarne spitste zijn oren om iets van de koppel op te vangen, de informatie ze namelijk gaven waren vrij hulpzaam. De donkerblonde jongen begon over dat het zonnig met enige bewolking zou zijn zonder enige kans op regen, waarna het meisje hem afsnauwde en de twee wegliepen, het meisje natuurlijk geagiteerd vooraan en de jongen achter haar aan rennend. Wat een typisch tafereel. Hij wierp zijn blik op Cecille en haar Tyroque. Was het niet beter om de Pokémon terug te laten keren in hun PokéBall? Aarne wierp een blik op zijn Pokémn, waarop de twee instemden met een knikje. Op zulke momenten stonden ze echt op één lijn, tijdens een waarschijnlijk gevaarlijke situatie.

De jongen keerde de twee terug en wierp een verontrustende blik op de lucht, bezaaid met haast pikzwarte wolken. Het weer zou dus aangenaam moeten zijn en het leek hem stug dat een weerstation zulke stormen niet zag aankomen. Zelfs zijn eigen Pokémon voelde het pas op het laatste moment aan? De jongen schraapte zijn keel om de aandacht van Cecille te krijgen. De blondine leek echter nog in de teleurgestelde stand te zitten en begon over of ze een restaurant konden bezoeken om hun magen op te vullen. Dat leek hem eerder de reden dan om te schuilen vanuit Cecille gezien. Haar eetlust was makkelijk te doorgronden. Haar maag stoorde het moment en Cecille zat het orgaan direct af te snauwen, alsof het een irritante organisme was. Het zag er komisch uit, maar zelfs al wilde Aarne erom lachen, het zou hem niet lukken. De storm voelde gewoon apart aan. Het was met zijn plotselinge verschijning absoluut niet alledaags. Het werd eindelijk even stil aan Cecille's kant, voor zover het kon, waarop Aarne het woord naam. 'Dit is geen oridinaire storm, Cecille. Hij is plo-' De jongen werd onderbroken, doordat ze ineens werden omhuld met duisternis. 'Wat is er aan de hand?' vroeg Aarne verrast, waarna hij een snelle blik om hem heen wierp en nog net de contouren kon opvangen van hun omgeving. De lampen, lichtjes en lantaarnpalen stonden uit. Een plotselinge uitval van elektriciteit? De jongen fronste, waarna hij zijn armen over elkaar heen legde. 'Cecille .... ik denk dat het eten wat later komt,'

OOC; Sorry, kort en laat D=
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecille Skarsgard

avatar

Aantal berichten : 113
Leeftijd : 21

Karakter Kaart
Leeftijd: 17 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   za dec 07, 2013 9:42 pm

Cecille was te druk bezig met haar eigen gedachte om door te hebben wat er om haar heen gebeurde. Het feit dat er een koppel vlak naast haar stond en het weer checkte, kreeg ze niet mee. Haar hoofd zat inmiddels bij het vele heerlijke eten wat ze inmiddels in haar handen had kunnen hebben als er geen storm deze kant op kwam. Waar had ze eigenlijk zin in? Een simpele hamburger met frietjes en een milkshake? Of een bak gefrituurde noodles. Ja, dat leek haar wel lekker. Of die ene pasta met speciale kruiden wat de chef van de Celica’s altijd klaarmaakte. Cecille vroeg al jaren naar het recept, maar heeft het tot op heden nog altijd niet gekregen. Dat was ook niet zo vreemd – het was immers een beroepsgeheim. Althans, zo bestempelde de chef het. En dat frustreerde haar tot geen einde, want ze wilde het nog altijd kunnen eten tijdens haar reis in Kansai, maar dat mocht dus niet zo zijn. De pasta was dus afgeschreven, hoewel de blondine nog altijd aan de smaak en het gerecht zelf dacht. Het zag er niet alleen heerlijk uit; dat was het ook nog eens. Op de één of andere manier gingen haar gedachten van normale hoofdgerechten naar gesuikerd voedsel zoals donuts, verschillende taart en cakesoorten en uiteindelijk naar pizza’s en pannenkoeken. Haar honger was, vanzelfsprekend, nu niet meer te stoppen. Ze moest hoe dan ook nu iets eten, anders nam ze een hap uit de eerste de beste persoon die in haar buurt kwam.

Haar aandacht werd uiteindelijk door Aarne getrokken, die zijn pokémon terugriep en vervolgens zijn blik op de lucht wierp. Cecille keek haar Tyrogue vragend aan, verwachtend dat hij misschien ook terug in zijn pokéball wilde. Sivar merkte dat hij werd aangestaard en keek omhoog, recht in lila gekleurde ogen. Begrijpend waar het meisje op doelde, schudde hij licht zijn hoofd en probeerde haar duidelijk te maken dat hij haar niet alleen wilde laten – zelfs al was ze dat niet met Aarne in de buurt. De jongen in kwestie opende zijn mond en deelde aan hen mee dat dit geen ordinaire storm was. Hierop hief ze verbaasd een wenkbrauw op, haast sceptisch over zijn woorden. Hoezo was dit geen ordinaire storm? Alle stormen waren anders en dit was geen uitzondering. Zoveel bijzonders was er nou ook weer niet aan. Waarschijnlijk zou het gewoon hard gaan regenen, misschien nog wat onweren… Hard waaien deed het in ieder geval al. Precies op dat moment viel de stroom in de omgeving uit, waardoor alles in een zwarte deken leek gehuld. Paarse ogen keken verbaasd rond, terwijl haar hand haast automatisch naar haar Tyrogue toe gleed, die inmiddels dichter tegen haar aan was gaan staan. Ze voelde hoe hij zijn poot voorzichtig in haar hand schoof en wikkelde toen haar eigen vingers geruststellend om diezelfde poot heen.

“Oké en toen ging het licht uit. Letterlijk,” mompelde ze droog, haar blik inmiddels gericht op Aarne – of wat ze van hem kon zien nu het zo donker was. 'Cecille .... ik denk dat het eten wat later komt,' hoorde ze hem zeggen. De blondine klemde haar kaken op elkaar en rolde met haar ogen. “Natuurlijk…” reageerde ze geïrriteerd. Haar maag protesteerde ook uitbundig, maar ze wist zich nog in te houden door niet opnieuw uit te barsten tegen haar eigen lichaam. Als ze niet zo geagiteerd was door de honger die ze inmiddels had – en het feit dat ze geen eten kon halen – dan was ze waarschijnlijk dramatisch naar de grond gezakt en had op haar knieën zitten bidden naar de pokémon goden. Ze opende haar mond om nog iets te willen zeggen, tot haar de mond werd gesnoerd door een sterke windvlaag die kwam opzetten. Zelfs Cecille had het moeilijk ermee om stand te houden, terwijl zij juist sterk in haar schoenen stond. Opnieuw; letterlijk. Figuurlijk natuurlijk ook. Een krakend geluid weerklonk, waarop niet veel later een dikke tak als een bom naast de blondine neerkwam. Van de weinige bomen die hier te zien waren, stond zij weer vlak naast eentje. Met een ruk trok ze Sivar vooruit en kwam ze zelf ook in beweging, terwijl ze een geforceerde lach liet horen. “Ahahaha… Ik heb genoeg gezien, latenwesnelgaan,” sprak ze tegen zowel haar Tyrogue als Aarne. “Boeit me niet waarheen, zolang ik maar niet vermoord kan worden door een boom. Als het kan, wil ik het liefst een heldhaftige dood,” mompelde ze er achteraan. Ze zag de krantenkop al voor zich. ‘Houterig einde’. Of klonk dat te vreselijk?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aarne Aalto

avatar

Aantal berichten : 30

Karakter Kaart
Leeftijd: 13 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   wo dec 25, 2013 2:54 pm

Cecille was niet bepaald vrolijk om het nieuws en liet dat blijken door een overbodige bevestiging te geven. 'Natuurlijk...' had ze geïrriteerd gereageerd, waarop haar maag niet al te vrolijk op reageerde. Deze reactie was te verwachten, gezien ze enkel aan eten kon denken. Als Aarne een gok wilde maken over hoe vaak ze over eten nadacht in de tijd dat ze spraken, dan was het zeker boven de 90% geweest. Misschien 100%. De jongen besloot er verder niet op in te gaan, want haar maag zou niet hun uit de situatie komen redden. Ze moesten zelf iets aan de situatie doen, maar de blauwharige jongen had geen idee waar ze eerst mee konden beginnen. Hun enige hint was dat het abnormaal was en het een link moest hebben met elektriciteit, gezien de plotselinge uitval van de stroom en de blikseminslagen rondom de kermis. Meer zag Aarne er helaas nog niet achter, maar daar zou spoedig verandering in komen. In zijn ooghoek zag de jongen dat de blondine iets wilde zeggen, maar een plotselinge sterke windvlaag weerhield haar ervan en ook Aarne moest snel houvast weten te vinden om niet meegenomen te worden door de wind. De wind speelde zeer ruw met zijn kleren en haar, met als gevolg dat toen de wind even wegbleef, de jongen eruit zag als een 80-jaren rock figuur. Zijn haar zat als een gordijn voor zijn ogen en zijn kleren zaten door de war, niet een mooi beeld. Met een geérgerde zucht haalde de jongen het haar weer in vrij normale staat en klopte hij zijn kleren iets af. 'Zo, dat was wa-' in zijn ooghoek zag de jongen hoe een dikke taak bijna op de blondine en haar Pokémon viel. De jongen was sprakeloos en zag de tak in slow motion de twee naderen, met hun angstige gezichten sterk in beeld. Zijn hartslag nam toe, zijn handen begonnen onder het zweet te zitten, maar de jongen wist zichzelf in beweging te krijgen. De tak naderden hen snel en hij zag de twee snel opzij stappen, buiten bereik van de tak. De twee waren veilig en misschien hoefde hij hen toch niet te helpen. Het was wel een beetje laat ervoor, de tak ramde tegen de zij van Aarne aan, voordat de twee keihard op de grond vielen. Eerst voelde Aarne de klap tegen de grond en hoe hij haast eventjes omhoog stuiterde, voordat de tak voor een tweede keer tegen hem aankwam. Pas toen ze stillagen voelde Aarne de zijn die de meerdere klappen hadden verzorgd. Snel sloeg de jongen zijn hand naar zijn schouder, terwijl hij ook nog zichzelf probeerde sterk te houden ondanks de bonzende pijn in zijn ledemaat. De jongen schold volop in zijn achterhoofd en trapte moeizaam de dikke tak van zich af, maar door het zware gewicht van het object rolde deze enkel traag van hem af.

Eenmaal 'bevrijdt' van de tak, kwam Aarne moeizaam overeind. Duidelijk hoorde hij de stem van de blondine weergalmen, maar de woorden kon hij er niet van verstaan. Hij keek haar maar glazig aan, terwijl het gezicht van de Tyroque en haar trainer steeds van wazig naar scherp flikkerde. Die klap was echt hard geweest, maar die twee waren heel. Aarne liet een kleine zachte glimlach zien. Dit was best ironisch, nu was hij eens de niet voorzichtige figuur. Werd hij echt een softy dat hij opeens besloot iemand te helpen die enkel over eten kon denken en wie hij hoogstens 10 minuten kende? Wie weet. Zijn zicht verslechterde en de twee figuren werden van een trainer en haar Pokémon tot twee wazige bollen waarvan de een langer was dan de ander. De jongen deed moeizaam een paar stappen richting de ander voor enige houvast en wist op tijd de schouder van Cecille vast te grijpen om niet om te vallen. De pijn in zijn schouder sloeg echter toe, dus was de houding waarin hij verkeerde nog steeds niet optimaal. De jongen hield zich sterk en probeerde geen teken van pijn te laten zien en al helemaal zijn gezicht niet aan de dame. Hij hoefde geen hulp, een houvastje was meer dan genoeg. "Laten we gaan naar de dader,"zei Aarne duidelijk, waarna hij haar schouder losliet en zijn zicht al iets verbeterd was. De pijn in zijn schouder was er echter nog steeds, maar hij wilde niet dat Cecille zich zorgen zou maken om hem. Al dat bezorgde gebeuren hoefde hij niet, zeker nu niet. Het enige wat hij voor ogen zag was het stoppen van deze onweer waanzin.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecille Skarsgard

avatar

Aantal berichten : 113
Leeftijd : 21

Karakter Kaart
Leeftijd: 17 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   ma dec 30, 2013 9:32 pm

Cecille zag het zo gebeuren. Haar metgezel had minder geluk met het ontwijken van een rondvliegende tak en knalde dan ook volop op de grond. Iets eraan doen kon ze niet, daar zag ze het veel te laat voor, anders had ze hem wel beschermd voor de flinke klap die hij nu kreeg. Opscheppen deed ze als de beste, maar de waarheid was dat zij vaker beter tegen dit soort klappen kon dan haar medemens; jongen of niet. Ze was immers gewend aan het krijgen van een paar slagen of stoten en die kwamen vaak harder aan dan een simpele tak die mee werd gevoerd door de wind. Hoewel deze wind niet normaal was. Verre van zelfs. De blondine wilde naar hem toe stappen, hem van die tak afhelpen, maar daar zorgde hij zelf al voor. Met een flinke trap verwijderde hij het voorwerp van zijn lichaam en stond op. Bezorgd oogde ze Aarne, waar sinds de val geen woord meer vandaan was gekomen. Was alles wel oké met hem? Zo zag het er in ieder geval niet naar uit. Merkend dat de jongen een aantal stappen haar richting op deed, bleef ze op haar plek staan, want ze had eerst de intentie om rond te kijken en eventueel te lopen zodat ze een schuilplek kon vinden. Cecille zag vanuit haar ooghoeken zijn hand naar haar schouder grijpen, die hij niet veel later te pakken had en er lichtjes op leunde. Er was duidelijk iets mis met hem en omdat hij haar niet recht aan wilde kijken, probeerde hij dat te verbergen. De blondine snoof, maar gaf er verder geen commentaar op, wetend dat zij waarschijnlijk net zo koppig – al niet koppiger – was als Aarne.

“Laten we gaan naar de dader,” hoorde ze hem toen mompelen. Even wist ze niet wat ze hoorde; begreep ze niet wat hij zonet vertelde. Daarom staarde ze hem nu ook niet-begrijpend aan, hoewel ze wist dat hij dit niet kon zien, omdat hij weigerde oogcontact te maken. De jongen liet haar schouder los; iets wat haar alarmeerde. Haar ene arm ging voorzichtig omhoog, maar stopte halverwege, realiserend dat hij geen hulp van haar zou willen in zijn toestand. Dat kon ze in ieder geval aan zijn lichaamshouding opmerken. Cecille besloot het halverwege haar acties anders aan te pakken. Een manier die ze voornamelijk bij haar zusje gebruikte wanneer ze in een bepaalde situatie terecht waren gekomen en eentje die ze graag gebruikte. Ze besloot mee te spelen. Niet alleen voor Aarne, maar ook haarzelf. Ze was er nu immers toch en ze moesten er maar het beste van zien te maken. Bovendien klonk dit nogal interessant en ze wilde er zoveel mogelijk plezier uit halen. Ze mocht dus niet eten? Dan was het maar speelkwartiertje. “Een prima plan, mijn beste,” reageerde ze als eerste. Haar handen stak ze nu in haar zij, terwijl haar blik weer op de jongen stond gericht. Sivar, die nu zijn houvast kwijt was omdat zijn trainer zijn poot niet meer vasthield, keek verward omhoog. “Maar we weten niet hoe en wat. Laat staan waar. Wat als dit een storm is die veroorzaakt wordt door Moeder Natuur?” vervolgde ze. Nadenken was niet haar sterkste punt, maar natuurlijk zette ze wel haar beste beentje voor door op z’n minst die vragen te stellen, zodat ze interesse erin toonde. Bovendien was ze nieuwsgierig naar Aarne’s theorie – als hij die al had – en wilde die dolgraag horen. “En stel dat iets of iemand dit op z’n geweten heeft, wat wil je dan doen? Gewoon op ze af walsen en vertellen dat ze moeten stoppen?”

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aarne Aalto

avatar

Aantal berichten : 30

Karakter Kaart
Leeftijd: 13 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   di dec 31, 2013 4:01 pm

'Een prima plan, mijn beste,' zei Cecille, maar Aarne had niet snel verwacht om zulk deftig woordgebruik haar mond te horen ontsnappen. Dit alarmeerde Aarne genoeg om af te remmen en verder te luisteren naar haar woorden. Het baarde hem meer zorgen dat Cecille of geruisloos naar hem toeliep of nog stil stond. Ze voerde iets in haar schild, of was hij echt paranoïd aan het woorden door de pijn in zijn schouder? De jongen bleef in ieder geval recht naar voren kijken, om nu zichzelf naar Cecille om te draaien zou pijnlijk zijn en bovendien zag hij geen enkele reden om Cecille aan te kijken. Het was een beleefd gebaar, maar hun gesprek was verandert qua toon. Beleefdheid gold niet meer.
'Maar we weten niet hoe en wat. Laat staan waar. Wat als dit een storm is die veroorzaakt wordt door Moeder Natuur?' bracht Cecille in die blijkbaar wel zojuist over zijn verzoek had nagedacht. Of een indruk gaf. Maar goed, hij zag eerlijk gezegd Moeder Natuur niet zoiets veroorzaken. Hoe goed was de momentele technologie om het weer te verwachten? Bijna accuraat. Indien er wél afwijkingen waren, was dat meestal vrij klein. Dit was een enorme blunder voor een weerstation geweest als ze zo'n grote storm niet hadden zien aankomen. Het tweede punt lag aan de zesde zintuig van Pokémon, die voelden stormen en andere catastrofes aankomen. Geen enkele aanwezige Pokémon had het zien aankomen, dus was het vrij abnormaal. Zijn laatste punt was de bliksem die telkens een weg baande door de duistere wolken. Er viel geen drupje regen en er was stroomuitval. Het was dus echt enkel wind en bliksem. Met dit allemaal op een rij kon hij op de logische conclusie komen dat óf bepaalde mensen de storm hadden gecreëerd of een Pokémon, een zeer robuuste en sterke die stormen kon aanwakkeren en bliksem kon oproepen. De stem van Cecille bereikte de diep in gedachten trainer, en wist hem even wakker te krijgen.

'En stel dat iets of iemand dit op z’n geweten heeft, wat wil je dan doen? Gewoon op ze af walsen en vertellen dat ze moeten stoppen?' zei Cecille en Aarne vond wel dat ze daar een goed punt had. Als het een groep mensen was die de storm onder hun hoede hadden, wat zouden ze dan kunnen doen? En waar zouden die zitten? Aarne wreef met zijn vinger weer langs zijn kin en liet een zachte 'Hmm' horen, terwijl hij de pijn in zijn arm probeerde te negeren. Als ze ervan uit gingen dat het een mens was die dit had veroorzaakt, waar zou die dan zitten? Dat was de eerste stap, maar er was nog een mogelijkheid dat het niet aan mensen lag, maar aan een Pokémon. Beiden hadden onderzoekstijd nodig en wie weet, hoeveel tijd ze hadden. Het leek hem dan handig om op te splitsen en dat hij naar de Pokémon Center ging, daar kwamen immers veel trainers, voor enige informatie betreft een mens en Cecille voor een Pokémon en dus de bieb zou raadplegen op zoek naar storm opwekkende Pokémon. Het kwam op tijd in hem op dat de rollen misschien omgedraaid moesten worden, want Cecille leek socialer in de omgang te zijn en niet zo'n boekenwurm te zijn dan hij. Ze moesten wel weer verzamelen om een niet al te late tijdstip op een plek om informatie uit te wisselen, maar wel genoeg tijd om de plekken te vinden. Zou 1 uur voldoende zijn? Hadden ze zoveel tijd? Aarne wierp een blik op de donkere wolken. Hij waagde het erop en als Cecille een betere suggestie had, dan mocht ze dat wel laten weten.
Aarne draaide zich nu wel geheel om naar Cecille met zijn armen langs zijn lichaam. "Sivar heeft met zijn zesde zintuig toch de storm niet zien aankomen?" begon Aarne met zijn stem verheven om boven het geruis van de wind te komen. Het had geen zin om al zijn punten een voor een toe te lichten, dus maakte hij die wel op deze manier duidelijk,"Mijn plan is om eerst informatie te vergaren wie de dader is; een mens of een Pokémon. Ik zal dus naar de bieb gaan en opzoeken welke Pokémon stormen kan opwekken en jij overhoort trainers bij de Pokémon Center. Over een uur ontmoeten we hier, zelfs als je bijna geen informatie hebt," Aarne hoopte hiermee zijn idee verduidelijkt te hebben aan Cecille, maar nu was het de vraag of ze ermee zou instemmen. De tijd tikte door, dus als ze een ander plan had, moest ze er direct mee komen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecille Skarsgard

avatar

Aantal berichten : 113
Leeftijd : 21

Karakter Kaart
Leeftijd: 17 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   do jan 02, 2014 6:08 pm

De jongen was even stil, waardoor Cecille verbaasd een wenkbrauw ophief. Fronsend staarde ze hem aan, terwijl hij na leek te denken over wat zij zojuist gezegd had. Ergens verraste het haar dat hij niet meteen een reactie klaar had – dat hij niet eens meteen een poging deed om informatie uit te wisselen. Aan de andere kant, zelf was ze ook iemand die veel te snel conclusies trok, dus hem erop beoordelen mocht ze eigenlijk niet. De blondine wisselde een blik met haar pokémon uit. Sivar leek geleidelijk aan te zijn gekalmeerd, maar hij was nog altijd alert en had het gevoel dat hij ogen te kort had. Hij wilde namelijk niet dat ze opnieuw door een tak konden worden verpletterd of dat Aarne er weer onder verdween. Als het aan hem lag, stonden ze al ergens veilig binnen te schuilen voor de wind en het onweer. Het zinde hem gewoon niet. En Cecille kon dat duidelijk aan hem zien. Haar paarse ogen richtten zich vragend op de Tyrogue, een ietwat bezorgde blik in haar ogen, hopend dat hij de vraag al wist voor ze hem stelde. Wederom schudde hij zijn hoofd. Zijn poot reikte naar één van haar handen, die nog altijd in haar zij stonden gepord, en zijn ogen hadden een haast smekende blik in zich. Met een kleine glimlach liet ze haar hand zakken, zodat hij die vast kon pakken. Sivar wilde haar ondanks alles toch niet alleen laten, zelfs al was hij veiliger in zijn pokéball dan bij haar. Ze bofte maar met hem. Nee, als iets hem in gevaar bracht, dan beschermde ze hem wel. Ze kon er ook van op aan dat hij hetzelfde voor haar zou doen, niet?

Aarne wist op dat moment haar aandacht te trekken, zijn stem luid maar nog altijd licht onduidelijk door het geruis van de wind. Desondanks verstond ze hem wel en zelfs al zou ze dat niet, dan kon ze nog altijd een poging tot liplezen doen. "Sivar heeft met zijn zesde zintuig toch de storm niet zien aankomen?" Haar paarse ogen gleden van de jongen naar haar pokémon, die verontschuldigend terug naar boven keken. De blondine schudde licht haar hoofd met een grijnsje, alsof ze wilde zeggen dat het niet zijn schuld was. Geen enkele pokémon had dit aan zien komen. Dat was waar Aarne op doelde, niet? Geen één van de pokémon die dit hadden aangevoeld en geen enkel weerstation wat dit had voorspeld. Toegegeven, dat was inderdaad vreemd. Normaal gesproken wist de mens wel ruim van tevoren of er een storm aankwam en zo niet, dan waren het wel hun pokémon die hen waarschuwden. "Mijn plan is om eerst informatie te vergaren wie de dader is; een mens of een Pokémon. Ik zal dus naar de bieb gaan en opzoeken welke Pokémon stormen kan opwekken en jij overhoort trainers bij de Pokémon Center. Over een uur ontmoeten we hier, zelfs als je bijna geen informatie hebt," legde Aarne toen uit. Hij had dus al een plan, huh? Des te beter, want zelf zou ze niet bepaald snel met eentje kunnen komen. Niet dat ze dom was, want dat was ze absoluut niet, maar kracht was meer haar ding dan planning. De blauwharige knul was daar in ieder geval beter in, aangezien hij rekening had gehouden met haar sociaal karakter. Grijnzend keek ze de jongen aan, knikte toen en opende haar mond om nog een reactie te geven. “Klinkt goed,” sprak ze, waarna ze om zich heen keek om de omgeving in zich op te nemen. “Hier weer ontmoeten? Komt voor elkaar.”

Het plan was duidelijk en simpel geweest. Ze zou naar het Center moeten gaan om informatie te verzamelen. Daar stond ze nu ook, maar wat zou ze nu verder moeten doen? Gewoon iemand aanspreken, dat was hoe ver ze kwam. Zoiets kon ze ook wel natuurlijk, maar wat moest ze dan vragen? ‘Hey die storm buiten is vreemd, vind je ook niet? Heb je aanwijzingen gezien die ernaar verwijzen dat die niet natuurlijk is?’ Uhhuh. En dan voor gek worden verklaard. Cecille snoof. Misschien moest ze toch maar wat vaker haar brein gebruiken. Hulpeloos richtte ze haar lila ogen op haar Tyrogue, die zijn schouders ophaalde zodra hij haar blik had gevangen. Hij wist het ook niet. Natuurlijk niet. Hij was nog te jong om zich hiermee bezig te houden. Bovendien konden mensen hem niet echt verstaan. Haar blik gleed rond en bleef uiteindelijk steken op een groepje jonge Trainers, waarschijnlijk niet veel ouder dan elf of twaalf jaar. Langzaam begaf ze zich erheen, besluitend dat ze op z’n minst het ijs moest doorbreken door een gesprek op te starten. Het was één van de jongens die haar als eerste opmerkte en haar vragend bekeek. “Yo,” groette ze hem, evenals de rest van het groepje. Acht paar ogen waren nu op haar gericht.

“Euhm, hoi?” sprak toen het enige aanwezige meisje onzeker. “Kunnen we je ergens mee helpen?” vroeg een andere jongen. Hij liet zijn blik eerst inschattend over haar heen glijden, voor hij op dezelfde manier naar Sivar keek. Cecille knikte. “Eigenlijk wel,” reageerde ze. Ah, laat dat nadenken maar zitten. Ze was beter in improvisatie anyway. “Zie je, ik ben namelijk op onderzoek uit. Noem me maar Detective Shellos.” De fronsende gezichtsuitdrukkingen negeerde ze. Ze wist ook wel dat ze niet de echte Detective Shellos was, maar dat was verre van belang in deze situatie. “Oké…?” kwam uiteindelijk een voorzichtige reactie. Cecille wees naar buiten. “Heeft één van jullie dit aan zien komen? Die storm, bedoel ik,” vervolgde ze. Haar blik gleed het groepje rond, maar ze kreeg vier keer hetzelfde antwoord; een hoofdschuddende ‘nee mevrouw’. Even glunderde ze bij de ‘mevrouw’, maar duwde dat al snel in een donker hoekje van haar herinneringen. Straks mocht ze de euforie van dat woord voelen. Nu moest ze opletten. Helaas kon ze niet echt lang serieus blijven, want ze voelde zich een oudere zus in de buurt van deze kids en daardoor was ze nogal snel in een plagerige bui. “Denken jullie dat één of ander eng monster erachter zit? Eentje met grote slagtanden en een gigantische hamer. Waarschijnlijk zit hij op een wolk en slaat met diezelfde hamer op die enorme, fluffige deken,” vertelde ze, haar toon dramatisch en haar armen rondzwaaiend om haar verhaal te benadrukken.

Het groepje schuifelde snel bij haar vandaan en was toen verdwenen. De blondine krabde beduusd achter haar hoofd en wisselde toen weer een blik met Sivar uit. “Dat was iets,” mompelde ze. Poging één was gefaald. Hoe lang had ze nog? Haar ogen gleden naar de klok die aan de muur hing, waardoor ze – met wat rekenwerk – erachter kwam dat ze welgeteld 20 minuten al had verspild. De tijd om hier te komen erbij gerekend, natuurlijk. Zuchtend liet ze haar hoofd hangen. Ze had geen idee hoe ze dit aan moest pakken. Hopelijk had Aarne meer geluk, want boeken konden in ieder geval niet van je weglopen. “Nee, echt! Ik maak geen grapje! Heb jij dat dan niet gezien?” Twee jongens van ongeveer haar leeftijd kwamen langs haar gelopen, de één nog luidruchtiger dan de ander. In eerste instantie gaf ze hen niets meer dan een geïrriteerde blik, maar hun gesprek kon ze niet echt buitensluiten. Gelukkig, want ze gaven haar iets om mee te werken. “Ik keek vlak voor het begon omhoog en zag toen een gigantische schim overvliegen! Wat het ook was; het zat verborgen achter de donkere wolken…” Na deze woorden te hebben gehoord, voelde ze hoe Sivar aan haar broek trok en naar de twee jongens wees. De blondine knikte een keer naar hem en tezamen liepen ze naar de twee toe.

“Gegroet, vreemdelingen!” riep ze naar ze, haar vlakke hand in de lucht naar hen opgestoken. Ze keken verbaasd op, maar groette haar net zo vriendelijk terug. “Sorry, ik kon mezelf niet helpen en hoorde waar jullie het over hadden,” legde ze aan hen uit. “Wat is het precies dat je gezien hebt?” vroeg ze toen aan de jongen die luidkeels had verteld dat hij een ontdekking had gedaan. Dankbaar, en met een vreemde twinkeling in zijn ogen, richtte de jongen zijn blik op die van haar. “Ik zei toch dat het interessant was,” vertelde hij zijn vriend, die hij tegelijkertijd in zijn zij porde met zijn elleboog. De vriend in kwestie rolde zijn ogen en vormde toen de woorden ‘waarom moedig je dit aan’ met zijn lippen. Cecille haalde haar schouders naar hem op en focuste zich toen op de aankomende woorden. “Ik zag het niet echt, maar het was een groot… Ding! Een schaduw van één of ander groot monster! Het had allemaal vage uitsteeksels en was zonder twijfel van iets dat kan vliegen!” vertelde de jongen enthousiast. Hij strekte zijn armen horizontaal naast zijn lichaam uit en bewoog ze toen op en neer om de nadruk op vliegen te leggen. Cecille grinnikte zacht. “Het was vlak voor het zo begon te waaien en daarna volgde de bliksem,” vervolgde hij en eindigde daarmee zijn verhaal. De blondine knikte. “Oké. Dat was het verder?” Het was niet veel, maar het was tenminste iets. Ze kreeg een bevestigende ja en bedankte de jongens toen voor hun inbreng.

“Dus,” hoorde ze dezelfde jongen toen weer. Hij kwam dichterbij staan. “Nu die storm gaande is, heb je vast niks te doen,” sprak hij en wiebelde nog even met zijn wenkbrauwen voor extra effect, zijn gezicht nu wel erg dichtbij die van haar. Cecille stak haar vlakke hand weer omhoog, legde die tegen zijn gezicht en duwde hem toen weg. “Doei,” was het enige wat ze de twee vertelde, voor ze zich omdraaide en het Pokémoncenter toen met Sivar verliet. Misschien kon ze op straat nog wel wat informatie vergaren, hoewel ze sterk betwijfelde dat iemand zich nog buiten waagde.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aarne Aalto

avatar

Aantal berichten : 30

Karakter Kaart
Leeftijd: 13 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   vr jan 03, 2014 11:19 pm

De jongen bofte maar weer eens dat Cecille niet de meest slimste meid was, en dus zelf geen plan had bedacht, en zijn beredenering en plan accepteerde met niet enkel woorden. Cecille grijnsde en knikte. Aarne kon nu er helemaal op rekenen dat ze haar deel van zijn plan zou uitvoeren en wie weet, in succes. De jongen wachtte eerste tot de blondine vertrokken was, en besloot toen pas op pad te gaan naar de bibliotheek van de dichtbevolkte stad. Hoewel hij geen idee had waar de bibliotheek nou exact zat in de stad, besloot hij de gok wagen en liep hij regelrecht dieper de stad in, de kermis achter zich latend. De gebouwen torende boven hem uit en gaven hem haast een intimiderende indruk, maar het liet de trainer koud. De pijn in zijn schouder was immers meer aanwezig dan deze 'intimidatie' van gebouwen. Kom op zeg, gebouwen beten geeneens! En hij groeide bovendien in een stad op die vrij groot was. De jongen slenterde dus vort door de straten van Noah City, terwijl de wind krachtiger aan zijn haren trok en om de tien tellen een enorme bliksemflits alles verlichtte. Het kwam een paar keer voor dat Aarne even moest stoppen met lopen om weer op adem te komen, van de strijd tegen de meedogenloze wind, maar ook de helse pijn in zijn schouder. De trainer liep dan in een steeg in en leunde met zijn goede arm tegen een muur en ademde diep in en uit om na enkele tellen weer de strijd met de obstakels te voeren. Het lukte Aarne echter wel om een bibliotheek te vinden, maar vraag niet hoe, het leek haast op een mirakel. De grote ouderwetse gebouwde bibliotheek was nog open op dit uur en vooral met zulk weer. Het verrast Aarne niet, toen hij eenmaal langs de schuifdeur gekomen was direct een boel onrustige groep mensen zag staan met elk een bezorgde blik op een ander vestigend. Aarne's binnenkomst zorgden ervoor dat enkele trainers zich omdraaiden, in de hoop dat er iemand stond die hen kon helpen, maar er stond enkel een knul, een weerloze. Toen de jongen verder binnenstapte, met zijn arm nog op zijn pijnlijke schouder, keken een boel mensen ineens bezorgd om. Aarne kon de groep mensen wel uitschelden van afschuw, dat ze enkel om iemand gaven op basis van hun uiterlijk. Een 'knul'  kon iemand zijn die hun helper kon worden of zijn! Dat was zelfs wat hij wilde doen, rotzakken! En dan kreeg hij ineens hulpzame gebaren van hun, alsof hij een Meowth was met een gebroken poot. De jongen wende zich ruw van de gebaren af en stapte recht de bibliotheek verder in, naar de kasten vol boeken. Enkele verraste, maar ook chagrijnige blikken werden op hem gevestigd en een enkeling mompelde onverstaanbare scheldwoorden. Aarne keek nog een laatste keer naar de groep, voordat hij de boeken in zou duiken om naar een Pokémon te zoeken. Wat een ondankbare schoften.

Het eerste wat Aarne na ging was het juiste onderwerp, namelijk Pokémon. Met behulp van een speciaal ingerichte bibliotheek computer die verspreidt zaten in de bieb, zocht hij de zoekterm op. Enkele boeken verschenen, van kinderboeken naar krantenartikels, maar nog niet wat hij wilde hebben. Aarne typte een extra zoekterm in , 'stormen'. Nu verschenen steeds meer boeken die vrij in de buurt kwamen wat hij zocht, maar nog lang niet exact goed waren. Meerdere trefwoorden kwamen erbij, 'bliksem' en 'wind'. Steeds meer ongunstige boeken gleden weg, totdat de jongen twee boeken vond, 'De mythologische Pokémon van Kanto'  en 'De drie vogels'. De jongen klikte met glinsterende ogen de twee titels aanen probeerde hun boeknummer's te onthouden, om vervolgens het zoekbalkje weer te legen en de computer achter zich te laten. Aarne sloeg tevreden een zucht, nu hij op het juiste pad leek te zijn, en ging direct op zoek naar de juiste boeknummers. Minuten gingen voorbij, voordat hij eindelijk de twee boeken gevonden had en een lege plaats op een bankje gevonden had. De jongen sloeg de eerste boek open op het tafeltje voor hem en bladerde direct door naar het register. Waar stond 'storm'? Met zijn vinger gleed hij langs de woorden die met een 'S' begonnen en vond uiteindelijk het woord 'storm'. Aarne moest hebben gegrijnsd, want een bejaarde man keek eventjes licht geagiteerd van zijn krant. De trainer ging verder met zijn zoektocht en bladerde naar de bladzijde waar 'storm' stond en vreemd genoeg stonden ze allemaal op één enkele bladzijde, getiteld 'Zapdos'. Bingo!
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecille Skarsgard

avatar

Aantal berichten : 113
Leeftijd : 21

Karakter Kaart
Leeftijd: 17 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   za jan 04, 2014 11:55 pm

“Okay, toch bedankt,” glimlachte Cecille naar de zoveelste vreemdeling op straat. Tot nu toe had ze niet veel informatie erbij verkregen, maar ze was in ieder geval al goed op weg. Zo kreeg ze bijvoorbeeld van iemand anders te horen dat hij een gigantische vogel over had zien vliegen en dus het verhaal van de jongen in het Pokémoncenter bevestigde. Het was dus een grote vogel, veel groter dan de gemiddelde Pidgeot, en had stekels op z’n lijf. Waar wist ze niet, want dat had de jongen niet uitgelegd, maar iets vertelde haar dat dit al meer dan genoeg informatie was. “We hebben nog tien minuten. Zullen we maar terug lopen?” De blondine keek inmiddels omlaag, haar blik op de Tyrogue naast haar gericht. Hij had duidelijk moeite met op één plek blijven staan nu de wind nog sterker blies dan daarstraks. Hij knikte instemmend, een tevreden glimlach op zijn gezicht. Cecille stak haar hand naar hem uit, die hij dan ook meteen vastpakte en niet meer losliet. Een laatste poging om niet weg te waaien. Verbazingwekkend genoeg waren ze toch nog redelijk wat mensen tegengekomen, ondanks de sterke wind en het onweer. Niet dat het zo vreemd was, want het regende in ieder geval geen pijpenstelen. Arceusdank.

De chaos was natuurlijk wel groot. Bomen die voor de sier om de zoveel meter in de stoep waren gezet, lagen compleet omgewaaid op de grond. Ze had zelfs eentje bovenop een auto zien liggen. Takken waren Arceus wist hoeveel meters meegesleurd met de wind en versierden nu het wegdek. Vuilnisbakken waren omgewaaid en hadden hun inhoud grotendeels verloren. Het zag er in ieder geval niet fraai uit. Om nog te zwijgen over de bevolking zelf. Hoewel er nog wel een paar mensen en pokémon over straat durfden te lopen, was het grotendeels toch binnen te doen. En zelfs binnen was de paniek aanzienlijk toegeslagen. “Dit is geen gewone storm,” had ze iemand met trillende stem horen zeggen. “Is dit het einde van de wereld?” was een andere opmerking die haar oren had bereikt. Sommige mensen konden wel erg overdrijven. Toegegeven, zij deed het ook wel eens, maar ze bedoelde het eigenlijk nooit zo serieus. Dit mocht dan misschien een mysterieuze storm zijn; het was absoluut niet het einde van de wereld. Niemand zou sterven. Niet in haar buurt, in ieder geval. Daar zou ze persoonlijk voor zorgen.

“Tyrogue!” Sivars waarschuwing kwam te laat. Cecille voelde iets heel hard tegen haar aanknallen. Desondanks viel ze niet achterover, maar de persoon die tegen haar aanliep juist wel. Het was een jongeman en zijn gezicht stond verdraaid in paniek. De blondine gaf hem niks anders dan een verbaasde staar, hoewel die al snel veranderde toen ze een ‘houd de dief’ van vrij dichtbij hoorde. Haar paarse ogen gleden meteen over de kerel die tegen haar aan was gelopen heen en inderdaad, daar zag ze een klein damestasje naast hem liggen. Ah, dus dat was er aan de hand. Hij had gebruik gemaakt van alle chaos en het naar zijn voordeel gewerkt, of niet? Niet als zij er wat aan kon doen. De jongeman stond op, bekeek haar even en wilde toen langs haar af rennen. Voor hij dat echter kon doen, had Cecille hem bij de kraag gevat. En hard ook. “Zeg, zou ik je iets mogen vragen?” vroeg ze op een vriendelijke toon aan hem. Hij knikte, hoewel te zien was dat hij het bijna in zijn broek deed van de angst. “Waar heb je die mooie tas gehaald? Die zou ik ook wel willen hebben.” Haar blik gleed van zijn gezicht naar het tasje dat hij in zijn handen had. Zijn blik ging mee, zorgend voor een ietwat komisch effect. “Euh…” begon hij, maar voor hij daadwerkelijk antwoord kon geven, stond de eigenares met nog twee mannen al naast hen. Een korte woordwisseling vond plaats, waarna ze bedankt werd en de jongeman aan hen kon overlaten. Ze moest terug naar de ontmoetingsplek.

Later dan gepland stond ze dan eindelijk terug op de plek waar ze Aarne ongeveer een uur geleden nog had gezien. Gelukkig was ze niet de enige die een beetje over tijd was, want de jongen was nog nergens te bekennen. In eerste instantie zag ze het kwaad er niet in, maar na een paar minuten begon ze zich toch zorgen te maken. “Denk je dat er iets gebeurd is?” mompelde ze tegen Sivar. Hij keek op, zijn blik even bezorgd als die van Cecille, maar hij besloot er de moed in te houden. Hij schudde zijn hoofd en richtte toen zijn grote kijkers weer op de omgeving, zoekend naar een zekere blauwharige jongen. De blondine staarde naar boven, proberend iets in de lucht te spotten, maar faalde ontzettend. Het enige dat ze zag was de donkere deken die boven de stad hing, met hier en daar wat felle lichtflitsen die veroorzaakt werden door de bliksem. Ze was benieuwd naar wat Aarne had gevonden. Eén ding wist ze in ieder geval wel zeker; wat hier gaande was moest door het verschijnsel zijn ontstaan. Dat kon gewoon niet anders.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aarne Aalto

avatar

Aantal berichten : 30

Karakter Kaart
Leeftijd: 13 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   do jan 09, 2014 9:15 pm

'Zapdos, een van de drie legendarische vogels van de Kanto regio, is zelden gezien buiten zijn verblijfplaats. De Pokémon is zelden gezien door een mens, maar er wordt beweert dat deze vogel enorme gele uitstekels als vleugels heeft met zwarte veren eronder. De Pokémon zou ook onder dreiging een storm kunnen creëren om buitenstaanders weg te jagen. Deze storm werd gekenmerkt door een boel blikseminslagen en sterke windstoten, maar geen neerslag. Er is vernomen dat Zapdos soms andere regio's bezoekt, maar de reden hiervan is onduidelijk tot op heden.'

Aarne fronste diep, terwijl hij het stukje informatie aandachtig woord voor woord las en nog met zijn vinger langs gleed. Hieruit moest hij concluderen dat Zapdos de boosdoener was geweest van het weer dat gaande was; geen neerslag, veel blikseminslagen en felle windstoten. Hij kreeg door de beschrijving van de Pokémon, ook nu een beeld van deze Zapdos. Een elektrische vogel met enorme uitstekels als vleugels met een beetje zwart er tussen. Had hij eigenlijk al dit wezen gezien toen hij in Kansai aankwam, vroeg Aarne zich af die zijn hoofd op zijn hand liet leunen. Een vogel .. met.. stekels? Nee. Het kwam Aarne absoluut niet bekend voor. Maar deze Zapdos zou stormen creëren indien hij bedreigd werd, maar dan was de vraag ... met wat? Wat liet een legendarische Pokémon afschrikken? Een mens zeker niet, een andere Pokémon of iets van vergelijkbare kracht, een ander legendarisch? Dat zou aardig kunnen, gezien er niets sterkers was dan een legendarische Pokémon, enkel een even sterke legendarische. Maar dat bracht hem terug naar de tekst die hij zojuist gelezen had, Zapdos hoorde bij een trio. Waren daar onderling veel gevechten? Aarne las de pagina verder uit en vond de twee namen van de andere legendarische vogels: Articuno, de ijsvogel, en Moltres, de vuurvogel. Toen Aarne de namen via de register opzocht kwam hij degelijk een stukje tegen dat ze elk hun eigen verblijfplaats in de Kanto regio hadden en het eens kon voorkomen dat ze in strijd met elkaar kwamen. Aarne kon niet bepaald een goede gok maken welke van de twee de Zapdos of andersom iets aangedaan had. Het weer verraadde er niets over. Dan restte echter nog maar een vraag: waarom voerde Zapdos de strijd hier?
Op dat moment echter stonden er ineens een boel jochies achter hem, elk waren ze echter een jaar ouder dan Aarne en keken ze hem breed grijnzend aan met een valse twinkeling in hun ogen. Aarne begreep niet wat ze van hem wilde, maar enkel dat ze met die blik en grijns wel op iets slechts uit waren. Een van de jongens zag dat zijn 'groepje' eindelijk opgemerkt werd en leek al zijn mond open getrokken hebben om iets te zeggen, maar Aarne was niet geïnteresseerd in hun gepraat en klapte de twee boeken dicht, kwam overeind en liep ze voorbij. Het stoorde hem dat de groep uit het niets was komen opdagen, maar het maakte toch niet zoveel uit, hij had alle informatie die hij maar wilde hebben.
Nu kon hij tevreden terug gaan na- Plotseling werd hij bij zijn pijnlijke schouder gegrepen en ruw omgedraaid, waarbij Aarne een kreet liet horen, zonder het te willen. Gelijk greep hij naar de schouder en keek hij recht in de groene ogen van een blonde jongen, waarvan zijn grijns enkel breder leek te zijn geworden door zijn kreet. De jongen genoot van anderen zien pijn lijden, dat was duidelijk. En terwijl je in de bibliotheek stil moest zijn, had iedereen door de plotselinge pijnkreet zijn blik op Aarne in de groep gevestigd. De blonde jongen leek op een reactie te wachten, maar Aarne bleef doodstil hen aanstaren. Pas toen de jongen begreep dat Aarne zou blijven zwijgen, nam hij het woord en sloeg zijn arm om de andere schouder van Aarne heen, alsof ze oude vrienden waren. "Hé, Aarne! Sorry, voor het pijnigen. Ik had niet door dat je een wond opgelopen had," Wacht eens even, Aarne kende die achterbakse blonde jongen nog met zijn komische acten in de klas en zijn veel te luide stem die zelfs leek te weergalmen in de hele bibliotheek. De jongen was maanden geleden verdwenen uit Kalos, maar was hij hierheen gegaan? Het leek er sterk op. Aarne rukte de arm van de jongen van zijn schouder af en liep zwijgend van de groep weg, richting de juiste boekenplank waar de twee boeken gezeten hadden. Terwijl hij de eerste boek teruggebracht had en dreigde de tweede terug te leggen op de juiste plaats, was het hem opgemerkt dat de rust wederkeerd was in de bibliotheek en zijn kreet afgestorven was in de herinneringen van anderen. De storm en de bijbehorende chaos was nog gewoon gaande, een pijnkreetje was er niets bij, blijkbaar. Nog een reden om de mensen hier te haten. Netjes schoof de laatste boek erin, waarna Aarne de bibliotheek zwijgend verliet en de mensen massa weer passeerde. Enkele herkenden hem en keken hem met een nors gezicht aan, maar ook hij bleek oud nieuws te zijn. Maar goed, het was hem gelukt om nieuwe informate te verkrijgen en nu was hij juist benieuwd naar wat Cecille ontdekt had, gezien zij juist zocht naar een menselijke dader.

Eenmaal begroet door de krachtige wind, werd Aarne plotseling omringd door dezelfde groep van eerder met Johnny, dat blonde rotjoch, waarvan zijn naam weer terugkeerde, voor hem. "Zo begroet je toch een oude vriend, niet?" zei Johnny met een brede grijns, "Maar ach, ik vergeef je het om een voorwaarde ... Als je wint in een Pokémon gevecht tussen onze starters," De rotjoch keek bij het einde van zijn zin op een nonchalante manier opzij, waaraan Aarne zich ergerde bij de jongen. Johnny was een typische rijke lui kind, dat enkel Pokémon als slaven gebruikte en het in zijn ogen geeneens verdient had om een trainer te kunnen worden. Aarne vroeg zich ook eigenlijk af waarom de jongen plotseling een gevecht wilde, terwijl ze nooit met elkaar spraken en intimiderend probeerde te zijn door een groepje achter hem aan te laten sukkelen. Het liet hem koud. "Waarom?" vroeg Aarne met een ijzige stem, waarop Johnny met een grinnik reageerde in plaats van het opzetten van een standaard brede grijns. "Ik wil gewoon de held worden, want dankzij jou weet ik nu wie de storm gecreëerd heeft. Het leek mij handig om jou als training te gebruiken." Aarne trok zijn ogen tot spleetjes met zijn kiezen recht op elkaar, terwijl hij vuisten vormde van zijn handen. Johnny zag dit en leek zich te amuseren, waarop een van de groep een stoot tegen zijn schouder gaf. Een helse pijn ging door zijn schouder heen en de jongen klapte naar voren met zijn hand naar zijn schouder, terwijl die tegelijk Johnny aan probeerde te kijken. "Ach, ik was vergeten dat je daar een pijntje had," Daar was dat nonchalante gedrag weer. Aarne keek de jongen kil aan en wilde hem echt uitschelden voor een boel dingen, maar de pijn was te overheersend en dat besefte de snotjoch zich maar al te goed. "Als je niet wil ve-"begon Johnny die zijn ogen sloot en nonchalant zijn armen de lucht inhield, maar hij stopte met praten en opende zijn ogen toen Aarne moeizaam overeind kwam met een Pokéball in de aanslag. Zijn schouder trilde van de pijn, terwijl zijn oranje ogen ijzig kil stonden en zelfs zijn blauwe haar zijn ogen niet leek af te dekken.
De snotjoch grijnsde en wenkte de boel richting een steegje verderop die toevallig dichtbij de kermis was, de ontmoetingsplaats. Aarne besefte dat gelukkig, maar wist dat als hij niet te laat wilde arriveren-te laat kwam hij sowieso nu- dat hij het gevecht snel moest beëindigen. Waarom hij nu vocht, wist hij niet. Johnny wilde met de eer strijken dat Zapdos dit veroorzaakt had? Dat kon niet alles zijn en Aarne zag de waarde er niet in, zeker met nog zo weinig informatie. Of blufte de jongen al die tijd? In ieder geval liet Johnny zijn eerste Pokémon al verschijnen, een Quilava. De Pokémon stond direct op zijn achterpoten en schoot vuur uit zijn voorhoofd en achterste. Het verontrustend was de litteken over diens rechteroog en de glazige kijkers van de Quilava. De Pokémon had veel meegemaakt, slechte dingen. Aarne wierp Soturi's Pokéball de lucht in en uit de witte straal die deze verliet kwam een Froakie ten beeld die luid een kreet liet horen en toen pas verbaasd de plek op zich nam en Aarne vervolgens vragend aanstaarde. De Pokémon schrok echter van zijn kille ogen en wendde snel zijn blik af, gericht op de tegenstander, een Quilava. "Soturi, gebruik Bubble en dan Quick Attack!" De Froakie sprong naar voren en vuurde meerdere bubbels af, waarna een witte straal achter hem vormde en zijn snelheid sterk toenam. De Froakie schoot door de snelheid tegen de eerder afgeschoten bubbels op en vormde een zekere waterlaag over zij lichaam heen die snel op de Quilava af kwam. 'Kreiger, Ember en Quick Atack!' De Quilava schoot een vlam af en vervolgde dezelfde stappen als zijn Froakie. Aarne begreep de zet van Johnny niet zozeer, maar het leek erop dat Johnny geeneens de aanstalten nam om een aanval te ontwijken en voluit voor de aanval ging. Dat zou de litteken kunnen verklaren? "Hou je kop laag!" Soturi volgde het bevel op, net voordat de twee Pokémon elkaar zouden raken, waardoor zijn aanval frontaal tegen de borst van de Quilava opschoot. 'Grijp hem vast!' Huh? Plotseling greep Kreiger de Froakie af, terwijl ze neerdaalden naar de grond en de Quilava besproeit werd met enkele overgebleven bubbels van de aanval. Aarne dacht snel na en besloot over te gaan op een andere techniek. Kreiger wierp echter, voordat Aarne iets kon zeggen de Froakie keihard tegen de grond aan, waarna deze op Soturi's rug ging staan, vastberaden om de lucht uit de longen van de kikker te verlaten. Aarne zag zijn Froakie sterk verzwakken, maar zag nog kans in een redding. "Lick!" Soturi stak moeizaam zijn tong uit en wist de poot van Kreiger vast te grijpen en deze over zich te trekken, waarna hij het gezicht van de Pokémon likte. "Goed zo, Soturi!" zei Aarne triomfantelijk, en hield zijn hand vrolijk voor zich, waarop Soturi eventjes naar zijn trainer toesnelde, sprong en een high five terug af. Intussen hoorde hij aan de andere kant Johnny tekeer gaan tegen Kreiger die als verlamd, misschien dor de Lick of door zijn trainer's gescheld, op de grond lag. Dit bracht Aarne op een idee, het was misschien verboden, maar een andere Pokémon leed onnodg door zijn trainer, dat was een prima uitzondering. "Soturi, gebruik Bubble op Johnny!" De Froakie had het allemaal gevolgd en grijnsde haast toen hij het te horen kreeg van zijn trainer en schoot dus vastberaden een boel bubbels op Johnny af. De blonde trainer kwam te laat achter op de aparte commando en kreeg de serie bubbels in zijn gezicht wat de jongen achterliet met nat haar. De groep giechelde op de achtergrond en Kreiger keek Aarne en zijn starter verbaasd aan, haast alsof ze van een andere dimensie gekomen waren, omdat ze lol hadden. Aarne zag de blik van Kreiger op zich gevestigd staan en had medelijden met het ventje, maar redden kon hij de starter niet. Het bleef Johnny's Pokémon, hoe erg dat ook was.

Maar goed, Johnny ging ditmaal tekeer tegen de rest van de groep en Aarne nam snel de benen met Froakie achter zich aan, en spoedig zag hij een blondine en haar Tyroque bij de kermis staan, zeker te wachten vol ongeduld. Direct voor haar remde hij af en haalde eerst diep adem, voordat hij het woord nam, terwijl de Froakie zwijgzaam toekeek hoe de woorden zijn trainer's mond verlieten. "Zapdos heeft dit blijkbaar veroorzaakt en maakt stormen als hij zich bedreigd voelt. Ik gok dat dit een van de andere legendarische vogels kan zijn van Kanto, waar toe Zapdos behoord. En jij?" Tussendoor moest Aarne de tijd nemen om even naar adem te happen, voordat hij verder kon praten. Tegen het einde van de zin was zijn ademhaling weer stabiel en keek hij Cecille afwachtend aan, hopend dat de groep hen niet zo snel zouden vinden en dat vooral Cecille zich er buiten hield.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecille Skarsgard

avatar

Aantal berichten : 113
Leeftijd : 21

Karakter Kaart
Leeftijd: 17 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   zo jan 12, 2014 2:40 pm

Cecille’s aandacht was nog altijd op de lucht gevestigd. Een slecht voorgevoel had zich inmiddels naar boven gewerkt en ze moest toegeven dat ze zich nu toch wel zorgen begon te maken. Mensen had iets in de lucht gezien en dat was hoogstwaarschijnlijk een pokémon. Die pokémon had een storm opgeroepen, maar ze kon zich nog niet indenken waarom die zoiets zou doen. Vond hij dat de mensen en pokémon dit verdienden? Voelde hij zich bedreigd? Werd hij bedreigd? Zelfs als Aarne en zij het mysterie van de storm op konden lossen, hoe kwamen ze ooit achter de echte waarheid? Dit was niet gewoon pure toeval. Dat kon gewoon niet. “Denk je dat dit een teken is?” mompelde Cecille tegen haar Tyrogue. Ze zat inmiddels op de grond, haar armen nonchalant achter haar lichaam geplaatst zodat ze achterover kon leunen en haar benen zo ver mogelijk naar voren gestrekt. Sivar zat tegen haar aan en probeerde zich van de wind af te schermen. Hij keek haar met zijn grote ogen vragend aan, niet wetend waar ze precies op doelde. “Misschien hadden we hier nooit heen moeten komen. Eerste dag hier en meteen een vreemde storm. Wat als onze droom hier in duigen valt? Dan is dit een mooi voorteken, denk je ook niet?” legde ze aan hem uit. Sivar nam voor een moment al haar woorden in zich op en liet zijn blik toen langzaam veranderen naar eentje die eruitzag alsof zijn trainer hem zojuist in zijn gezicht geslagen had. Ironisch genoeg stond hij op en gaf hij haar een klap tegen haar wang. “Rogue, Tyrogue!” riep hij haar verontwaardigd toe. Cecille was uiteraard eerst geschrokken, haar gezicht van hem afgewend en haar blik geschokt. Na enkele tellen besefte ze wat hij ermee bedoelde en begon toen te grijnzen. “Heh. Sorry. En bedankt; dat had ik even nodig.” Ze hield haar armen uitnodigend naar voren en gaf hem toen een dikke knuffel – eentje waar ze zo om bekend stond. Ze had wel eens vaker bijna iemands rug gebroken met zoiets, maar gelukkig was Sivar bestand hiertegen.

Een minuut later en ze zaten weer op de grond alsof er niks aan de hand was. Alsof er niet om de drie seconde een lichtflits verscheen, gevolgd door een knal. Alsof de wind hen niet probeerde mee te sleuren. De Tyrogue zat inmiddels op haar schoot, Cecille’s armen beschermend om hen heen gewikkeld. “Wil je iets doen om de tijd te doden?” vroeg ze aan hem, waarop ze hem voelde knikken. Ze begon meteen te brainstormen over een spelletje. Haar reis bracht haar in eerste instantie bij het cliché spelletje ‘Ik zie, ik zie wat jij niet ziet’, maar dat was geen goed idee. Hoewel alles nog prima te zien was, was het vrij donker en moest je je best doen om een kleur te kunnen onderscheiden. Goed, zulke spelletjes waren dus uitgesloten. Wat konden ze dan doen? Misschien konden ze doen alsof. Ja, dat was een prima plan. Zoiets hadden ze vaker gedaan, met of zonder een derde erbij. “Luister goed, agent S. We hebben informatie gekregen over een nieuwe schurk in de stad!” riep ze enthousiast tegen haar pokémon. Hij draaide zich licht grijnzend naar haar om en toverde toen een serieuze uitdrukking op zijn snoet. “Hij gaat onder de naam Lurid Murkrow en is een zware crimineel. Hij wordt nu overal gezocht en wij twee zijn de enige die hem kunnen stoppen, agent S. Het is dus aan ons om hem een halt toe te roepen!” Ze sprong recht, waardoor Sivar bijna voorover op de grond viel. Hij kon zichzelf nog net redden, maar hij nam het zijn trainer absoluut niet kwalijk. Hij was zelf te enthousiast om er kwaad over te zijn. “Volgens de hoge pief houdt die vreemde vogel van schuilplaatsen in het openbaar – want als je iets moet verstoppen, dan kun je dat beter voor het blote oog zichtbaar maken.” Ze wees eerst met haar duim over haar schouder naar de kermis en toen naar de gebouwen die tegenover hen stonden, aan de andere kant van de straat. “Houd dus je ogen open voor verdachte bewegingen, agent S,” waarschuwde ze Sivar. Deze knikte en richtte toen zijn blik op het eerstvolgende wat in zijn zicht kwam, gefocust op een teken van leven.

Cecille keek glimlachend naar haar alerte pokémon. Van hun plek afgaan konden ze niet echt en er was niemand die voor ‘Lurid Murkrow’ kon spelen, maar het hield de Tyrogue in ieder geval bezig. Dat was wat telde. Haar blik gleed over de grond, zoekend naar een klein steentje of iets dergelijks wat ze zou kunnen gebruiken. Toen ze eenmaal vond wat ze zocht, raapte ze het nonchalant op en gooide het in een grote boog naar de overkant van de straat, zorgend dat Sivar niet zou zien wat ze aan het doen was. Meteen staarde hij strak naar de plek waar hij het geluid plots hoorde toen het steentje contact maakte met de grond. Het was op dat moment dat Cecille Aarne in haar ooghoeken opmerkte. Soturi, zijn Froakie, bevond zich inmiddels weer aan zijn zijde. Huh, op de één of andere manier verbaasde haar dat wel. “Agent S,” adresseerde ze haar pokémon. Hij draaide zich vragend naar haar om. Ze wees naar Aarne en hij volgde haar priemende vinger met zijn ogen. “Onze informant is gearriveerd,” vertelde ze. Hij knikte en ging weer aan haar zijde staan. Nog geen moment later remde de jongen voor hen af en nam een keer diep adem voor hij begon te vertellen. "Zapdos heeft dit blijkbaar veroorzaakt en maakt stormen als hij zich bedreigd voelt. Ik gok dat dit een van de andere legendarische vogels kan zijn van Kanto, waar toe Zapdos behoord. En jij?" Meteen toen ze de naam Zapdos hoorde vallen, verscheen er herkenning in haar gezichtsuitdrukking. De puzzelstukjes die tot nu toe nog aan de kant van de onafgemaakte puzzel lagen, bleken nu opeens een plekje in het hele plaatje te krijgen. Natuurlijk! Zapdos voldeed aan de omschrijving die de mensen haar gaven! “Je kan nog eens gelijk hebben!” bracht ze als eerste uit. “We hebben een heleboel mensen ondervraagt en sommigen zeiden dat ze een enorme schaduw over zagen vliegen vlak voordat de storm begon. Toen ik vroeg of ze de schaduw konden omschrijven, hadden ze het over vleugels met scherpe uitsteeksels,” legde ze vervolgens uit. “Zapdos heeft zulke vleugels.” De elektrische vogel had ze alleen maar in boeken en op tv gezien, maar aangezien de vogel bekend was in haar buurregio, kwam het trio waar Zapdos zich tussen bevond geregeld in het nieuws.

Dit bracht echter weer een aantal vragen naar boven. “Wat doet Zapdos hier?” vroeg ze fronsend aan niemand in het bijzonder. “En als hij hier is, zijn Articuno en Moltres dat dan ook?” Dit kon niet zomaar puur toeval zijn, of wel? Misschien werd Zapdos wel door de twee anderen bedreigd. Of erger, door de mensheid. En dan was deze storm hun straf. Niet dat het dan bij één storm zou blijven. Wat betekende dit allemaal? Cecille kon er echt geen touw aan vast knopen. Ze slaakte een zucht en liet haar hoofd verslagen hangen, maar toen ze voelde dat Sivar aan haar arm trok en ergens naar leek te wijzen, richtte ze haar blik weer omhoog. Er kwam een groepje hun kant opgelopen; één blonde knul voorop, alsof hij de leider was. De Tyrogue was duidelijk niet onder de indruk van het groepje. Iets klopte hier niet. “Wie zijn dat?” vroeg de blondine toen nonchalant, alsof ze ervan uitging dat iemand van hen het antwoord erop wist.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aarne Aalto

avatar

Aantal berichten : 30

Karakter Kaart
Leeftijd: 13 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   za jan 25, 2014 6:50 pm

'Je kan nog eens gelijk hebben!' reageerde Cecille, waarop Aarne zijn aandacht op haar aanscherpte. Had ze bij de Pokémon Center meer informatie kunnen vergaren? Zo ja, had het dan degelijk te maken met Zapdos en waarschijnlijk ook Articuno? Of hadden ze het totaal mis en waren het mensen? De jongen schudde de tegenstrijdende gedachten weg en keek de blondine geduldig aan. 'We hebben een heleboel mensen ondervraagt en sommigen zeiden dat ze een enorme schaduw over zagen vliegen vlak voordat de storm begon. Toen ik vroeg of ze de schaduw konden omschrijven, hadden ze het over vleugels met scherpe uitsteeksels,' vertelde Cecille, 'Zapdos heeft zulke vleugels.' Aarne's mond viel open van zowel verbazing als enthousiasme. Het klopte dus wat de boeken hierover zeiden en zijn vermoeden dat het een Pokémon moest zijn, een vliegende Pokémon die stormen kon oproepen! Dit was geweldig nieuws! Het was nu zeker vastgesteld dat de verschijning Zapdos was en dat hij gewond moest zijn om zich zo af te wenden, maar er waren nog zat vragen over. Waar was de Pokémon nu? En wie had hem zo zwaar kunnen verwonden en was het wel een van de legendarische vogels van Kanto? En nog een boel vragen. De Froakie naast hem maakte een instemmend en tegelijk vrij tevreden geluid, deze stemde dus in. Aarne was nu volledig zeker van zijn zaak. Nu nog enkel dus de overige vragen beantwoorden en dit was daarna geregeld! De blauwharige jongen maakte een vastberaden vuist van zijn hand en draaide zich even om naar Soturi, die hem vragend aankeek. De jongen draaide zijn vuist met zijn duim tevreden op, waarop Soturi met zijn pootje dezelfde gebaar terug maakte. De Froakie grijnsde lichtjes en met een trage beweging keek Aarne weer Cecille aan, met zijn armen voorzichtig op elkaar geplaatst. Cecille stelde op dat moment diverse vragen die ook in hem waren opgekomen en die dus nog door hun beantwoord moesten worden. Hij liet haar gerust even brainstormen met vragen, voordat hij weer zou praten. Aarne sloeg een tevreden zucht, het kwam goed zo.  Dat dacht hij ten minste.

Het volgende moment keek Cecille hem niet meer aan, maar naar een punt achter hem. 'Wie zijn dat?' Aarne fronste niet begrijpend, en voelde Soturi's pootje zijn broekspijpen stevig vastgrijpen. Zelfs Froakie leek er van streek te zijn. On onverschillig draaide Aarne zich om en voelde zijn hart een slag overslaan: Johnny! De blonde jongen en zijn groep had hem weten in te halen! Snel ging hij beschermend voor Cecille staan met de Froakie aan zijn zijde die klaar stond voor een commando. Aarne keek kort over zijn schouder naar Cecille die er waarschijnlijk niets van begreep en besloot maar even uit te leggen wie deze 'vriendjes' van hem waren. "De blonde is Johnny, een ex-klasgenoot van mij die overduidelijk houdt van lijdende mensen én Pokémon," snauwde hij. Hij haatte het om zijn naam uit te spreken en al helemaal om zijn interesses te moeten aangeven. Het was te bespottelijk voor worden dat iemand die hield van het pijnigen van anderen én hun Pokémon, een Pokémon trainer werd. De jongen beet op zijn onderlip, terwijl Johnny hem toelachte met nog steeds een boel natte plukken blond haar voor zijn ogen en zijn meelopers achter hem aan. De blonde jongen propte zijn handen in zijn jaszakken en stopte vijf meter van Aarne vandaan. 'Ik had geen douche nodig, Aarne. Ik wilde enkel een ouderwets gevechtje met je,' zei Johnny met een nep-poeslieve stem, waaraan Aarne zich ergerde en Soturi zelfs over gromde. Aarne begreep eigenlijk nog nauwelijks wat de jongen met de informatie betreft de Zapdos echt wilde en of het zijn hoofdzaak was. Johnny merkte dat er geen reactie van de tegenpartij kwam en liet zijn blik verveeld op Aarne's schouder vallen. 'Nog altijd gewond, hea? Je lijkt mijn Quilava wel. Net zo'n zeurpiet,' Aarne's ogen werden groot. Wacht eens even, waar was zijn Quilava gebleven?! Achter de meelopers stond er niets en ook de richting waar ze vandaan waren gekomen was Pokémonloos. De woede begon in Aarne te borrelen. "Waar is de Quilava?" vroeg hij dreigend, waarop Johnny enkel met een brede grijns reageerde, geen woorden. Dit irriteerde Aarne mateloos, maar hij had geen tijd om met de groep bezig te blijven. Zapdos was belangrijker.

"Nou, wat wil je du-" 'Hé, wie is dat?' Johnny kwam er tussen en keek geïnteresseerd naar Cecille, haast als een roofdier die een potïentele prooi had gevonden. Wat ging hij met haar doen? Aarne vertrouwde het voor geen meter en zeker niet toen Johnny hen naderde. "Soturi, Bubble!" De Froakie schoot krachtig allemaal bubbels naar de voeten van Johnny, maar de jongen liep gestaag door. "Nee, hea ..." kraamde Aarne, waarop hij naar Johnny toerende en hem besloot te tackle'n. Alles om hem zo ver mogelijk van anderen af te houden. De blonde jongen verwachtte de plotselinge beweging van Aarne niet, evenmin zijn Froakie. Enkele meelopers treuzelden en de overige schoten te hulp om Aarne van hem af te halen, maar hij deelde rake schoppen uit om ze van hem af te houden. Tegelijk traanden zijn ogen ook, zijn arm deed vreselijk veel zeer en de tackle werkte niet bepaald goed hierop. Soturi stond vastgenageld aan de grond en pas toen bijna alle meelopers zich op Aarne gestort hadden, schoot de Pokémon in actie en vuurde rake Pound en Bubble-aanvallen af, alles om zijn trainer te redden.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecille Skarsgard

avatar

Aantal berichten : 113
Leeftijd : 21

Karakter Kaart
Leeftijd: 17 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   di jan 28, 2014 2:22 pm

Aarne zei niets op haar uitleg, maar zijn gezichtsuitdrukking sprak boekdelen, zelfs voor Cecille. Net als hij was ze enthousiast over de ontdekking en wilde er natuurlijk meer van weten, maar was ongelooflijk trots op hun ontdekking. Zapdos was hier, er was geen twijfel meer mogelijk. De enige vragen die nog moesten worden beantwoord, waren echter ook meteen de moeilijkste. Waarom was hij hier? En was hij wel alleen? Er waren zoveel dingen die ze nog niet wist, maar wel graag wilde weten. Haar lila ogen richtten zich tot de Tyrogue naast haar, die niet helemaal begreep wat er aan de hand was, maar net zo’n vrolijke twinkeling in zijn ogen had. Sivar had door dat ze iets op het spoor waren en dat ze alleen maar meer te weten zouden komen vanaf hier. Als zijn trainer eenmaal iets op het oog had, dan was het moeilijk om haar zinnen daar weer vanaf te krijgen. Net op dat moment besloot de blondine hem het tegendeel te bewijzen door afgeleid te raken. Haar blik stond inmiddels gericht op een groepje jonge trainers die hun kant opkwamen. De Tyrogue hield zijn kopje schuin, proberend in te schatten of ze daadwerkelijk naar hen toe kwamen gelopen. Het antwoord was ja. Hij had zijn kijkers gefixeerd op de blonde jongen, meteen voelend dat er iets niet in orde was met hem. Die knul stond hem niet aan en dat was vast te zien aan zijn ogen.

Cecille schrok even van Aarne’s bewegingen. Ze had niet verwacht dat hij uit het niets voor haar zou gaan staan alsof één of ander gevaarlijk wezen haar op wilde eten. Desondanks grijnsde ze lichtjes. Het was vrij ironisch dat iemand haar probeerde te beschermen. Zij had het niet bepaald nodig, maar dat kon de jongen niet weten. "De blonde is Johnny, een ex-klasgenoot van mij die overduidelijk houdt van lijdende mensen én Pokémon," hoorde ze toen de korte uitleg. Cecille snoof. Zulke mensen stonden niet bepaald op haar like-lijst. Eén verkeerde beweging van deze Johnny en hij zou tegen de grond aanliggen voor hij ook maar doorhad dat ze een stap zijn richting op had gedaan. Haar paarse ogen registreerden dat de nieuwkomers waren gearriveerd en een vrij korte afstand van hen hielden. Het viel de blondine nu pas op dat Johnny natte haren had en door zijn volgende woorden werd al snel duidelijk waarom. Soturi had hiervoor gezorgd, of niet? Hah. Sivar gromde licht naar de blonde knul toen deze weer wat tegen Aarne zei. Cecille gebaarde naar hem dat hij zich gedeisd moest houden, iets waar ze zelf ook niet graag aan toegaf. Desondanks luisterde haar Tyrogue toch naar haar. Het was immers niet hun zaak. Hier mochten ze zich niet mee bemoeien, of wel?

Ook al had ze gezegd dat ze zich hier niet mee mochten bemoeien, luisterde ze aandachtig naar elk woord van het gesprek. Haar bloed ging met de seconde steeds sneller koken, hoewel ze nog altijd op haar plek bleef staan. Het koste echter veel moeite en ze juichte bijna van opluchting toen Johnny haar een kans gaf om hem aan te vliegen. Helaas was Aarne haar voor. Nog voor ze een reactie kon geven met woorden – of daden – had haar metgezel de jongen al tegen de grond getackeld. Cecille keek beduusd naar de blauwharige jongen, waardoor ze zijn gezichtsuitdrukking vrijwel meteen kon lezen, zelfs al werd haar zicht snel belemmerd door de vele andere jongeren. Besluitend dat dit wel genoeg was geweest, deed ze resoluut een stap naar voren. Sivar wilde met haar meegaan, maar wederom hield ze haar hand voor zijn gezicht, gebarend dat hij op zijn plek moest blijven. “Agent S, ik weet dat dit moeilijk is, maar sta standby. Ik moet eerst checken of dit daadwerkelijk Lurid Murkrow is.” De Tyrogue leek voor een moment teleurgesteld, maar Cecille had het slim gespeeld. Een kleine, bemoedigende grijns was genoeg voor haar om te weten dat ze haar gang kon gaan. De blondine draaide zich naar de groep worstelende tieners en plukte ze toen één voor één van de grond af, om ze vervolgens met veel kracht weg te duwen. Sommigen hadden het geluk nog goed evenwicht te hebben, anderen vielen pardoes terug op de grond – let wel een meter of twee van hun originele plek vandaan. Het duurde niet lang of ze had Johnny bij zijn kraag gevat en hem recht getrokken.

Sivar was ervan uitgegaan dat zijn trainer hem nu een flinke klap zou verkopen. Tot zijn verbazing deed ze dat niet. Nee, ze streek zijn kleren recht en klopte eventueel vuil ervan af. Verdwaasd staarde hij naar de blondine. Wat was ze van plan? Cecille glimlachte breed en vriendelijk naar de blonde jongen, voor haar gezichtsuitdrukking in een flits naar een kwade frons veranderde. Niet veel later greep ze Johnny bij zijn schouders vast en trok hem omlaag, terwijl ze tegelijkertijd haar knie omhoog liet komen en contact liet maken met zijn maag. “Die is voor de Quilava,” gromde ze naar hem, voordat ze haar rechterarm terugtrok en er vervolgens mee uithaalde tegen zijn kaak. “En die is voor Aarne,” voegde ze er met een kwade toon aan toe. Ze oogde hem met dezelfde emotie, terwijl ze gevaarlijk boven hem uit torende. “Als je niet wilt dat ik je botten één voor één breek, waar je vriendjes bij zijn of niet,” begon ze dreigend. “Dan zou ik maar maken dat je wegkomt. Tenzij je wilt dat Agent S zich er mee gaat bemoeien, maar ik weet bijna zeker van niet,” voegde ze eraan toe, wijzend naar haar Tyrogue. Lurid Murkrow zou er zeer zeker niet heel vanaf komen als Team Cecille hem in hun handen kreeg.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aarne Aalto

avatar

Aantal berichten : 30

Karakter Kaart
Leeftijd: 13 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   do feb 06, 2014 3:06 pm

Het gewicht dat op hem lag was drastisch kleiner geworden in een zeer korte tijd, tot het moment dat Aarne de stenen grond onder zich voelde met de smaak van bloed in zijn mond. Op de achtergrond hoorde hij een zeer aanwezige stem, een vrouwelijke. W-Was het Cecille? Aarne plaatste moeizaam zijn 'goede'arm onder zijn schouder en trok tegelijkertijd zijn benen naar zich toe om overeind te komen. Haast direct viel hij echter als een scheve blokkentoren in elkaar, weer tegen de stenen grond aan. Zijn lichaam deed vreselijk veel zeer en hij wilde geeneens een blik werpen op zijn schouder die nog het ergst aan toe was in vergelijking met zijn andere lichaamsdelen. Stilletjes, maar degelijk trillend probeerde hij nogmaals overeind te komen, maar de kracht in zijn 'goede' arm was te zwak en weer viel hij bijna in elkaar, maar Soturi schoot te hulp en steunde hem van de andere kant, de kant van zijn 'slechte' arm. Aarne wierp een korte blik op zijn starter en glimlachte zacht als dankbaarheid. Met de hulp van zijn maatje die met alle kracht de borststuk van de jongen overeind probeerde te laten komen, hees Aarne zich voorzichtig, maar zeker overeind. Hij schoof zijn knieën iets naar voren en strekte deze voorzichtig uit. Zijn benen trilden onder het gewicht en zijn kleren zaten deels besmeurd met spetters bloed en scheuren waarachter nog schrammen zaten. De pijn was vreselijk, maar hoe erg het ook was, hij bleef koppig overeind komen. Soturi klemde zich krampachtig en bezorgd aan de been van zijn trainer vast. Zijn oranje ogen vielen op de kikker Pokémon die absoluut niet leek te willen dat Aarne nog iets zou uitvoeren en de rust zou nemen. De jongen kon dit echter niet naleven en draaide zich met twee stappen om naar Cecille die dreigend de blond mormel aankeek, die bewegingsloos op de grond lag. Hij was  levend en bij bewustzijn.

"Johnny," zei Aarne luid met een zwaar schorre stem, waarop de blonde mormel zijn gezicht iets naar Aarne toe had gedraaid. Hij trok zijn ogen tot spleetjes en de kille gloed was teruggekeerd, wreder dan de eerste keer. "Verdwijn!" snauwde Aarne luid, waarop hij Soturi in elkaar voelde duiken. Was hij zo bang? Aarne keek de Pokémon aan, die hem eventjes aankeek en vervolgens wegkeek en zachtjes piepte. De kille blik verdween en hij legde zijn hand bezorgd op Soturi's poot die zijn been vasthield. "Het komt goed," De Froakie keek traag zijn trainer weer aan en glimlachte zacht. Aarne zag toen pas de wonden die zijn Pokémon opgelopen had door de massa van eerder die op hem gedoken was. Hij had voorzichtiger moeten zijn. In zijn ooghoek zag Aarne de blonde mormel zich uit de voeten maken evenals zijn groep zonder een tegenwoord gezegd te hebben. De jongen keek ze maar kort na, voordat hij door de pijn weer door zijn knieën zakte en voorover leunde met zijn handen op de grond. Aarne nam diep adem en zag dat Soturi bezorgd voor hem zat en zijn gezicht tussen zijn poten nam en zacht glimlachte. Weer legde Aarne een hand op diens poot, ditmaal met een zachte glimlach. "Bedankt, Soturi.." dat as niet de enige die hij moest bedanken. Aarne keek op naar Cecille en haar Tyroque. De helden van de dag. "Bedankt," Nooit verwacht dat hij het zou zeggen. Er was een eerste keer voor alles. Aarne wilde verder met de onderzoek, maar had al moeite om te lopen. Wat konden ze nu doen? Ideeën kon hij niet verzinnen, zijn gedachten waren overhoop gehaald door het voorgaande gebeurtenis. Ditmaal lag het aan Cecille wat ze zouden doen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecille Skarsgard

avatar

Aantal berichten : 113
Leeftijd : 21

Karakter Kaart
Leeftijd: 17 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   zo feb 23, 2014 5:33 pm

Was het niet voor Aarne, de jongen waar dit eigenlijk om draaide, die in haar zichtveld kwam te staan, dan was Cecille waarschijnlijk door het lint gegaan. Ze had zich nog redelijk in kunnen houden met de rake klappen die ze al had uitgedeeld, maar hoe langer ze naar de blonde knul keek, hoe kwader ze werd. Inmiddels had ze haar kaken al op elkaar geklemd, zodat haar tanden langs elkaar afschuurde door de woede die zich in haar naar boven had gewerkt. Wat deze Johnny precies bij haar metgezel had geflikt wist ze niet, maar dat hoefde ze ook niet te weten. Aarne had hem naar de grond getackeld en Johnny’s vriendjes waren er meteen bovenop gesprongen. Het was vuil spel en als Cecille ergens niet tegen kon, dan was het wel met z’n allen tegen één. Bovendien voelde Sivar zich ook niet op z’n gemak bij deze kerel en dat was meer dan genoeg rede voor de blondine om hem op z’n minst sterk in de gaten te houden. Hij was al flink over de scheef gegaan. Ze zou het niet toestaan als hij nog iemand pijn deed of zelfs nog maar één vinger naar Aarne uitstak. Als hij dat deed, dan pakte ze die smerige vinger vast en boog hem terug naar Johnny. Dat zijn vinger daardoor zou breken zou haar dan maar weinig interesseren. Zoiets was slechts een voorproefje van wat ze allemaal bij hem zou kunnen uitvoeren. Binnen de paar tellen dat ze de blonde jongen had neer gemept en de blauwharige knul erbij kwam staan, had Cecille minstens dertig verschillende manieren bedacht om Johnny te pijnigen. Manieren die ze helaas niet waar kon maken, maar misschien was dat maar beter ook.

“Johnny,” hoorde ze Aarne met een schorre stem zeggen. Niet alleen het figuur dat op de grond lag, maar ook de blondine richtten hun aandacht op de spreker. Voor Cecille was het meer uit nieuwsgierigheid dan wat anders. En het gaf haar tenminste afleiding van haar moordneigingen. “Verdwijn!” En dat was wat Johnny deed. Hij kroop bij de blondine vandaan, kwam moeizaam en struikelend overeind en vertrok toen met zijn groepje bij hen vandaan. De blondine snoof, nog altijd woedend over het voorval. Ze liet echter haar kwade bedoelingen varen toen ze eenmaal diep in en uit had geademd, direct weer een beetje gekalmeerd. Haar paarse ogen gleden van Sivar, die ze nog een vriendelijke glimlach schonk en waar ze eenzelfde glimlach van terug kreeg, naar Aarne. Die bedankte net zijn pokémon en richtte vervolgens zijn blik op de blondine, waardoor hun blikken even kruisten. “Bedankt,” vertelde hij nu ook haar en haar pokémon, waarop Cecille iets breder begon te glimlachen. “Rustig aan maar tijger, daar zijn vrienden voor,” reageerde ze. “En als een vriend breng ik je nu naar iemand die naar je kan kijken, want volgens mij ben je niet helemaal gezond,” vervolgde ze, haar glimlach verdwenen en een bezorgde frons op haar voorhoofd. “… No offence, trouwens.” Sivar kwam naar haar toegelopen en knikte instemmend met haar idee. Ze waren ergens wel een dokterspost voorbij gelopen of niet? Ze moesten wel door praktisch de hele stad zijn gewandeld daarnet. Zo voelde het wel, want zijn poten deden enorm pijn. Niet dat hij zich daardoor liet vellen, aangezien de blondine ook nog gewoon doorzette. “Deze kant op,” wuifde zijn trainer, waarna hij achter haar aan liep zodra ze in beweging kwam. Cecille vond dat ze onderweg wel een nieuw plan konden vormen wat Zapdos betrof. Toch?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aarne Aalto

avatar

Aantal berichten : 30

Karakter Kaart
Leeftijd: 13 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   wo feb 26, 2014 7:28 pm


Aarne voelde zich belabberd met al die schade die hij opgelopen had op deze middag, maar alles in zijn omgeving leek hem op te fleuren. Had Cecille Johnny aka ‘de pestkop’ niet in elkaar geramd? Hoe zeer hij haar niet in dit gebeuren wilde belanden, kon hij haar het echter niet kwalijk nemen dat ze Johnny had vermorzeld. Het baarde hem echter enkel nog steeds zorgen dat nu de groep weg was, de Quilava van eerder zeker nog in hun bezit moest zijn. Een Pokémon die enkel pijn te voortduren had met zijn zogenoemde ‘metgezellen’ en een sufkop van een trainer. Hoe graag hij de Quilava van zijn vreselijke trainer wilde ontdoen; het zat buiten zijn macht. Het was pas respectabel wanneer de trainer zelf de Pokémon de vrijheid gunde en het leek stug dat een figuur, zoals Johnny die actie ging ondernemen. ‘Laat ze maar leiden’ zou zijn type trainer zeggen. Hij snoof zachtjes, en direct schoof de Froakie dichter naar hem toe en keek hem grote ongeruste ogen aan. Een zwakke grijns liet hij aan de bezorgde Pokémon zien die er iets kalmer van werd, maar nog steeds liet Soturi hem voor geen meter alleen. Hij rechtte zijn rug, besefte dat de situatie echt afhing van Cecille’s keuze. ‘Rustig aan maar tijger, daar zijn vrienden voor,’ zei Cecille, waarop Aarne knikte. Het concept vrienden was nog onbekend voor hem, niet helemaal, maar wat voor algemene regels eraan vastzaten was nog ver te zoeken. ‘En als een vriend breng ik je nu naar iemand die naar je kan kijken, want volgens mij ben je niet helemaal gezond,’ Licht ongemakkelijk wreef hij met de palm van zijn hand door zijn blauwe handen, waarna hij zijn hand voor zich hield. Er zat een beetje bloed op, niet veel, maar blijkbaar had hij ook nogeens een hoofdwond opgelopen. Aarne trok zijn ogen tot spleetjes en balde zijn hand tot een stevige vuist. ‘… No offence, trouwens.’ Voegde Cecille snel toe, maar hij keek haar alweer vastberaden aan. Het was hinderlijk dat hij aardig gewond was geraakt, wegens de voorgaande gebeurtenissen, maar het was geen reden om hun missie niet af te maken. Ze gingen door! Basta!

‘Deze kant op,’ zei Cecille, waarna ze alvast wegliep van hun ontmoetingsplek om hun bestemming, een dokterspost te bereiken. Hun avontuur was zeker nog niet voorbij, het begon pas net. Aarne wenkte Soturi naar zich toe en begon richting Cecille en haar Tyroqe toe te lopen. De pijn in zijn ledematen zorgden ervoor dat hij enkel licht strompelend naast haar terecht kwam en kon bijbenen. Het was echter beter dan helemaal niet vooruit te kunnen komen. Soturi bleef echter kleine sprongen naast hem maken en maakte na elke sprong oogcontact met hem. Het irriteerde hem lichtjes dat Soturi zo erg bezorgd om hem was, maar het voelde ook goed. De Pokémon gaf om hem en hij had hem ook meegeholpen om Johnny’s groepje te verslaan. Spoedig liep Aarne naast Cecille. Ze liepen richting een dokterspost, maar alsnog zou hun oorspronkelijke doel in zicht blijven; de mystery rondom Zapdos en Articuno achterhalen. Ze hadden een aardig idee wat er aan de hand was, maar het was nu nog de vraag waar de Zapdos of Articuno moest zitten. De Zados zou of in de lucht bevinden of geschuild in een elektriciteitvolle omgeving. De Articuno zou eerder in een koele omgeving zitten, maar zat die wel bij zo’n strand? Wacht! Was er hier in de buurt geen grot die naar een stad leed? “Articuno kan in de grot aan de kust zitten, het meest koele plek in de omgeving,” Hij legde zijn handen in zijn zakken en tuurde naar de lucht die qua bliksem geweld niets veranderd was. Het was dus nog gaande. Dan hadden ze nog een beetje geluk, hoewel … de Zapdos bleek dus nog in gevaar te verkeren. “En Zapdos, die vliegt misschien nog, maar kan net zo goed bij een elektriciteitvolle omgeving zitten… Ken je per toeval een plek die met de stroomstoring nog elektriciteit zou hebben?” Met een lichte frons keek hij Cecille aan, ze moesten sowieso verder met hun onderzoek en tot actie komen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecille Skarsgard

avatar

Aantal berichten : 113
Leeftijd : 21

Karakter Kaart
Leeftijd: 17 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   vr feb 28, 2014 8:10 pm

Heel even dacht ze dat ze iets verkeerds gezegd had. Of gedaan. De blik in Aarne’s ogen herkende ze echter snel. Het was geen blik van woede of pure haat. Het was een blik van vastberadenheid en ze wist waarom hij haar zo aankeek. Ondanks zijn wonden – zijn pijn – wilde hij toch door met hun onderzoek. Hij wilde achter de waarheid komen en dat wilde hij hoogstwaarschijnlijk nu meteen. Helaas voor hem had Cecille toch nog een sprankje gevoel voor verantwoordelijkheid en ging ze toch eerst liever nog even langs bij de dokterspost. Wat ze nu meteen ook gingen doen. Nadat ze de rest gewenkt had haar te volgen en onderweg waren naar hun volgende bestemming, merkte Cecille, ondanks haar slome brein, op dat Aarne moeite had met vooruit komen. Ze wist echter niet of ze wel haar hulp aan moest bieden, bang dat ze wellicht zijn trots zou schaden als ze dat deed. Vooral omdat zij een meisje was, gevochten had en zelfs had overwonnen zonder echt een schrammetje op te lopen. Dat heette ervaring, maar Aarne wist vast en zeker niet dat ze al een ervaren bokser was. Dat ze heel veel training had ondergaan om dit niveau te kunnen bereiken. Wat dat betreft waren ze best een goed team nu ze erover nadacht. Zo verschillend, maar dat versterkte hen juist zo. Individueel zouden ze falen, maar wanneer ze samenwerkten waren ze een onverslaanbaar duo. Aarne had – voor zover ze wist – zijn brein en Cecille had haar spieren. Of sociaalheid. Wat er op dat moment belangrijker was.

De jongen hield beslist niet op over het hele gebeuren en dat kon de blondine hem alles behalve kwalijk nemen. Hij gaf haar informatie over Articuno en waar de vogel misschien te vinden zou zijn. Daarna vertelde hij wat feitjes over Zapdos en stelde vervolgens de vraag of Cecille een plek wist waar enigszins nog elektriciteit zou zijn, zelfs al was er een stroomstoring gaande. Als ze heel eerlijk moest zijn? Nope. Geen idee. Ze moest nog kennis leren maken met deze mooie regio, buiten de kermis en de haven. Oh en natuurlijk het ongeluk wat blijkbaar over dit stuk land regeerde. Dat betekende echter niet dat ze geen poging kon wagen… Hoewel. Ze had haar kaart eerder vandaag weggegooid en ze had haar pokégear nog niet echt een update gegeven met de kaart van Kansai. Als dat überhaupt al mogelijk was, dat moest ze namelijk eerst nog uitzoeken. Misschien hoefde het niet per se een bepaalde stad te zijn waar elektriciteit centraal stond. Het kon net zo goed iets anders zijn, right? Goed, ze moest even nadenken. Voor zover dat ging. Cecille moest toegeven dat het haar moeilijker afging dan ze had gehoopt. Hoe deed men dit zonder hun hersenen te pijnigen? Pijn… Waar kon ze heen als ze pijn had? Een ziekenhuis. En een ziekenhuis had reservestroom, niet waar? Nu was er niet overal een ziekenhuis te vinden, maar wel—“Een Pokécenter!” riep de blondine uit. “Ik weet niet hoe het zit met deze regio– of er een elektrische gym is of niet, maar! Pokécenter hebben altijd reservestroom, toch? Ik weet dat ziekenhuizen dat wel hebben…” mompelde ze afwezig. “Maar elke stad heeft een Pokécenter, dus Zapdos kan overal zijn…” En ze waren weer terug bij af. Tenzij Aarne nu met een voorstel kwam, iets waar ze grotendeels op hoopte.

Gelukkig voor hen beide was de dokterspost niet ver. De wandeling had nog geen tien minuten hoeven duren of ze hadden de juiste hoek al omgeslagen en het gebouwtje was in zicht. Cecille wees er uitbundig naar, vertellend dat daar hun plek van bestemming was. Eenmaal bij de deur aangekomen, wilde de blondine er een flinke zwaai met heel wat kracht erachter aan geven, maar tot haar schok en ongelovig bleef de deur stijfdicht zitten. “Wat de—” Ze probeerde nogmaals de deur open te trekken. En nogmaals. Maar er was geen beweging in te krijgen. “Oh, kom op!” Geërgerd sloeg ze met haar vlakke hand tegen de deur. “Welke dokter sluit z’n praktijk nou op een moment als dit?!” Ze staarde nog een aantal tellen kwaad naar de deur, voordat ze zich zuchtend omdraaide en verslagen naar de jongen en de pokémon keek. “Wat nu?” Ze wilde Aarne koste wat het kost na laten kijken voor ze er ook maar aan dacht om verder te gaan met het Zapdos mysterie. Hij hoefde niet onnodig pijn te lijden en zijn verwondingen te verergeren. Als ze dit geweten had, dan had ze haar tas uitgerust met een eerste hulp kit, maar daar had ze natuurlijk weer niet aan gedacht…

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aarne Aalto

avatar

Aantal berichten : 30

Karakter Kaart
Leeftijd: 13 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   za maa 01, 2014 5:18 pm


Hoopvol wachtte Aarne op een antwoord van Cecille om achter de locatie van de twee legendarische vogels te komen. Zijn schaarse informatie betreft de stad had enkel over een elektrische gym vermeld en over de beroemde kermis, niets meer. Dat was dus geen goede bron. Konden ze niet anders weer naar de bibliotheek gaan? Direct vervloekte hij zichzelf. Dat was een vreselijk idee! De groep van Johnny kon er naar toe zijn gevlucht en een tweede confrontatie was geen goed idee. Terug bij af, zou de gym nog elektriciteit hebben? Een gym had namelijk altijd een matchende interieur met de type Pokémon die de gymleider gebruikte. Zou het dan nog stroom hebben tijdens zulke storingen? Dat was nog maar de vraag. Maar Cecille was wonderbaarlijk op een antwoord gekomen., en Aarne wilde zichzelf slaan dat hij er niet zelf achter gekomen was. ‘Een Pokécenter!’ Natuurlijk! Het moest een reserve stroom voorziening hebben voor de patiënten.  Wauw, het klonnk zeer logisch. Waarom was hij er niet eerder op gekomen? Tsjonge.  Hij keek Cecille recht aan, afwachtend op wat ze nog meer  zou zeggen. ‘Ik weet niet hoe het zit met deze regio– of er een elektrische gym is of niet, maar! Pokécenter hebben altijd reservestroom, toch? Ik weet dat ziekenhuizen dat wel hebben…’ Vervolgde ze mompelend. Aarne trok zijn ogen tot dunne spleetjes. Er was een elektrische gym, maar ze hoefden niet direct nog stroom te hebben. Dat was het probleem. Aarne sloeg een zucht, en keek strak voor zich uit, terwijl hij moeizaam vooruit kwam. ‘Maar elke stad heeft een Pokécenter, dus Zapdos kan overal zijn…’ Hoorde hij Cecille nog zachtjes zeggen. Nou, dat hoefde niet direct. Zapdos verweerde zich met donderwolken en deze waren boven deze stad. Ook was Zapdos gewond, hoogstwaarschijnlijk, en kon hij sowieso niet ver komen zelfs als hij het zou willen. Dan was er nog iets wat Cecille ontrafeld had, de trainers hier hadden een vogel in de lucht gezien. Waarschijnlijk Zapdos. Het duidde enkel op het feit dat de Pokémon nog hier was, dichterbij dan ze vermoedde. Ditmaal verwoordde hij zijn argumenten net zo kort als eerder. Tijd hadden ze immers niet, of nauwelijks. “Zou Zapdos, die bovendien gewond is,  zich zo sterk in deze stad verweren als hij in een andere zat?” Kort keek hij Cecille bedenkend aan, waarna zijn blik weer weggleed. “Ik denk van niet,”

Na ruim tien minuten kwam er een gebouw in zicht; de dokterspost. Aarne schonk het een korte blik, maar het betonnen constructie zag er niet bepaald mooi uit met diens grijstinten. Ach, zolang hij maar behandeld werd, hij wilde zo snel zo mogelijk weer op stap gaan. Het was al irritant dat hij behandeld moest worden, terwijl een legendarische Pokémon meer pijn leed. Hij verminderde zijn pas en liet Cecille voorop lopen. Het leek hem verstandiger, zeker met de eventuele gevaren die zich in het afschuwelijke gebouw ronddwaalden. Tja, Aarne had het niet zozeer op artsen. Aarne liep op haar af met de Froakie naast hem, maar eenmaal aangekomen werd het hem duidelijk dat de deur dichtzat en zelfs Cecille het niet open wist te krijgen. Zelfs haar spierkracht kreeg het geval niet open. Hmm, er moest iets zijn om het open te krijgen. Strompelend liep Aarne erop af en gleed met zijn vingertoppen langs de deur. Het was van .. “Hout,” Mompelde Aarne zachtjes. Ze waren vrij ouderwets hierin zeg, een houten deur plaatsen bij een betonnen gebouw. Maar het was dan toch te breken met spierkracht? Hij tikte moeizaam met zijn vingers er tegenaan. Aah, het leek erop dat het vrij dik en stevig was met iets steenachtigs erin. Hout en een beetje steen. Dat moest te doen zijn, niet met spieren echter. De trainer boog zich voorover en greep de Pokéball van Rohkea, zijn Fletchinder en liet haar eruit verschijnen. De Pokémon begroette hem luid en deinsde direct achteruit toen het licht van de straal van de Pokéball verdwenen was. “Ik ben oké, als je jouw Ember gebruikt en veel met jouw vleugels fladdert! En Soturi zijn Bubble gebruikt om het vuur weer te doven. Dat temperatuurverschil zou de boel moeten verzwakken,” De Fletchinder knikte en vuurde een felle Ember op de deur en klapte fel met haar vleugels, waardoor de volume van de Ember sterk toenam. De deur vloog in de fik en net op tijd schoot de Froakie een Bubble op het vuur om deze te doven. Er volgde een dichte wolk van rook, maar al spoedig was de deur haast weggebrand en lagen er enkel restjes met hier en daar enkele kiezeltjes. De trainer bedankte de twee Pokémon en liet beiden terugkeren nar hun Pokéball, voordat hij Cecille recht aankeek. “Dames eerst,”
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecille Skarsgard

avatar

Aantal berichten : 113
Leeftijd : 21

Karakter Kaart
Leeftijd: 17 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   zo maa 02, 2014 10:17 pm

Het was even stil toen ze haar inbreng had gedaan. Normaal gesproken zou ze niet nerveus zijn over wat iemand dacht van haar ideeën, maar dit keer moest ze toegeven dat ze toch wel last had van een vreemde tinteling in haar buik. Wat als ze het mis had en Aarne haar voorstel nu de grond instampte? Dan waren ze nog verder van huis dan nu al het geval was. De blauwharige jongen verbaasde haar echter op een andere manier; hij versterkte haar vermoeden door duidelijk te maken dat Zapdos wel degelijk in deze buurt was. Hij bracht het misschien bot, maar dat deerde de blondine op het moment niet. Een kleine glimlach had zich een weg op haar gezicht gebaand. “Je hebt gelijk,” reageerde ze ietwat afwezig, haar blik inmiddels op de stoep vlak voor haar gericht. Haar armen baanden zich een weg naar achter haar hoofd, waar ze hen dan ook nonchalant plaatste en relaxed verder liep. Aarne zou haar niet bij kunnen benen als ze een hoger tempo aannam, tenzij ze hem hielp bij het lopen en dat wilde hij vast niet. Zelf zou ze ook geen hulp van iemand willen. Ze was namelijk van mening dat ze alles prima zelf op kon knappen als het op zulke dingen aankwam.

Misschien was dat de rede dat ze daarom de deur van de dokterspost probeerde in te beuken. Omdat ze wilde bewijzen dat ook zij nut had en het nu niet grandioos had verknald door de gewonde jongen naar een gesloten kliniek te leiden. Helaas kreeg ze de deur nog niet eens in beweging en zat er voor haar niets anders op dan opgeven. Met een pruillipje draaide ze zich naar haar gezelschap. Opgeven stond niet echt in haar woordenboek, maar op deze manier kwamen ze ook niet echt veel verder. Gelukkig had Aarne wederom een oplossing; hij haalde zijn Fletchinder tevoorschijn en liet haar de deur bombarderen met een Ember. Dat deed hij uiteraard pas nadat hij de deur had gecheckt en iets had geconstateerd, maar in eerste instantie begreep Cecille niet waar hij op uit was. Dat kwam momenten later, toen de vuurvogel de deur in brand had gezet en zijn Froakie het vuur vervolgens had gedoofd nadat de deur was gesmolten. De blondine wisselde kort een blik uit met Sivar, duidelijk onder de indruk van de kracht die de aanvallen hadden getoond. Zij moesten ook hard werken om aan de top te proberen te komen en nog harder trainen als ze daar wilden blijven.

“Dames eerst,” hoorde ze Aarne zeggen nadat hij zijn pokémon had teruggeroepen. Cecille wilde eerst een opmerking maken dat hij dus op moest schieten en naar binnen moest gaan, maar gezien de situatie liet ze dat maar zitten. Ze knikte grijnzend en verdween toen door de deuropening naar binnen, gevolgd door haar altijd trouwe Tyrogue. Haar paarse ogen gleden door de ruimte en haast fronsend moest ze toegeven dat de ruimte leeg was, was het niet voor het ontdekken van een man onder een tafel op het laatste moment. De tafel stond ver in een hoek gedreven en door het gedimde licht had ze hem bijna over het hoofd gezien. Cecille liep resoluut naar de man toe en hurkte toen voor de tafel neer, verbaasd kijkend naar de man onder het meubilair. Nu ze zo dichtbij hem zat, kon ze hem beter in zich opnemen. Hij leek van middelmatige leeftijd en droeg bovendien een lange labjas. De dokter zelf? De blondine trok haar mond open, maar zei nog niks, want op dat moment zag ze dat hij zijn ogen had dichtgeknepen en flink zat te beven. Ze hoorde hem ook een aantal dingen mompelen betreft het onweer en de storm die buiten bezig was. Hij was niet bang voor haar, maar voor het weer. Tch. En dat noemde zich een dokter.

Cecille schoot meteen naar voren en vatte de man bij zijn kraag. Vervolgens sleurde ze hem onder de tafel vandaan en gooide hem er bovenop. “Luister eens even goed kerel!” begon ze meteen en schoot daarmee ook weer uit haar slof. Hoe durfde hij zijn kliniek dicht te gooien alleen maar omdat er een beetje onweer buiten bezig was? Er konden mensenlevens op het spel staan door deze storm en hij zat hier te trillen als een rietje! “Dat je bang bent voor dat miezerige stormpje daarbuiten moet jij weten,” vervolgde ze, waarbij ze de man alweer had losgelaten en kwaad haar handen in haar zij porde. “Maar het is onacceptabel dat je daarmee mensenlevens op het spel wilt gaan zetten door de dokterspost dicht te gooien! Mijn vriend hier heeft hulp nodig en als we de deur niet open hadden geforceerd, had jij hem lekker aan zijn lot overgelaten!” Ze wees met haar duim over haar schouder naar haar blauwharige metgezel en snoof. “Ik stel dus voor dat je jezelf op gaat stellen als een echte man en desnoods de mensen die nog geen schuilplek hebben opvangt in dit gebouw, in plaats van in een hoekje gaan zitten huilen omdat er hier en daar wat lichtflitsen verschijnen.” Cecille keek de man streng aan, maar haar gezichtsuitdrukking verzachtte ietwat toen ze zich realiseerde dat ze iets vergat. “… Oh, en dat je mijn vriend nakijkt, natuurlijk.”

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aarne Aalto

avatar

Aantal berichten : 30

Karakter Kaart
Leeftijd: 13 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   do maa 06, 2014 5:19 pm


Cecille stapte al snel binnen met haar Pokémon en Aarne volgde haar zonder maar ook iets te zeggen. Zijn ogen gleden over de interieur en vrolijk werd hij er niet van; het was een rommeltje. Alsof een Pokémon een Whirlwind in de ruimte had uitgevoerd. Maar ze moesten hier dus de arts vinden? Zou die er überhaupt nog zijn met zulk weer gaande? Als het een watje van een arts was, dan was hij zeker al een poosje geleden gevlucht en indien die er wel nog aanwezig was, bleef het nog steeds een bangerik. Welke arts probeerde niet alle omstanders te helpen? Sceptisch over de arts zonder hem geeneens gezien te hebben trok Aarne zijn ogen tot spleetjes, terwijl hij de ruimte verder in liep. De blondine en haar Tyroque stonden echter al in een uiterst hoekje van de ruimte, en voordat Aarne maar vraagtekens bij haar acties kon plaatsen, hees ze vrij ruw een figuur onder een houten tafel vandaan en wierp die er stevig op. De klap moest pijnlijk zijn geweest, want zelfs Aarne trok zijn lichaam iets in bij het horen van de klap, maar hij herstelde zich spoedig en voegde zich bij haar toe. Nu kon hij ook de zogenaamde ‘arts’ beter zien; een 40-jarige man met beginnende grijze haartjes op zijn hoofd en kin die zat te beven en onbegrijpbare woorden zat te prevelen. Het werd hem met een blik over het figuur duidelijk waarom Cecille zo ruw met de man omgegaan was, het was een angstige ‘arts’. Moest hij zo’n figuur aan zijn wonden overlaten? Aarne vestigde een waarschuwende blik op Cecille, zich afvragend waarom ze er niet voor kozen om een andere arts te vinden dan deze pup met zijn staart trillerig tussen zijn achterpoten die zijn zindelijkheid verloren had. Er moesten meer artsen zijn die niet zo angstig voor stormen waren als deze meneer, maar zijn blik mocht niet baten; Cecille reageerde er niet op, en spoedig gaf Aarne het op. Hij legde zich bij de waarheid neer: Dit ‘geval’ zou aan zijn wonden zitten.

Hij mocht haar echter niet onderschatten. Ze viel de ‘arts’ mentaal aan door hem de ernst van zijn angst nogmaals heel ‘rustig’ hem te laten doordringen. Er stonden mensenlevens op het spel, en deze dokter zat met de deur gesloten in zijn post in een hoekje in zijn broek te plassen, in elkaar krimpend van elke bliksemflits die buiten neersloeg. De frustraties die Aarne tegenover de man had, waren haast in Cecille’s woorden uitgesproken, dus viel Aarne haar niet bij. Waarom zou hij? Nadat Cecille uitgesproken was viel er een korte stilte in de ruimte en werd alle aandacht op hem gevestigd; de gewonde. Kort stond hij in tweestrijd of hij wel behandeld wilde worden door de man, maar Cecille had zulke scherpe zinnen gebruik dat de man haast gedwongen, deels door angst, hem wel moest behandelen. Zij had het voor hem geregeld. Zonder de dokter een blik te gunnen wenkte hij met zijn ogen naar zijn schouder, gehuld onder de vest en shirt die bovendien niet meer zo heel schoon waren. ‘Kom daar op het bed zitten, dan zal ik er naar kijken,’ Zei de man abnormaal kalm, maar zelfs zonder hem aan te kijken wist Aarne dat de man alles behalve kalm most zijn en enkel kalm wilde ‘lijken’. Anders kreeg hij weer Cecille voor zich, en misschien hield hij er zelf iets meer aan over. Hij grinnikte onhoorbaar in zichzelf bij de gedachte, en liet zich op het witte bed neerploffen die nog wel netjes was in vergelijking met de rest van de ruimte. De man liep eerst naar een kastje toe en kwam terug met allemaal glinsterende eng uitziende voorwerpen. Het enige veilige was de stethoscoop. ‘Kleed je bovenlichaam uit, dan zal ik eerst naar jouw hart luisteren. Hierna kijk ik naar de rest,’ De man begon langzamerhand oprecht kalm te worden met hervatten moed, terwijl Aarne zijn vest, shirt en hemd van zich afwierp en op zijn knieën neerlegde. De dokter luisterde naar zijn hart en de kou van de stethoscoop was bijna niet te harden, maar hij gaf geen krimp en tuurde naar de spierwitte plafond. De dokter mompelde dat het prima was en gaf meerdere aanwijzingen aan de blauwharige trainer die deze opvolgde en bij de minste aanraking bij zijn schouder zich moest inhouden een kreet te horen. Na een ogenblik gleed Aarne van het bed af met dik stevig verband over zijn schouder en middel heen, bijna uit het zicht verdwenen door de hemd, shirt en vest. Over de schrammen was crème opgesmeerd en toen een pleister opgeplakt. Voor de rest waren alle wonden ontsmet met alcohol. Aarne zag er echter handhavend uit met het stukje verband dat onder zijn kleren te zien was en de pleisters die over zijn benen, armen en gezicht zaten. De schrammen bij zijn linkerhand waren net te diep, dus hadden deze ook een verband gekregen. Met de instructies over de verdere behandeling van zijn wonden in zijn achterhoofd liep hij regelrecht naar de ingang toe, maar stopte toen hij net niet buiten stond. “Dank u! Hier zult u dankbaar mee zijn,” Eenmaal buiten snoof Aarne de buitenlucht diep in, waarna hij wachtte op Cecille. Zapdos, wacht maar heel even nog! Ze kwamen eraan!
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecille Skarsgard

avatar

Aantal berichten : 113
Leeftijd : 21

Karakter Kaart
Leeftijd: 17 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   za apr 19, 2014 6:13 pm

Cecille keek zelfvoldaan toe hoe de dokter zijn angst even leek te vergeten en Aarne onderzoekend oogde. Betekende dit dat ze tot hem doorgedrongen was en dat hij bereid was hen te helpen? De man bevestigde haar vermoeden door de blauwharige jongen naar een bed te verwijzen – eentje die praktisch in elke dokterspost te vinden was. Het leek Cecille meer een ligstoel dan wat anders en uit ervaring kon ze zeggen dat een bed toch echt wel lekkerder lag dan dat ding, maar ze hield wijselijk haar mond en keek de ruimte rond zodra ze zich besefte dat Aarne in goede handen werd achtergelaten. Zorgen hoefde ze zich dus even niet meer te maken. Het kwam wel goed. Inmiddels gleden haar paarse ogen over de troep die op de grond lag en hoewel het haar lichtelijk irriteerde, besloot ze niet om een beetje op te ruimen. Hier en daar lag een boek over medische dingen, folders over lichamelijke en geestelijke problemen en een omgevallen plantenbak met potgrond en kamerplant over de vloer verspreid. De blondine liep kalm naar de bak toe, zette hem recht en probeerde zoveel mogelijk van het potgrond te redden. De plant hoefde niet te lijden omdat iemand een angstaanval had en amper iets durfde. Tegen de tijd dat de bak weer rechtstond en de flora ook weer kon genieten van z’n leven, kwam Sivar naar haar toe met een boek in zijn poten. Het was een boek over het menselijk lichaam en hoe botten werkten, waarin verscheidene vechttechnieken waren afgebeeld. Het had waarschijnlijk de Tyrogue zijn aandacht getrokken, omdat het technieken waren die Cecille hem had geleerd en die hij haar had zien doen. Dit was waarschijnlijk ook de rede dat hij het aan haar liet zien. “Shhh, agent S. Dat is geheime informatie! Niemand mag dit te weten komen,” fluisterde ze naar haar pokémon, zodra ze gehurkt voor hem op de grond zat en het boek had bekeken. Ze gaf het terug aan hem en vertelde hem het terug te zetten – iets wat hij dan ook meteen deed. Cecille grijnsde teder naar zijn terugtrekkende vorm, ongelooflijk trots op het feit dat ze hem als haar pokémon mocht aanschouwen. Sivar was net een klein kind die opgevoed moest worden en de blondine hield ervan om het moederlijk figuur voor hem te zijn.

Aarne scheen op dat moment klaar te zijn met de behandeling. De jongen bedankte de arts en verdween door het gat van de deur naar buiten. Cecille wenkte naar Sivar, die aandachtig naar een poster op de muur staarde en maakte aanstalten om ook naar buiten te gaan. Ze gunde de dokter nog een laatste blik en glimlach, voor ook zij de man bedankte en hem vervolgens via een gezichtsuitdrukking bedreigde om niet weer onder de tafel te zitten schuilen. Eenmaal toen hij de boodschap had begrepen, marcheerde de blondine met haar Tyrogue naar buiten en zuchtte ze opgelucht. “Voel je je al wat beter?” vroeg ze aan Aarne, proberend haar bezorgdheid te verbergen, maar wanneer je goed luisterde, kon je het aan haar toon horen. De jongen mocht nu dan wel opgeknapt zijn, maar dat nam nog niet weg dat hij pijn kon hebben. Was het wel verstandig om hun zoektocht nog voort te zetten? Natuurlijk was het dat. Cecille zou zichzelf ook niet laten tegenhouden door een schrammetje hier en een kneuzing daar. Aarne leek haar net zo’n type. De blondine wilde haar mond opentrekken om iets te zeggen, maar zag toen vanuit haar ooghoeken iemand naar hen toe rennen. De persoon verdween meteen door de deur heen van de arts; waarschijnlijk was diegene op zoek naar een schuilplek en had die het nu gevonden. Voldaan glimlachte Cecille toen ze besefte dat ze zojuist mee had geholpen hieraan. “Dus,” begon Cecille. “Wat nu?”

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aarne Aalto

avatar

Aantal berichten : 30

Karakter Kaart
Leeftijd: 13 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   zo feb 08, 2015 6:27 pm


Het ontging Aarne niet dat Cecille nog even de tijd genomen had om ook persoonlijk de arts te bedanken. Hoewel haar stem vriendelijk klonk en hij een glimlach op haar gezicht meende te zien, had hij een vaag gevoel dat haar blik niet even zoet waren als haar gezichtsuitdrukking. De arts keek namelijk met zijn oude ogen vol pure angst richting Cecille. Niet dat de arts er geen recht op had, Cecille was immers vrij ruw met hem omgegaan. Spoedig stapte ook Cecille en haar Tyroque het gebouw uit, al was er nog maar heel weinig over van de deur buiten een stukje steen hier en daar. Niet dat de arts het momenteel iets zou uitmaken. Ze haalde opgelucht adem, en hij begreep haar volkomen, gezien wat er net gebeurde zeker geen pretje was. Net zo min de behandeling die hij van de arts gehad had, maar dat was dan ook zelden. Daar was de vrees voor doctors voor met hun koude apparatuur en hun kille, ijskoude blikken. Cecille vroeg vervolgens of hij zich inmiddels al wat beter voelde en de arts dus daadwerkelijk zijn taak goed uitgevoerd had. Aarne knikte traag, maar merkte dat Cecille onder haar glimlach zeker niet vrolijk was. Het leek eerder alsof ze…. zorgen om hem maakte, dus daadwerkelijk om hem gaf. Een fenomeen waar hij weinig over weet, gezien buiten zijn ouders en een specifiek meisje niemand om hem gaf qua idealen of zelfs maar waarde. Licht onwennig wende hij zijn blik en keek hij naar zijn pijnlijke linkerhand. Het topje van de ijsberg waar hij eigenlijk last van had, maar niet dat hij hierdoor zomaar zou opgeven om de Zapdos te redden. Zelfs zijn pijnlijke romp en schrammen zouden hem niet weg houden van zijn doel, zeker nu Johnny verschenen was.

Plotseling merkte hij een gedaante in zijn ooghoek op die er vrij alledaags uitzag; een jongen van rond de 15-jaar, waarbij er bloedspetters zaten op zijn ellebogen. Hij leek echter zijn armen prima te kunnen bewegen tijdens het rennen, dus de kans dat het zijn eigen bloed leek vrij klein. Aarne hield de jongen nauwlettend in de gaten en zag hem – zonder hem en Cecille een blik te gunnen, hoewel ze vrij opvielen- het gebouw binnenstappen. Net voordat de jongen in verdwenen was meende hij een lichte afwijking in de beweging van zijn armen te zien. Alsof er geen breuk, maar juist een heftig bloedende schram was, wellicht door een schram die dieper geworden was door een klap. Een harde klap wel te verstaan. Aarne snoof bijna onhoorbaar, hij was eigenlijk al verrast dat een willekeurig figuur zijn aandacht getrokken had die geeneens een Pokémon bij zich had. Hoewel, hij was nogal op zijn hoede sinds het incidentje met Johnny en zijn vrienden. “Ben dus niet de enige.” Cecille glimlachte inmiddels voldaan nu ze iemand anders geholpen had, indirect dan. Daar had Aarne niets op tegen, de jongen zou worden geholpen en daarvoor hoefde geen geweld van te pas te komen. Vervolgens keek ze hem aan en vroeg ze wat ze op dit moment zouden doen. Aarne had ook nog zo zijn twijfels wat hun volgende stap zou moeten zijn om de legendarische Pokémon te redden. Ze wisten al waar de Pokémon zich schuil kon houden en dat hij zich in deze stad bevond. Ook was hij niet bepaald in de beste staat, dus hadden ze zelfs minder tijd. Aarne nam een paar stappen en keek toen Cecille over zijn schouder aan. Het antwoord lag heel simpel. “De Pokémon Center bezoeken, natuurlijk.”

Aarne liep al het strand af, recht richting de Pokémon Center waarvan de lampen nog fel schenen. Het gebouw viel ook enorm op hierdoor, alsof er een spotlight op geplaatst was. Bij elke stap dat hij verzette deed zijn romp zeer, evenals zijn hand die hij eromheen geslagen had. Hij was echter dichtbij hun gedeelde doel en lag recht voor hem. Enkel nog een paar meter en  -Het werd een tel zwart voor zijn ogen, maar het was lang genoeg dat hij bijna op de grond gevallen was. Zijn hoofd bonkte en zijn ogen keken glazig voor zich uit, terwijl hij op tijd zijn gewicht wist op te vangen door zijn pijnlijke hand. Met een vertrokken gezicht kwam hij traag overeind. “Arceus!” Hij vervloekte het dat hij zo plotseling en zo dichtbij zijn doel bijna zijn bewustzijn verloor. Verbitterd beet hij op zijn onderlip en stapte zonder iets te zeggen tegen Cecille verder en stapte met een geheven hoofd de Pokémon Center in. Direct werd hij begroet door een groep ongure types in een donkere uniform die zijn aanwezigheid met een valse grijns ontvingen. Elk bedreigde ze een van de zusters die zich aan de muur vastklampten en angstige kreten uitkraamden, terwijl de Chansey en Audino trillend van angst in een hoekje stonden. Een van de ongure types liep met een smalende grijns op hem af en torende ver boven hem uit. “Volgens mij heb je een ziekenhuis nodig, joch?” Aarne snoof minachtend, jegens de man waarvan diens adem stonk naar tabak. Waar haalde hij de conclusie vandaan als hij al behandeld was en niet op de grond lag te bloeden? Hij maakte koppig een stap naar voren, waardoor zijn borstkas tegen de onderbuik van de man kwam. “En volgens mij moeten jullie Zapdos met rust laten.” Hij speelde maar hetzelfde spelletje, maar het was duidelijk dat lange Hans het niet leuk vond en naar hem uithaalde met in zijn andere hand een Pokéball gereed voor actie. Hij volgde de hand en dook net op tijd opzij, hoewel het hem zuur kwam te staan met een protesterende pijn in zijn romp, waardoor hij al spoedig stilstond en de man hem een schop tegen zijn rug gaf. “Argh!” Pijnlijk viel hij hard op de grond, maar kon hij weer met zijn handen de lap opvangen. De lange Hans grijnsde breed en nam de tijd om een grap met zijn maten te maken, voordat hij zijn Pokéball de lucht in wierp. Uit de Pokéball verscheen een Stunky die recht voor zijn gezicht ging staan en al grijnzend zijn achterwerk naar hem toe draaide. Direct trok Aarne een vies gezicht, en trok hij zichzelf terug, maar een harde tweede schop in zijn rug weerhield hem. “No way, little boy.” Een tweede kreun verliet zijn mond en zijn beeld werd waziger, waardoor de Stunky een wazige paarse schim werd.

Nee, dit mag mij niet gebeuren! Nee, ik geef niet op!

Met zijn laatste kracht tikte hij met zijn vingertoppen de Pokéball’s open en verschenen zijn Froakie en Fletchinder die elk verward om zich heen keken. “Val aan!” De twee Pokémon knikten naar elkaar en de Fletchinder pikte direct de man in zijn gezicht, terwijl de Froakie onzeker bubbels schoot richting de Stunky. De man haalde uit richting de rondvliegende Pokémon, maar mistte elke keer en raakte uit evenwicht, waardoor hij op zijn achterwerk viel. De Fletchinder wapperde voldaan haar vleugels en vuurde direct een vuurstraal af richting de aanstormende mannen. De Stunky schoot inmiddels naar achteren en dook schichtig verder weg, waardoor de Froakie beschermend voor Aarne kon staan. Zijn Pokémon hielpen hem, ze beschermden hem en dat zou hij ook doen bij Zapdos. Aarne gebruikte zijn laatste kracht om zich overeind te hijsen en een weg te banen richting de gang waar hij nog net een deur zag met een bordje, ‘Verboden toegang’ die op een kier open stond. Daar moest het zijn! Dat hoefde natuurlijk niet, maar zijn gevoel was te sterk dat het de juiste deur was. Snel sprintte hij richting de gang, de Ember van zijn Fletchinder ontwijkend en de Froakie achter hem aan. “Dek mij, Cecille!” Riep hij uit volle macht, voordat hij in de mensenmassa verdween.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecille Skarsgard

avatar

Aantal berichten : 113
Leeftijd : 21

Karakter Kaart
Leeftijd: 17 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   zo feb 08, 2015 10:37 pm


Haar enige reactie was een knik van Aarne, die voor haar zou moeten bevestigen dat hij in orde was en dat de dokter zijn taak goed had volbracht. Desondanks kon ze het niet helpen dan bezorgd te zijn. Het leek er niet op dat hij gezond was, en nu ze erover nadacht was dat ook vrij logisch. Ze waren net bij een dokter geweest, niet bij iemand die op een magische wijze alle wonden kon helen. Dat bestond niet eens. Aarne besloot vervolgens de sfeer iets te verlichten door een grapje te maken; iets wat voor haar in ieder geval wel werkte, want er verscheen niet lang daarna een glimlach rond haar lippen. Ook Sivar scheen nu wat meer op zijn gemak te zijn na de laatst gesproken woorden van de jongen. Terwijl ze hun weg vervolgden naar Arceus wist waar, gaf de blauwharige knul antwoord op haar vraag. Ze gingen naar het pokécenter. Juist. Dat was waar ze het daarnet nog over hadden. Natuurlijk gingen ze daar dan ook heen. De blondine kon zichzelf bijna voor haar hoofd slaan dat ze dat alweer vergeten was.  “Natuurlijk.”

Ze liepen langs het strand af – het pokécenter al in zicht. Deze was flink verlicht, alsof er iets te doen was. Misschien één of andere wedstrijd of kampioenschap. Cecille wist zelf dat dit niet het geval was, maar het zag er heel vreemd uit dat er zoveel aandacht op een pokécenter werd gericht. De blondine fronste lichtjes, maar lang om na te denken had ze niet. Vanuit haar ooghoek zag ze dat haar gezelschap door zijn benen zakte en bijna op de grond viel. Instinctief schoot haar hand naar zijn bovenarm uit, maar voor ze hem te pakken had, was hij op eigen kracht alweer rechtgekomen. Hij riep iets en liep toen zonder iets te zeggen verder naar zijn doel. Dit bezorgde het meisje alleen maar meer, want ze wilde graag weten of hij nog ergens pijn had – of ze hem kon helpen, maar ze kreeg niks van hem te horen. Cecille beet twijfelend op haar onderlip en keek vragend naar Sivar, die zijn schouders ophaalde en vertelde dat ze hem achterna moesten gaan. Hij had het gevoel dat er iets te gebeuren stond en daar voelde hij zich niet helemaal lekker bij.

De twee trokken een kort sprintje naar de jongen toe en stapten vervolgens tegelijk met hem het pokécenter binnen. Sivars nare voorgevoel werd werkelijkheid toen ze werden begroet door een stel mensen die eruit zagen als superschurken of zoiets. Cecille’s wenkbrauwen trokken samen tot een kwade frons, terwijl ze knarsetandend toekeek naar hoe de zusters behandeld werden. Ze wilde meteen snauwen dat ze de dames met rust moesten laten, maar één van de figuren kwam al op hen af gelopen en begon tegen Aarne te spreken. De jongen gaf zelf al reactie voor de blondine dat kon doen, waarop duidelijk werd dat de knul een stuk kleiner was dan de man die voor hem stond. Omdat Cecille zelf al vrij groot was, viel het haar in eerste instantie niet eens op dat die man boven hem uit torende. Toen de man haar vriend aanviel, was Cecille’s eerste reactie om ook in actie te komen. Helaas voor haar kreeg ze de kans daar niet voor, omdat ze bij haar onderarm werd gegrepen door een andere idioot.

“Aarne!” Terwijl ze zichzelf los probeerde te wrikken uit de greep van de nieuwkomer, moest ze toekijken hoe haar vriend te grazen werd genomen door die andere vreemde vent. Tot haar genoegen wist Aarne zijn eigen pokémon tevoorschijn te halen en nam ze dat moment om haar gijzelaar te vloeren. Soepel greep ze hem bij zijn eigen onderarm vast, plaatste ze haar schouder onder zijn buik en gooide hem met haar eigen kracht over haar schouder heen. De man kuchte luid, stond op en liet ook een pokémon tevoorschijn komen; een Houndour. “Sivar, je weet wat je moet doen!” De blondine hoefde eigenlijk niks te zeggen, want haar Tyrogue kwam al meteen in actie. Hij had sowieso die kerel al iets aan willen doen omdat hij met z’n tengels aan zijn trainer was gekomen, maar daar had ze zelf al voor weten te zorgen. Het koste hem niet veel moeite om de Houndour uit te schakelen, die hij met flink wat kracht tegen zijn trainer aan smeet. Beiden belanden achterover op de grond.

Zijn eigen trainer was inmiddels al naar de zusters gesneld, die ze al voor de helft uit de greep van die rare types had bevrijd. Persoon na persoon belanden ze of op de grond of zelf tegen de muur met een harde klap – gepaard met de gebruikelijke vuist of voet van Cecille die ze op hun plaats smeet. Inmiddels was de blondine al over de rooie en het enige wat haar nu nog kon kalmeren was daadwerkelijk een gevecht met iemand. Of gewoon mensen pijnigen, dat werkte ook. Toen ze werd geroepen door Aarne, staakte ze het gemartel van iemand, die ze tegen de grond had gewerkt en boven op was gaan zitten om diens arm te verdraaien, vragend naar antwoorden die ze heel graag wilde hebben. Wie waren het? Waar kwamen ze vandaan en wat was hun plan? Waarom vielen ze aan? Ze kreeg op geen enkele een reactie. Daarom besloot ze Aarne inderdaad maar te helpen en hem dekking te geven. Ze rende naar zijn zijde en besloot toen haar rug naar hem toe te keren, zodat hij kon doen wat hij wilde en zij de boel in de gaten hield. Dit deed ze uiteraard niet zonder haar Tyrogue aan haar zijde en door een gevechtspose aan te nemen. Het duurde echter niet lang voor ze half omsingeld was door een aantal van die vreemde mensen. Ze keken haar niet al te vrolijk aan, maar zij grijnsde juist breed. Evenals Sivar.

“Oké, luister goed,” begon ze nonchalant. “We kunnen dit omstebeurt doen; dan vechten jullie maar uit wie ik als eerste mag vloeren, maar jullie mogen ook allemaal tegelijk komen als jullie zo graag willen verliezen. ’t Is om het even. Wie durft?”  
Like a fever I will take you down ♪

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Catch A Bite   

Terug naar boven Go down
 
Catch A Bite
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Lesson Light Magic 1 - Catch Light
» Kye's Big Catch
» I have to catch the train

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kansai :: Coast :: Noah City :: Noah City Kermis-
Ga naar: