IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Seizoen: Winter Temperatuur: -11°C tot -5°C Weersvoorspelling: Er is een grote kans op sneeuw, die samen gaat met de aanhoudende kou.

Event: Door de aanhoudende kou zijn wilde Pokémon maar moeilijk te vinden.

Nieuwste reizigers: Josh Bentley, Callie Ophey en Akira Amauri.

Laatst gevangen Pokémon: Kecleon

Laatst behaalde gymbadge: -

Important Topics
► Regels
► Beginners Hoekje
► Uitleg
► Topic Search
► Pokémon Catching
► Pokémon Location
► Pokémon Evolving

► Pokemon Breeding
► Safari Zone
► Shiny Shop
Lotteries!
Loterijen
Egg Raffle
Evolution Items Draw
Mega Stone Lottery
Safari Zone!
Current Safari Zone Pokémon:


Awards!
Personage van de Maand:
Pokémon van de Maand:
Topic van de Maand:
Gevecht van de Maand:

Linkpartner Button

Code:
[url=http://kansai.actieforum.com/][img]http://s23.postimg.org/5bsqpj3w7/kansai2.png[/img][/url]
Linkpartners

Deel | 
 

 Snow Disaster

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Elona Maple
Admin
avatar

Aantal berichten : 145

Karakter Kaart
Leeftijd: 24
Type trainer: Scientist
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Snow Disaster   ma feb 24, 2014 7:00 pm

Terwijl de een geniet van de vele sneeuwval door bijvoorbeeld een leger van sneeuwpoppen te maken, zijn er zat mensen die alles behalve blij zijn met de sneeuwval. Mensen die in een Pokémon Center gevangen zitten dankzij de sneeuw, bijvoorbeeld.


Totdat er eindelijk hulp van buitenaf arriveert, is het onmogelijk om dit ingesneeuwde Pokémon Center te verlaten. De elektriciteit is schaars, water en gas zijn afgesloten. Het is aan de trainers die zijn ingesloten om het beste van de situatie te maken.

Verdere informatie: Snow Disaster

_________________
Vraag alles aan de alwetende professor!
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://kansai.actieforum.com
Wayne Kilburn

avatar

Aantal berichten : 85
Woonplaats : Echt niet in een hoofdstad *kuch* van *kuch* Nederland

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Snow Disaster   vr feb 28, 2014 7:13 pm


Een jonge trainer liep op een gestaag tempo door de al naar honing ruikende bos met twee Pokémon naast zich, een aan de linkerkant en een aan de rechterkant. Een dikke laag sneeuw lag over het bos heen; de takken leken haast uit twee lagen te bestaan, een witte en bruine en het pad was amper nog zichtbaar. Een witte, koude kleed lag over de grond heen en Wayne moest bij elke stap moeite doen om er doorheen te kunnen stappen. De twee Pokémon kampten met dezelfde problemen en sprongen bij elke stap. De Chimchar leek het meest gunstig te hebben door zijn vlam te gebruiken om de boel om hem heen te verhitten en zodanig het sneeuw hiermee te smelten. De Electrike schraapte moeizaam met zijn kop het overtollige sneeuw voor hem weg en wierp die met spierkracht achter zich. Normaal gesproken zou dit mishandeling zijn, omdat de Pokémon in feite ‘lijden’ door al dat sneeuw te trotseren. Maar het behoorde echter tot Wayne’s training die hij de twee gegeven had. Buiten de Pokémon die ze in de winter hadden verslagen, kwamen er ook extra trainingen bij die vooral met survival te maken hadden. Ze moesten dikke lagen sneeuw trotseren, behendig tussen bomen hun koers kunnen aanpassen en hun zintuigen laten toenemen door een voorwerp op te sporen. Het waren drukke weken geweest, maar het begon tijd te worden voor hun eerste gym en die lag in de volgende stad, voorbij dit bos. Ze hadden gewoon geluk dat er weer wat sneeuw was gevallen vorige nacht. Extra training, voordat ze de gym uitdaagden, dat klonk niet slecht. Zijn vastberaden Pokémon vonden het dus niet erg. De jongen sloeg zijn armen achter zijn hoofd en liep gestaag door onder de net zo witte hemel.

Na een uur waren ze eindelijk uit de besneeuwde bos gekomen, ten minste, bijna. Een aar meter verderop stond een onderbesneeuwd bordje met ‘Welkom in Banyan City’ op. Op Wayne’s gezicht kwam er een vrolijke glimlach te staan, waarna hij zijn beide Pokémon recht aankeek. Ze waren er! Met geluk zouden ze deze dag nog de gymleider kunnen uitdagen! Blitzer voelde als spiegelbeeld van Wayne dezelfde gevoel en schoot voor de trainer en hield zijn vuistjes voor zich, terwijl diens vlammetje op zijn achterwerk in sterke toenam. ‘Chim!’kraamde de Chimchar luid uit, waarop Wayne dezelfde enthousiaste houding aannam en net zo vrolijk reageerde. “De gym!” Kraamde Wayne vastberaden uit. Het was haast niet te geloven dat de gym zo dichtbij leek in vergelijking met de keer bij het lab. Ze waren haast in dezelfde stad en konden het zelfs bezoeken! Blitzer kraamde net zoals Wayne een paar tellen lang allemaal onzin uit die nergens op sloeg. Het was vrolijk gebabbel. De Electrike echter keek de twee met een klein lachje aan, nog tamelijk onzeker over het idee van het uitdagen van de gym. De twee enthousiaste figuren stelden hem wel op zijn gemak, maar de twijfels bleven. Wayne keek na zijn vrolijke gebabbel weer naar Volting die hem vragend aankeek. “Het komt wel goed, maatje! Het lukt ons wel. Dat typenadeel houdt onze overwinning niet tegen!” Volting snoof lichtjes en keek toen de andere kant uit. De jongen glimlachte naar de Electrike en wenkte Blitzer naar zijn schouder om te zitten. Spoedig klom de Chimchar op zijn schouder en vervolgde ze hun weg, maar Volting bewoog niet. Wayne fronste lichtjes en draaide zich om. “Wat is er-“ Zijn ogen werden groot toen hij nog net de schim van een Absol tussen de dichte bomen zag sprinten, een pracht van een Pokémon. Van verbazing stonden hij en Volting stil, maar al spoedig kregen ze het allemaal benauwd. Wanneer men een Absol zag, gebeurde er iets vreselijks.

De trainer en zijn Pokémon haastten zich naar de stad toe en schrokken door een luid, krakend geluid. Ze draaiden zich om en zagen toen op de pad waar ze vandaan kwam een hele hoop sneeuw liggen, zelfs de bomen waren niet meer te zien. Een lawine?! Op zijn hoede liep hij met zijn Pokémon richting de Pokémon Center en werd verast door de groep trainers die zich in de tussentijd zo snel hadden weten te verzamelen. Terwijl hij door de mensenmassa heen stapte hoorde hij vaak genoeg de woorden ‘lawine’ en ‘sneeuw’ vallen. Lichtjes onzeker klopte hij het sneeuw van zijn kleren en hoed af, voordat hij na een minuut of vijf eindelijk aan de beurt was en zijn Pokémon aan de zuster kon geven. Ze had ook ets gezegd over gratis drinken, maar pas nadat ze de volgende hielp, drong het tot hem door. Wayne liep vertwijfeld naar een tafel toe waar meerdere kannen warme chocolademelk stond en een boel bekers. De jongen wierp zich door de massa heen en greep de kan en schonk zichzelf chocolademelk in en zag toen pas hoe rood zijn handen waren door de kou. Hoe had hij zich eigenlijk door de winterse kou kunnen loodsen? Ach. Hij hief zijn schouders op en liep op een vrijstaand bankje af en plofte daar neer met het dampende chocolademelk vast. Het leek erop dat zijn gymgevecht misschien toch wat later zou komen dan verwacht.

_________________


Sorry I’m not made of sugar,
Am I not sweet enough for you?
Is that why you always avoid me?
That must be such an inconvenience to you,
Well... I’m just your problem,
I’m just your problem,
It's like I'm not, even a person, am I?
I’m just your problem

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecille Skarsgard

avatar

Aantal berichten : 113
Leeftijd : 21

Karakter Kaart
Leeftijd: 17 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Snow Disaster   vr feb 28, 2014 8:57 pm

“Yoooooooooo!” Een klein, wit projectiel suisde door de lucht en kwam bijna in aanraking met het kleine figuur, was het niet voor zijn snelle denk en reactievermogen. “Nice, Sivar!” De blondine stak breed grijnzend haar duim naar de pokémon op, maar hierdoor werd ze een makkelijk doelwit voor de kleine Tyrogue en was ze dan ook binnen de kortste keren geraakt door een sneeuwbal van haar maatje. De twee braken in een helse strijd los. Eentje die origineel niet gepland was, maar zeker niet ongewild. Hun originele plan was namelijk trainen, want ze waren in een nieuwe stad gearriveerd waar Cecille haar eerste gym kon uit gaan dagen. Hier wilde ze eigenlijk mee wachten tot ze een tweede teamgenoot had, maar een beetje training kon geen kwaad. Niet dat ze geen vertrouwen in Sivar had, dat zeker niet, maar het maakte alles wel een stuk gemakkelijker om een extra maatje te hebben. En zo dacht haar Tyrogue er ook over. Enfin, hun trainingsessie had nog vrij lang geduurd. Team Cecille wilde hun motoriek trainen door zo lang mogelijk in de sneeuw en kou te blijven en alsnog te kunnen bewegen. Niet bepaald een gezonde methode, maar het was in ieder geval te doen. Tot nu toe. Ergens tussen toen en op dat moment gooide één van de twee – Cecille – een sneeuwbal naar het uitgekozen slachtoffer – Sivar – en die pikte dat natuurlijk niet. En dat bracht hen nu naar één van het grootste door twee personen uitgevoerde sneeuwballengevecht aller tijden. Geen van beide gaf zich zomaar gewonnen. Geen van beide was van plan om op te geven.

Ze gaven op. Het was te koud. Hun ledematen zouden binnen de kortste keren eraf vriezen. “Gelijkspel?” hijgde Cecille, proberend niet achterover in de sneeuw te vallen. Ze was nog wel slim genoeg om te weten dat het geen goed idee was om in een koude substantie te gaan liggen als je al half bevroren was. “Rogue,” reageerde Sivar op dezelfde manier, doodmoe van de inspanningen. “Ik stel voor om naar het Pokécenter te gaan.” Een reactie daarop hoefde ze niet, ze wist al dat haar pokémon te moe was om nog verder te trainen en een Pokécenter was hun enige plaats om te rusten. Vooral met dit koude weer. Cecille pakte de poot van haar pokémon vast en begeleidde hen naar het juiste gebouw toe. Als ze geluk hadden, dan was zuster Joy nog zo aardig om ze gratis warme drankjes aan te bieden. “Hey Sivar,” begon de blondine abrupt, waarmee ze de aandacht van de desbetreffende pokémon trok. “Denk je dat het tijd wordt voor een nieuwe kameraad?” Ze keek hem met vragende ogen aan, maar zijn grijns sprak al boekdelen. Het was wel tijd om op zoek te gaan naar een nieuwe aanwinst aan Team Cecille. “Heh. Ja. Vind ik ook,” reageerde ze, terwijl ze zijn grijns weerspiegelde. Ondanks dat ze toe waren aan een nieuw metgezel, wist de blondine dat Sivar niet te vervangen zou zijn. Nooit niet.

Het had lang geduurd voordat ze het Pokécenter hadden gevonden. Daarna had het niet lang geduurd voordat het hele gebouw overstroomde met Trainers. Cecille en Sivar keken elkaar fronsend aan toen ze zich net realiseerden dat dit best vreemd was. Het werd al minder vreemd toen ze het woord ‘lawine’ hoorde vallen. De blondine vroeg natuurlijk rond over wat er gaande was en blijkbaar waren ze ingesneeuwd in het gebouw. “Oh. Dat is iets.” Normaal gesproken zou ze enthousiast hierover zijn, want er was iets aan de hand, maar hoe meer tijd er verstreek, hoe erger ze zich verveelde. “Okay, nu is het gewoon saai,” mompelde ze gefrustreerd tegen haar Tyrogue na de zoveelste steen papier schaar overwinning. Hij snoof, ook al stemde hij uiteindelijk in met haar opmerking. Het was net op dat moment dat haar blik viel op een zwarte hoed. En niet zomaar een hoed, maar een cowboyhoed. Cecille keek Sivar veel betekend aan, die met een brede grijns terugkeek. Dat zei meer dan genoeg. Vastberaden liep het tweetal op de blonde jongen met z’n cowboyhoed af, waarbij de blondine haar vlakke hand tegen haar voorhoofd plantte in een vorm van begroeting. “Howdy, partner!” begon ze, proberend zijn aandacht hiermee te trekken. “Vind je het erg om een stadsmeid bezig te houden met je gezelschap?”

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Neku Ledas

avatar

Aantal berichten : 77
Leeftijd : 21
Woonplaats : Somewhere in Belguim

Karakter Kaart
Leeftijd: 16
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Snow Disaster   vr feb 28, 2014 10:39 pm

“Yuusha, tackle!” riep Neku naar de kleine pokemon toe. Deze knikte stilletjes en stortte zich op de boom voor zich. Met een luide bonk stootte hij ertegen waarna de takken even na schudde en er wat sneeuw vanaf viel. Het kleine hoopje belande op het hoofd van de Deino die het er al vlug vanaf wierp. De Deino keek weer om en richtte zich tot zijn trainer. Neku glimlachte naar hem maar voegde er al vlug een goed gedaan aan toe, aangezien de kleine pokemon blind was. “Nog een keer, Yuusha.” Zei hij terwijl hij zijn jas dichter trok. Het draakje draaide zich weer om en zette eerst een paar stappen achteruit. Vervolgens deed hij zijn hoofd naar voor, schraapte even tegen de grond, en rende met een kreet op de boom af. Deze keer kwam hij harder aan den ervoor, tezamen met de sneeuw vielen er ook een paar takken naar onder. “Goed zo, ga zo door.” Complimenteerde Neku zijn Pokemon. Er was een goede rede waarom hij nu met zijn pokemon aan het trainen was. Yuusha was een draken type, die niet goed tegen ijs en kou konden, en nu leek het hem een goed idee om daar wat op te trainen. Zo zou hij veel sterker worden en kon Neku het huidige weer ook goed benutten, voor Liaz was het makkelijk genoeg. Die Quilava kon makkelijk alle sneeuw smelten. Ze zat ondertussen nog in haar pokéball, maar Neku was er aan, aan het denken om haar er vlug uit te laten, zodat ze wat konden opwarmen. Er galmde ondertussen weer een bonk doorheen het bos terwijl Yuusha opnieuw zich tegen de boom stortte. “Zullen we stoppen?” riep de trainer naar de draak, uiteindelijk, nadat deze half was bedolven onder weer een hoop sneeuw. Yuusha schudde zichzelf vrij van zijn ijzige gevangenis en ging al vlug akkoord met een “Dei!”

Lichtjes rillend liet Neku de Quilava uit haar pokéball. Een rode flits veranderde al vlug in de vertrouwde vorm van de vuur pokemon. Licht geschrokken sprong Liaz op toen ze op de besneeuwde grond belande en zette al vlug haar vlam op. Lichtjes geïrriteerd staarde ze haar trainer aan waarna hij wat begon te grinniken. Yuusha trippelde al vlug naar Liaz toe, aangetrokken door de warmte, en bleef bij haar staan maar Liaz bleek andere plannen te hebben. Ze liep naar Neku toe en begon tegen zijn been te duwen. “Wat.” Zuchtte de trainer terwijl hij zich toch liet zakken voor de kleine pokemon. De Quilava glimlachte en sprong op Neku zijn schouder en klom vervolgens haar weg naar zijn warrige haar waar ze zich op neer legde. Yuusha vond het maar niks maar aangezien hij er niks tegen kon doen ging hij maar tegen zijn trainer aanlopen, in de hoop het zo wat warmer te krijgen. Neku vervolgde ondertussen zijn weg. Hij had maar besloten dat ze genoeg tijd hadden doorgebracht in dit koude weer, en was nu van plan door te gaan naar het Pokécenter te gaan. Hij hier gewoon weg, en hij was niet de enigste. Yuusha had het waarschijnlijk al koud, en aangezien hij geen verwarmde ‘muts’ op zijn hoofd had liggen, wou hij ook zo vlug mogelijk binnen zijn. De wind begon op te waaien en Neku versnelde zijn pas wat. Liaz gromde wat verveeld op zijn hoofd, ook al snapte Neku niet zo goed waarom. Zij hoefde niet door de sneeuw te ploeteren zoals een andere pokemon moest doen op dit moment. Al vlug kwam het Pokécenter binnen oogbereik en nog even en ze waren er. Neku kon zien dat Yuusha blij was, aangezien hij zo goed als aan het rennen was. De trainer moest een grijns onderdrukken terwijl de kleine draak doorheen de sneeuw ploeterde naar zijn warme toevluchtsoord. Al gouw bereikte ze het center en blij liepen ze naar binnen.

Het was er vrij druk, en nadat Neku aan de beurt was gekomen om zijn Pokémons aan de zuster te geven was het er gewoon nog voller geworden. Toen hij zijn Pokémons terug kreeg liet hij ze er meteen uit en zette Liaz alweer vlug op zijn hoofd, het begon hier koud te worden. Neku begon zich af te vragen hoe dat kwam, en al vlug kwam hij erachter hoe. Een paar keer hoorde hij de woorden sneeuw en lawine en deze werden niet echt op een vrolijke toon gezegd.  Met een geïrriteerde blik keek hij naar de Deino en deze staarde even geïrriteerd terug. Neku zakte even door zijn knieën en aaide hem over zijn hoofd, “We raken hier nog wel uit hoor.” Verzekerde hij hem, ook al was hij er zelf niet helemaal zeker van. Yuusha knikte, maar hij zag er ook niet helemaal overtuigd uit. Neku stond weer op en staarde even rond, zoveel mensen. Hij zuchtte even en ging vervolgens opzoek naar een plaats om te zitten. Hij spotte nog een vrije plek op een zetel, ook al waren er daar al twee mensen, maar dat maakte hem niet veel uit. Hij liep er naar toe en liet zich erin vallen. Yuusha legde zich tevreden neer aan zijn voeten en Liaz moest zich even vast grijpen om niet van zijn hoofd te vallen. Even staarde hij naar de twee, het meisje wou blijkbaar een gesprek aangaan. Neku besloot om er zich maar uit te houden, wie weet kende ze elkaar, wie weet niet, het maakte hem niet echt uit.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wayne Kilburn

avatar

Aantal berichten : 85
Woonplaats : Echt niet in een hoofdstad *kuch* van *kuch* Nederland

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Snow Disaster   za maa 01, 2014 4:39 pm


Warm. Het was warm. Zijn bekertje chocolademelk verwarmden zijn rode, ijskoude handen en op den duur de rest van zijn lichaam. Het gebouw zelf had ook de verwarming op een hoge stand aan, waardoor het vrij comfortabel werd in vergelijking met de kou buiten. De damp van de chocolademelk gleed langs zijn rode neus, waarna hij even moest snotteren. Jak, het was niet heel fijn. De jongen nam stilletjes een slok van de chocolademelk en liet zijn blik op de deur verderop vallen. Een zwaar geagiteerde Tauros stond half besneeuwd voor de deur en schraapte zijn hoef over de stoep, het sneeuw was al weggeschopt. De Tauros kwam hem maar al te bekend voor. Wayne dreigde uit schrik de chocolademelk uit te spugen, maar slikte deze op tijd door en hield er een verbrande keel aan over. Het was nog te heet. Met een pijnlijk gezicht ving hij de blik van de Tauros op. Stom, stom, stom! Hij was de Tauros vergeten! Tijdens de reis liep hij nog naast de Pokémon, maar na een ogenblik was hij hem haast vergeten. De Pokémon loeide luid en kwam zelfs voor een moment boven het gepraat van de mensenmassa heen. Zijn gezicht werd bleek. Nu ging hij eraan! De zoveelste gestrande trainer de deur open en de Tauros wrong zich in het gebouw en baande zich een weg naar Wayne met zijn kop laag en luid gesnuif. Mest met peren, wat moest hij doen?! Wayne sloeg zijn armen haastig over zijn gezicht en trok in elkaar, bang voor een woede-uitbarsting van de Tauros. Er volgde echter geen pijn toen het gesnuif van de Pokémon gevaarlijk dichtbij te horen was. Voorzichtig keek Wayne op en zag dat de Tauros voor hem stond met zijn kop scheef. De Pokémon had zijn blik opgemerkt en gaf hem een lik over zijn wang. Op zijn hoede gaf Wayne de Tauros een aai over zijn kop. Hij was oké, zo te zien en niet al te woedend. Het leek er zelfs op dat hij blij leek te zijn dat Wayne nog in orde was. Met een tevreden glimlach keerde hij de Tauros terug in zijn Pokéball, waarna hij deze wegstopte in zijn tas. Direct klonk zijn naam in de ruimte en haalde hij zijn Pokémon op en keerde terug naar zijn plaats. Voor het moment hield hij zijn Pokémon maar in hun Pokéballs. Het was te druk voor hen.

De tijd verstreek en Wayne had zijn chocolademelk inmiddels opgedronken, maar lag stilletjes te slapen met zijn houding ineengezakt en zijn hoed over zijn gezicht heen. De warmte had de boel iets te knus gemaakt en de verveling was hem teveel geworden. Het was een droomloze slaap, zelfs. ‘Howdy, partner!’ Klonk een vrij energieke stem tegenover hem. Geschrokken en versuft keek Wayne op, ruw gewekt van zijn diepe slaap. “W-Wat?” Kraamde hij al uit, voordat hij er zin had. Pas toen de situatie weer tot hem doordrong, wist hij zich te herstellen met een iets meer alerte houding. Er stond een blondine tegenover hem met een Tyroque aan haar zijde. Ze hield een vrij bekende houding aan; haar vlakke hand tegen haar voorhoofd, oftewel een ‘groet’ in Granit City. Verwonderd staarde Wayne haar even aan. Ze had voor de rest niet bepaald de kleren aan van iemand uit zijn stad en bovendien zou hij haar moeten kennen. “Gegroet, cowgirl! Dat is pas de juiste groet!” Zei Wayne vrij voorzichtig, maar met een glimlach op zijn gezicht. Het was een tijdje terug dat hij überhaupt sociaal contact met iemand had, en om dan juist hier een gesprek met iemand aan te gaan? Ach. Licht ongemakkelijk krabde hij even zijn blonde haren. Maar goed, blijkbaar was hij dus in slaap gevallen. Dat was geen goede zet geweest. Zeker niet. Waarschijnlijk was het zelfs al te laat om de gym uit te dagen. Jammer genoeg, hij wilde het niet uitstellen. Maar als het maar een dag was, kon hij ermee leven. ‘Vind je het erg om een stadsmeid bezig te houden met je gezelschap?’ Voegde de ander toe, waarop Wayne reageerde met een goedkeurende knik. Hij mocht haar houding wel. “Prima, maar je begrijpt dat ik niets weet over de mode, computers of andere apparaten?” Zei Wayne, waarop hij met een zacht lachje volgde met, “Net zo min dat jij denk ik weet over de zorg van kuddes, melken en fokken?” Iets meer op zijn gemak sloeg hij zijn armen achter zijn hoofd. Hij kon de ander ditmaal iets beter opnemen,  en zag dat ze zeker rond de 16 jaar moest zijn en net zo duidelijk een stadsfiguur. En de Tyroque? Dat was een typische Johto Pokémon, maar buiten het feit dat het een Fight type was, wist hij er verder vrij weinig over. Het ventje zag er ten minste gelukkig uit. Daar ging het immers om. Zijn blik gleed terug naar de cowgirl. “Ben je ook hier gestrand, wegens een lawine?”

_________________


Sorry I’m not made of sugar,
Am I not sweet enough for you?
Is that why you always avoid me?
That must be such an inconvenience to you,
Well... I’m just your problem,
I’m just your problem,
It's like I'm not, even a person, am I?
I’m just your problem

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecille Skarsgard

avatar

Aantal berichten : 113
Leeftijd : 21

Karakter Kaart
Leeftijd: 17 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Snow Disaster   di maa 04, 2014 5:01 pm

Hmm. Misschien was het benaderen van een half slapend persoon en die dan bruut wekken niet zo’n heel goed idee. Ze had beter moeten nadenken over haar slachtoffer, of niet? Ach, daar was nu niets meer aan te doen. Het enige wat ze nu kon doen, was hopen dat de jongen niet al te kwaad was over zijn wake up call. Cecille begroette hem alsnog, totaal negerend dat ze net iemand uit zijn slaap had getrokken. Niet dat er verder nog aandacht aan werd geschonken, want zelfs de vreemdeling leek het niet erg te vinden. “Gegroet, cowgirl! Dat is pas de juiste groet!” zei de jongen glimlachend. De blondine grijnsde breed. Zo erg had ze het dus niet verknald. Gelukkig. Terwijl zij haar volledige aandacht op de blonde jongen had gevestigd, keek Sivar even de andere kant op en merkte dat er een andere jongen op de bank was gaan zitten. Hij had halflang, zwart haar en werd vergezeld door een Quilava en Deino, maar ondanks dat hij erbij was komen zitten, maakte hij geen aanstalten om zich bij het gesprek te voegen. Vreemd. Geen sociaal type? Vast niet. Ach, het was niet zijn zorg en zeker ook niet die van zijn trainer. “Prima, maar je begrijpt dat ik niets weet over de mode, computers of andere apparaten?” hoorde hij de cowboy toen zeggen. “Net zo min dat jij denk ik weet over de zorg van kuddes, melken en fokken?” De Tyrogue keek de blondine ietwat verward aan en zag aan haar houding dat de jongen gelijk had. Cecille wist absoluut niet veel over de boerderij, behalve dan welke mensen en pokémon er leefden en een paar alledaagse gebeurtenissen op het veld.

“… Yep,” reageerde ze nonchalant. “Hoewel mode en computers ook niet bepaald mijn vakgebied zijn,” voegde ze daar aan toe. Nee, zij was eigenlijk altijd bezig geweest met vechten – of het nou om mens of pokémon ging – en het vinden van meer werk om geld te sparen. Natuurlijk wist ze wel wat af van mode, sommige trends volgde ze dan ook en daar raakte ze grotendeels van haar verdiende geld aan kwijt, maar om nou te zeggen dat ze extreem modebewust was? Nope. “Ben je ook hier gestrand, wegens een lawine?” vroeg de jonge cowboy vervolgens. Cecille gokte hem een jaar of twaalf, misschien dertien. “Lijkt er wel op,” antwoordde ze. Haar paarse ogen gleden even over de menigte, voordat ze haar blik terug op de jongen vestigde. “Sivar en ik waren hier al voordat het zo druk was en het escaleerde een beetje snel.” Gelogen had ze niet hiermee, want zodra zij waren aangekomen en even uit hadden gerust, was het Center alweer volgestroomd met mensen. Pas later kreeg ze te horen dat er een lawine was geweest en ze waren ingesneeuwd. “… Ik vraag me af hoe lang het duurt voor we weer weg kunnen,” sprak ze tegen niemand in het bijzonder. Vervolgens leek ze te realiseren dat ze vergeten was iets te doen en rechtte ze gelijk haar rug. “Oh!” riep ze uit, ten teken dat ze weer iets ging zeggen. Ze balde haar linkerhand tot een vuist en wees vervolgens met haar duim naar zichzelf door het tegen haar borstkast te porren. “Ik heet trouwens Cecille,” stelde ze zichzelf voor en wees toen naar haar Tyrogue. “En dit is Sivar.”

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Neku Ledas

avatar

Aantal berichten : 77
Leeftijd : 21
Woonplaats : Somewhere in Belguim

Karakter Kaart
Leeftijd: 16
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Snow Disaster   di maa 04, 2014 6:58 pm

Waarom waren er hier zoveel mensen, dat was toch even geleden niet zo. Toen hij net binnen kwam viel het nog goed mee qua drukte, er was wel een redelijk lange rij om bij de zuster te komen maar voor de rest waren er maar een paar mensen te zien in dit gebouw. Hij begon zich af te vragen waar al de rest vandaan kwam. Misschien had het iets te maken met al die sneeuw, maar daar snapte hij zelf maar weinig van. Hij kon af en toe wel eens iets horen over de sneeuw, maar dat was het dan ook, geen verdere info. Je zou toch denken dat je er wel zou achter komen in zo een drukte. Misschien, als hij effectief eens iets vroeg zou hij het te weten kunnen komen, maar Neku besloot daar nog even mee te wachten, hij had geen zin om wat te gaan rond vragen. Even gleed zijn blik naar de twee langs hem en merkte hij op dat de jonge sliep. Blijkbaar wou het meisje toch graag een gesprek starten want ze begon toch gewoon te spreken. Niet echt het vriendelijkste wat je kon doen als iemand sliep, maar de jongen vond dat blijkbaar niet zo erg, die zat al met een brede glimlach verder te praten. Het gesprek interesseerde hem ook niet echt, en hij wou ook niet echt mee luisteren want dat vond hij persoonlijk wat onbeleefd. Als hij zou willen weten waar ze het over hadden zou hij even goed kunnen mee praten.

Weer hoorde hij het woord lawine, en hij begon al zo een vermoede te krijgen wat er aan de hand was. Het stond hem helemaal niet aan, hij hoopte niet dat ze hier vast zaten. Hij vroeg zich ook af hoe het dan met de stroom zat, want hij merkte dat het een beetje kouder begon te worden. Want als de stroom het niet meer daad, wat zou er dan gebeuren. Neku gokte wel dat ze hier nog ergens reserve dingen ervoor hadden staan, een Pokécenter is nooit helemaal stroomloos. Blijkbaar hadden de twee langs hem het ook over de huidige situatie. Het leek erop alsof er een lawine was geweest, geen wonder met al die hoeveelheid sneeuw van de laatste paar dagen, Neku had nog nooit zoveel sneeuw te samen gezien. Maar toch was hij er niet helemaal zeker van. Hij besloot maar eens te gaan vragen als die twee er wat meer vanaf wisten, want hij wist in ieder geval nog zo goed als niks. “Excuseer me,” Begon hij, hopend dat hij niks belangrijks had onderbroken, “weten jullie soms wat er aan de hand is?” Hij had zich naar hen toe gedraaid en Liaz vond dat niet zo leuk, ze greep zich vast aan Neku zijn haar zodat ze er niet af zou vallen. Even zuchtte Neku door al dat trekken aan zijn haar, hij hoopte dat ze niet meer van plan zou zijn op zijn hoofd te kruipen als ze ooit een zou evolueren, want hij wou niet geplet worden. “Ik heb wel iets gehoord over een lawine, maar meer ook niet…” voegde hij er nog aan toe. Ook bedacht hij dat hij ze net onderbroken had toen dat meisje haar zelf en haar Pokémon voorstelde, en besloot het zelfde even te doen. “En mijn naam is Neku, de Deino is Yuusha,” hij gebaarde naar de blinde draak aan zijn voeten. “En de Quilava is Liaz.” Lichtjes geërgerd wees hij naar de vuur Pokémon op zijn hoofd.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Marcus Hill

avatar

Aantal berichten : 48

Karakter Kaart
Leeftijd: 16
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Snow Disaster   di maa 04, 2014 7:49 pm

Hij was pissig. Verschrikkelijk pissig. Nee, zelf meer dan dat. Hij was woedend. Hij was nauwelijks een paar dagen in de Kansai regio, of het zat hem al tegen. Terwijl de problemen waar hij tegenaan was gelopen tijdens zijn aankomst niets meer waren geweest dan kleine hordes, was dit toch echt uit den boze. Wat was dit voor regio waar ze niet eens voorbereid waren op een sneeuwstorm. Ze waren gevangen in een Pokémon Center. Terwijl sommige mensen zouden zeggen dat het niet eens zo’n verschrikkelijke plek was om in vast te zitten, aangezien ze in ieder geval een dak boven hun hoofd hadden en er nog slaapplaatsen waren ook, vond Marcus het verschrikkelijk. Hij had enkel een uurtje uit willen rusten van het lopen. Dyrus een korte pauze geven na het trainen. Maar nee, het mocht niet zo zijn. Ze moesten natuurlijk weer gevangen zitten dankzij die rotsneeuw. Dat ze het Pokémon Center niet meer uit konden vond hij nog niet eens het grootste probleem. Nee. Wat hem nog wel het minst aanstond was hoe druk het was in het Pokémon Center. Waar het al druk was geweest als je alleen de mensen telde, was het nog ietsje drukker dan het al was omdat een deel van de trainers besloten had om hun Pokémon uit hun capsules te halen. Dat mensen hun vuur Pokémon er uit lieten in de hoop wat warmte te genereren snapte hij nog, maar de rest van hun Pokémon? Nee, dat was in zijn ogen overbodig.

Marcus had een stoel weten te claimen ergens in een van de hoeken van het gebouw, ver van de andere trainers af. Als het maar even kon dan bleef hij zo ver mogelijk bij de andere mensen uit de buurt. Hij zou zich waarschijnlijk alleen maar meer irriteren als hij zich tussen de andere trainers zou begeven. Aan de andere kant, waarschijnlijk zou hij dan wel pissig genoeg worden om zich niet meer te irriteren aan de kou. Op het moment had hij er spijt van dat hij geen vuur Pokémon had gevangen, die zou nu waarschijnlijk heel erg van pas komen. Helaas zou hij achteraf waarschijnlijk weer spijt krijgen van zijn vangst. De Pokémon zou waarschijnlijk niet aan zijn standaard voldoen. Zou niet sterk genoeg zijn in een gevecht. En om een Pokémon te moeten trainen terwijl hij deze eigenlijk alleen maar wilde gebruiken als kacheltje… Nee, dat zou hem teveel tijd en energie kosten. Ook als hij zou besluiten om de Pokémon gewoon niet te trainen, dan zou hij zich er waarschijnlijk teveel aan irriteren dat hij de Pokémon als niets anders dan een kachel zou kunnen gebruiken.

Een paar seconden lang overwoog hij om Dyrus uit zijn Pokéball te halen, zodat hij hem kon vragen om zijn huid aan hem uit te lenen. Hij durfde te wedden dat hij het dan niet meer koud zou hebben. Aan de andere kant wilde hij er niet aan denken hoe de Pokémon er wel niet uit zou zien zonder zijn broek. Misschien waren Scrafty’s van onderen wel helemaal vies en gerimpeld. De kans dat hij een trauma aan het naakte onderlichaam van zijn Pokémon over zou houden was te groot. In plaats daarvan legde hij zijn voeten op de stoel naast hem, waarbij hij met zijn rug tegen de muur aan ging zitten. Kijk, dit was al een stuk comfortabeler. Bovendien, het was niet alsof er iemand van plan was om naast hem te komen zitten. Het kon dus vast geen kwaad om twee stoelen te claimen. En als iemand hem lastig zou komen vallen over de zitplaats, dan kon hij altijd nog doen alsof hij de plek voor iemand bezet hield. Hij trok zijn capuchon wat verder omlaag zodat deze zijn ogen bedekte, waarna een glimlach om zijn lippen verscheen. Misschien kon hij een dutje doen terwijl hij wachtte tot ze er weer uit konden.

_________________

One day down the road you'll find
Something that you kept inside
Caught beneath the ocean
A part of us is still alive

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wayne Kilburn

avatar

Aantal berichten : 85
Woonplaats : Echt niet in een hoofdstad *kuch* van *kuch* Nederland

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Snow Disaster   vr maa 07, 2014 3:56 pm


De ‘stadsmeid’ tegenover leek inderdaad niet de kennis te beschikken over het leven van een cowboy, of in betere termen, de burgers van Granit City. Het verbaasde hem dus niets, maar wel juist het feit dat ze ook niet zoveel over computers wist. Hierdoor hief Wayne onbewust een wenkbrauw omhoog, want het leek hem voor de hand liggend dat de stadsmensen kennis over zulke metalen dozen hadden. Je vond ze overal in de drukke steden, dat werd althans beweerd, en elke burger had wel iets technisch bij zich, waarmee ze met hun vrienden konden communiceren. De telefoon was zowaar het meest moderne snufje qua communicatie in zijn woonplaats, en veel alternatieven hadden ze niet buiten de ‘brief’. Hij begreep dan ook niet waarom ze er dus weinig vanaf wist. Als je al wist hoe een mobiel in elkaar zat dan was je al een genie in zijn ogen. Hij zou gewoon alle knopjes indrukken en zoeken naar de draden van het apparaat, zich afvragend waar die gebleven was. Hetzelfde gold dus voor mode, een alledaags gebeuren dat wisselde per week of zelfs dag! De stad zou zeker niets voor hem zijn, maar het behoorde bij zijn lange reis door heel Kansai. Veel keuze had hij niet.
Inmiddels vervolgde ze met het feit dat ze hier zomaar beland was. Ze had het duidelijk niet in de directe omgeving dus meegemaakt, anders zou ze nooit zo hebben gereageerd. Zij en haar Tyroque waren er veilig vanaf gekomen, maar het scheelde haast niet voor hem. Als zijn Electrike niet op tijd gestopt was en de Absol gespot hadden , lagen ze alle drie onder een dikke laag sneeuw langzaam te ste-. Nee. Niet aan denken. De jongen knikte nadat ze uitgepraat was en wierp zijn blik op de andere trainers die ook gestrand waren, sommige spraken over een ervaring met de lawine en andere leken er enkel gehinderd door te zijn, omdat ze een afspraak niet meer konden halen. Wat een mietjes waren sommige figuren ook, wie gaf er nou nog om een afspraak als je aan het doodvriezen was onder een pak sneeuw?! Het ergerde Wayne, maar hij wist zijn aandacht weer op de blondine te vestigen die gelukkig niet een van zulke oude zeurpieten was, maar juist enthousiast leek te zijn ondanks de situatie. Het was knap dat ze dat kon doen, daar verdiende ze zeker respect voor.
Op het moment dat hun blikken kruisten stelde de stadsmeid zichzelf voor als ‘Cecille’ en de Tyroque als ‘Sivar’. Interessante namen! Wayne trok zijn mond al met een lach open om zichzelf voor te stellen, maar een zwartharige jongen met wild haar had zich bij hun conversatie gevoegd. Verrast had Wayne naar de woorden van de jongen geluisterd die blijkbaar niet veel wist over de situatie buiten dat er een lawine in de buurt was geweest. De plotselinge verschijning van het figuur maakte Wayne iets voorzichter, maar de jongen zag er vriendelijk uit hoewel hij niet veel geluk had met diens uiterlijk en zich bovendien op beleefde wijze bij het gesprek had gevoegd. Maar hij wilde weten wat er aan de hand was? Zijn ogen gleden naar het plafond, bedenkend voor een redelijk verhaal. Intussen stelde hij zich voor als Neku en benaamde hij de twee Pokémon die bij hem liepen; een Quilava dat op zijn hoofd zat en krampachtig aan de haren vasthield, Liaz en een emo uitziende draak Pokémon bij zijn voeten, Yuusha. Met zijn hoofd schuin nam hij de drietal op, maar bleef zijn blik bij de emo draak hangen. Wat voor een Pokémon was dit? Nooit eerder had hij over dat schepsel gehoord. Wayne besloot er echter niet naar te vragen, eerst moest hij de vraag van de trainer nog zien te beantwoorden.

Met kleine handgebaren maakte hij het verhaal duidelijk. “Ik had een Absol de stad zien verlaten, en het volgende moment lag er een hoop sneeuw aan de zijde van het Cedar Forest. Of het aan de andere zijde ook zo is, kan ik helaas niet met zekerheid zeggen,” Na zijn uitleg gegeven te hebben, werd het hem ook weer duidelijk dat het zíjn beurt werd om zich voor te stellen en zijn Pokémon erbij te halen. Of het een goed idee was ..? Blitzer kon nog weleens de meeste problemen veroorzaken met zijn getreiter en Volting zou zich achter zijn benen verstoppen. Licht onzeker klemden hij zijn handen in elkaar en leunde hij iets naar voren om de twee goed aan te kijken. “De naam is Wayne Kilburn en ik heb een Chimchar genaamd Blitzer en een Electrike met de naam Volting. Het lijkt mij echter verstandig om ze met zulke drukte in hun rustgevende Pokéball te laten. Binnenkort dagen we namelijk de gym hier uit,” Alsof hij op iets betrapt werd besefte hij wat hij zojuist prijsgegeven had. Had hij dat wel moeten zeggen? Het was nooit slim om meer informatie dan er gevraagd werd prijs te geven, maar het leek te laat om de woorden terug te nemen. Afwachtend keek hij de twee weer aan, terwijl hij in zichzelf aan het vloeken was. Sinds wanneer maakte hij zulke blunders? Als het maar niet bij het gymgevecht zou gebeuren.


_________________


Sorry I’m not made of sugar,
Am I not sweet enough for you?
Is that why you always avoid me?
That must be such an inconvenience to you,
Well... I’m just your problem,
I’m just your problem,
It's like I'm not, even a person, am I?
I’m just your problem

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Snow Disaster   

Terug naar boven Go down
 
Snow Disaster
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» love is a disaster (alois,Sasori, Taiga and Roakes)
» { Snow-Monsters Exist || O p e n }
» Esmerald Snow//Winter
» Born from a disaster {Geannuleerd}
» \\KITTEN SEARCH\\ SNOW X GLOW

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kansai :: Archief-
Ga naar: