IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Seizoen: Winter Temperatuur: -11°C tot -5°C Weersvoorspelling: Er is een grote kans op sneeuw, die samen gaat met de aanhoudende kou.

Event: Door de aanhoudende kou zijn wilde Pokémon maar moeilijk te vinden.

Nieuwste reizigers: Josh Bentley, Callie Ophey en Akira Amauri.

Laatst gevangen Pokémon: Kecleon

Laatst behaalde gymbadge: -

Important Topics
► Regels
► Beginners Hoekje
► Uitleg
► Topic Search
► Pokémon Catching
► Pokémon Location
► Pokémon Evolving

► Pokemon Breeding
► Safari Zone
► Shiny Shop
Lotteries!
Loterijen
Egg Raffle
Evolution Items Draw
Mega Stone Lottery
Safari Zone!
Current Safari Zone Pokémon:


Awards!
Personage van de Maand:
Pokémon van de Maand:
Topic van de Maand:
Gevecht van de Maand:

Linkpartner Button

Code:
[url=http://kansai.actieforum.com/][img]http://s23.postimg.org/5bsqpj3w7/kansai2.png[/img][/url]
Linkpartners

Deel | 
 

 Sorry Not Sorry

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Cecille Skarsgard

avatar

Aantal berichten : 113
Leeftijd : 21

Karakter Kaart
Leeftijd: 17 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Sorry Not Sorry   wo nov 13, 2013 10:32 pm

Normaal gesproken zat het dek van het schip vol met mensen, die of lagen te zonnen of in het kleine zwembad te vinden waren. In deze tijd van het jaar, echter, was het iets te koud om die activiteiten nog uit te kunnen voeren. Herfst betekende koudere temperaturen en koudere temperaturen betekende weinig beweging buiten. Weinig, maar nog net niet geen beweging. Een blondine liep vrolijk over het dek heen, gevolgd door haar kleine vechterspokémon. Ze was één van de weinigen die de koude windvlagen op zee tegemoet durfde te komen, maar het kon haar eigenlijk ook maar bitter weinig schelen. Haar hoofd zat vol gedachten, herinneringen en doelen. Herinneringen van thuis, de doelen die ze daar op had gezet en de momenten die ze voor altijd zou koesteren. Zou ze nog meer van zulke herinneringen maken in Kansai? Ze kon het alleen maar hopen. Cecille zuchtte, liet zichzelf tegen de reling van het schip aan vallen en leunde met haar ellebogen ertegen, waarna ze onderuitgezakt naar het dek staarde. Sivar probeerde haar na te doen, maar de onderste stang van de reling zat nog iets te hoog voor zijn kleine lichaam. Dit frustreerde hem tot geen einde, waardoor hij op zoveel mogelijke manieren een oplossing probeerde te vinden. Een geïrriteerde grom liet hem echter staken in zijn acties en zijn blik gleed uiteindelijk naar de oorzaak van het geluid; zijn trainer zelf. Cecille had haar lila kleurige ogen gesloten en fronste kwaad. “Waarom duurt het zo lang?” bracht ze uit. “Vergeet al die diepzinnige terugblikken en andere zooi! Ik kan niet wachten!” Als de Tyrogue een oude, wijze pokémon was geweest, dan had hij nu gegrinnikt over het gedrag van de blondine. Dat was hij echter niet. Hij was precies het tegenovergestelde. Dus kon hij niets anders doen dan instemmen met de gevoelens van de zestienjarige.

Het had daarna nog lang geduurd voor ze eindelijk land in zicht kregen en daarna veel te lang voor ze eindelijk aan wal waren. Cecille was een ongeduldig persoon – dat wist ze en dat gaf ze ook toe, maar had het nog langer kunnen duren? Alsjeblieft niet. Nooit meer. Ze ving wel een vliegpokémon hier en vloog op diens rug terug naar Johto. “Eindelijk!” riep ze daarom ook uit toen haar kniehoge laarzen voor het eerst op het vaste land terechtkwamen. Ze rekte zich uitbundig uit, negeerde de vele blikken die ze door haar ‘onbeleefde’ actie kreeg, en zuchtte nadrukkelijk. Haar handen verdwenen achter haar hoofd, die ze in elkaar vouwde om het lichaamsdeel te kunnen ondersteunen terwijl ze het achterover liet leunen. Een brede grijns versierde al snel haar gezicht, waarbij tanden werden ontbloot. “Sivar, kun je het geloven?” begon ze enthousiast. Ze hupte lichtjes op en neer, maar behield haar armen nog op hun plek. “We zijn eindelijk in Kansai! Wie weet wat ons hier te wachten staat! Zoveel pokémon om tegen te vechten…” Haar ogen begonnen te stralen bij die gedachte. Misschien vond ze niet alleen trainers om pokémongevechten mee te houden, maar ook mensen die een gevecht met haar als mens wilde houden. De pokémon reageerde door iets in zijn eigen taal te brabbelen, wat Cecille uiteraard niet begreep. Zeker niet omdat Sivar erg afgeleid was en zijn hoofd van haar had weggedraaid toen hij sprak. De blondine besteedde er daarom ook vrij weinig aandacht aan en begon na te denken over haar volgende stap. Wat kon ze het beste doen nu? Uitvogelen waar ze was? In de haven ja, maar waar was de haven precies? En de andere steden. Misschien was het een goed idee om een kaart te kopen. Of wacht, die had ze aan boord al gekregen!

Cecille liep vlug naar de kant, weg van de menigte, en haalde het papieren voorwerp tevoorschijn. Het zat netjes opgevouwen in de zak van haar broek, hoewel ze nog erg moest wennen aan het idee dat ze daar zakken had zitten. De zomer was immers net voorbij – eveneens als de tijd dat ze haar short en rokje kon dragen. Terwijl ze de kaart uitvouwde en hem kalm bekeek, was haar Tyrogue druk bezig met het rondkijken. Alles was zo interessant! Zou zijn trainer het merken als hij heel even ging kijken? Heel even maar. “Sivar, nee. We zijn net hier.” Barst. Ze had hem al door gehad. Onschuldig keek hij omhoog, waar een fronsend gezicht hem tegemoetkwam. Cecille had duidelijk moeite met iets. En dat iets was het lezen van de kaart. Hoe werkte dit? “Ugh, laat ook maar,” mompelde ze gefrustreerd, frommelde de kaart tot een grote prop op en gooide het over haar schouder weg. Het miste met een centimeter de prullenbak. Daar lette ze echter niet op, te druk bezig met haar eigen gedachte. “Zullen we anders eerst wat gaan eten? Ik heb best honger, wat jij?” vroeg ze aan haar pokémon. Deze knikte uitbundig. Lunch ging er wel in bij hem!

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aarne Aalto

avatar

Aantal berichten : 30

Karakter Kaart
Leeftijd: 13 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Sorry Not Sorry   do nov 14, 2013 10:03 pm

De venijnige koude zeewind had volledig spel op het schip dat richting Kansai voerde. De golven die de wind had veroorzaakt klotsten stevig tegen de boot aan, waardoor het geheel heftiger dan normaal heen en weer bewoog. Verassend genoeg braakte niemand op het schip, maar er waren vrij weinig passagiers aanwezig. Het was herfst, dus absoluut geen seizoen waarin je een reis wilde voortzetten of beginnen, vond Aarne. De kou en wind maakte de reis moeilijker en waren niet bepaald  verwelkomend, absoluut niet. De jongen sloeg zijn armen over elkaar en sloeg een zucht. Het was koud op het dek, zo koud dat een ademwolkje zijn mond verliet. Ze waren er gelukkig bijna, volgens de omroeper dan, dus konden ze  spoedig aanmeren op Kansai gebied en kon hij even de warmte in de Pokémon Center vinden in de dichtbij zijnde steden. Op zulke momenten was hij voldaan dat zijn Pokémon warm en veilig in hun PokéBall zaten aan zijn riem. De wind, beweging van de schip en kou deed hen niets. Daar kon hij mee leven. Evenals de verbaasde blikken die de passagiers binnen het schip hem gaven. Het kon hem niets schelen.

Een tijdje bleef het stil, totdat de omroeper aankondigde dat ze elk moment in Kansai waren. De jongen keek eventjes op en zag werkelijk waar iets verschenen aan de horizon. Daar zou het dus gebeuren, he? Zijn avontuur en tegelijk zijn tweede kans om zich te bewijzen. Wie weet wat hem daar te wachten stond. Het leek hem echter tijd om zichzelf klaar te maken. De jongen greep de tas die naast hem op de grond lag, deed die op zijn rug en liep richting het punt waar straks de passagiers zouden uitstappen. Het was amuserend  voor Aarne hoe de anderen met de kou omgingen, ze bibberden hevig, stonden half buiten en binnen, gebruikte soms zelfs een vuur Pokémon om zichzelf warm te houden en dat terwijl hij kalmpjes stil stond. Wat een grap, zeg. Wat moest van hen komen als ze dat in het koude deel van Kansai kwamen? De jongen grinnikte in zichzelf wat enkele opgetrokken wenkbrauwen bezorgden bij de passagiers. Al spoedig verscheen het strand en de haven zelf. Een verdwaalde Wingull vloog over het schip heen, richting de zee en leek met zijn gekrijs haast hen te begroeten. Ze konden vrij makkelijk uitstappen, de wind was sterk verzwakt en hiermee was ook de kou heel wat minder geworden.

De passagiers stapten als een geheel uit en vormden pas na het passeren van het strand diverse groepen, er bleef wel een enkeling over. Aarne. Hij reisde alleen en dat leek niet te veranderen voor een lange tijd. De eerste indruk die hij van de stad had was magertjes. Was dit werkelijk alles? Een paar winkels, een Pokémon Center en een of ander kermis? Aarne rolde met zijn ogen en besloot maar richting de Pokémon Center te lopen. De kermis boeide hem niet, evenals de winkels. Eerst zou hij even opwarmen en zijn Pokémon laten rusten, die hadden ze verdiend. Wacht, zou hij zijn Pokémon niet anders even uit zijn PokéBall laten? Een Pokémon Center hadden ze vaak gezien, maar zeker deze stad niet. Het stelde niets voor, maar het was Kansai. ‘Ach, kom er maar uit jullie twee!’ zei Aarne, waarna hij twee PokéBall’s opwierp en een Fletchinder en Froakie voor hem verschenen. De twee reageerden beiden vrolijk met hun typische roep, waarna ze hem een aandachtige blik wierpen. ‘Oké, dit is dus Kansai. Ons nieuwe thuis, zover dat kan,’ zei Aarne, waarna de twee Pokémon een blik om zich heen wierpen. De Froakie keek kalmpjes rond en toen weer terug naar Aarne met een kleine glimlach, maar de Fletchinder leek echter helemaal van veld geslagen te zijn door de kermis. De Pokémon sloeg opgewonden met haar vleugels en tsjilpte luid. Het was duidelijk dat de kermis indruk had gemaakt op de Fletchinder, maar Aarne wilde wel weer haar aandacht hebben. ‘Hallo, ik ben er ook nog,’ De Pokémon keek eventjes over haar schouder naar haar trainer en ging toen plotseling op zijn hoofd zitten en trok lichtjes met haar klauwen zijn hoofd richting de kermis. Ze had haar punt gemaakt: ze wilde er nu heen! ‘Serieus?’ zuchtte Aarne geërgerd, waarop de Fletchinder haar kopje boog om hem recht aan te kijken. Dat was een ‘ja’. Aarne had er geen zin in, maar Fletchinder was te koppig om zich daarbij tegen te houden. ‘Wil jij wel gaan?’ vroeg Aarna maar aan de Froakie die heftig met zijn kopje ‘ja’ knikte. Als zelfs zijn Froakie wilde gaan, kon hij absoluut niet winnen. Ze gingen nu.

Met de Fletchinder nog op zijn hoofd en de Froakie naast zich springend liepen ze op de kermis af. Met elke stap kreeg hij er steeds minder en minder zin in. Er was niets leuks aan. Het had geen bijdragen aan trainen, kom op zeg! Net op dat moment merkte hij buiten de alledaags uitziende mensen een blondine op met een Tyroque die plotseling iets naar achteren wierp en een prullenbak net mistte. Dat hij de ander had opgemerkt moest wel iets betekenen. Het was duidelijk dat zij niet het meisje van toen was. Toen hij haar voorbij liep hoorde hij iets over eten. De jongen grijnsde, zijn kans. Dan hoefde hij niet naar de kermis. Voordat hij de blondine kon aanspreken was zijn Fletchinder hem voor, die vloog namelijk nieuwsgierig naar de Tyroque toe en hield haar kopje schuin. Het zou hem niets verbazen als de Fletchinder twijfelde of de Tyroque een klein mensje of een Pokémon was. Ach, ze was afgeleid van de kermis. Snel keek hij naar de Froakie die verrast omkeek naar zijn maatje die andermans Pokémon aan het bestuderen was. ‘Hé, daar. Je zocht een voedselketen? Ik heb er één verderop gezien, bij de haven. Anders valt er nog iets te halen bij de kermis,’
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cecille Skarsgard

avatar

Aantal berichten : 113
Leeftijd : 21

Karakter Kaart
Leeftijd: 17 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Sorry Not Sorry   zo nov 17, 2013 12:23 pm

Nog geen minuut nadat ze die vraag aan haar pokémon had gesteld, hoorde ze een andere stem tussen de menigte uitkomen. In eerste instantie was ze verbaasd dat de stem haar oren had weten te reiken, maar ze besefte al snel waardoor dat kwam. Het eerste wat haar opviel was de vreemde vogel die zich bij haar Tyrogue had gevoegd. Het beestje keek hem met een schuin hoofd aan, die erop reageerde door hetzelfde te doen. Cecille wist niet of hij dit deed om haar te weerspiegelen of dat hij daadwerkelijk verbaasd was. Haar blik gleed vervolgens door naar de eigenaar van de stem, waardoor ze opmerkte dat een jongen in haar buurt was komen staan. Vreemd. Stond hij daar al lang? Ze had hem net nog niet gezien. Hij begroette haar, waardoor hij haar aandacht had weten te trekken. Daar stopte het echter niet. Blijkbaar had de vreemdeling haar gehoord en vertelde haar precies wat ze wilde. Wederom werd het beter, want hij had het vervolgens over een kermis. Meteen begonnen haar paarse ogen te stralen van geluk en klapte ze vrolijk haar handen samen. “Kermis?” begon ze enthousiast. “Waar?! Oooooh, ik hou van de kermis!” Ze keek van de jongen naar haar pokémon. “Je bent nog nooit op een kermis geweest, of wel? Je gaat ervan houden! Geloof me!” vervolgde ze nog even energiek tegen Sivar. Deze keek haar ietwat vragend aan, maar het enthousiasme van zijn trainer was erg besmettelijk voor hem. Het was waar; hij was nog erg jong en moest nog veel leren. Cecille wist dit en wilde hem zoveel mogelijk mooie dingen in het leven laten zien – tussen alle trainingen door natuurlijk.

Voordat ze haar pokémon had gekregen, deed ze dat voornamelijk met het jonge meisje die ze als zusje aanschouwde. De jonge Celica was vooral bezig met het leren over haar ouders’ positie in de maatschappij en er werd van haar verwacht om een echte jongedame te worden. De momenten die ze met Cecille had waren dus van groot belang voor haar gevoel van vrijheid en daar had de blondine uitgebreid gebruik van gemaakt. Naar de film gaan, een kermis bezoeken, samen naar festivals gaan; alles dat met lol te maken had was iets wat ze graag deed of graag naartoe ging. Ze wist nog toen ze haar zusje meenam naar haar eerste festival. Het meisje had toen geprobeerd om een goudvis te vangen zodat ze die mee naar huis kon nemen, maar faalde iedere keer weer. Ze hield echter koppig stand en was uiteindelijk een trotse eigenares. Ook Cecille was die avond ontzettend trots op haar geweest. Niet omdat ze gewonnen had, maar omdat ze doorzette en uiteindelijk de overwinning binnen had weten te slepen. Enfin, het ging nu niet om herinneringen ophalen. Het ging om een kermis. De blondine wilde weer enthousiast vertellen hierover, maar werd afgekapt door het geluid van haar rommelende maag. Haar rechterhand gleed al snel naar haar buik, waarbij ze beschaamd begon te lachen. “Ahahaha… Misschien moeten we toch maar wat gaan eten voordat we er ook maar aan denken om het reuzenrad in te gaan,” vertelde ze tegen haar pokémon, welke instemde met dat idee. Ze richtte haar paarse ogen terug op de jongen. “Ik ben hier net, dus jij mag kiezen. Voedselketenvoedsel of kermisvoedsel,” grijnsde ze naar hem, aannemend dat hij mee ging. Haar grijns viel al snel van haar gezicht toen ze zich besefte dat ze wat was vergeten. “Oh! Ik ben Cecille by the by,” stelde ze zichzelf voor, ditmaal een vriendelijke glimlach rond haar lippen. Vervolgens gebaarde ze naar haar Tyrogue. “En dit is Sivar.”

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Aarne Aalto

avatar

Aantal berichten : 30

Karakter Kaart
Leeftijd: 13 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Sorry Not Sorry   wo nov 20, 2013 8:44 pm


Wauw, werd zij serieus gestuurd door haar maag? Het leek er sterk op. De blonde dame leek zich helemaal op te winden en klapte van alle vreugd haar handen. Nu begon Aarne enigszins te twijfelen over zijn actie én dan nog het meest over de tweede deel van zijn, 'de kermis'. Had hij het op moeten brengen? 'Kermis?' begon de dame vrolijk, té vrolijk naar zijn smaak,
'Waar?! Oooooh, ik hou van de kermis!' Nee, toch?! Aarne kon nu echt zichzelf een dreun op zijn harses geven. Stom, stom,stom. De jongen verweet dit geheel aan zichzelf en vooral zijn laatste toegevoegde deel aan zijn gesproken zin. Hij had het nooit moeten noemen. Aarne sloeg teleurstellend de palm van zijn hand tegen zijn voorhoofd. 'Stom, stom,stom..' mopperde de jongen haast onhoorbaar. Soturi de Froakie hoorde zijn trainer integendeel wel en keek hem bezorgd aan, maar richtte zich weer op de Tyroque en zijn teamlid.
De dame zat namelijk haar Pokémon te overtuigen om naar de kermis te gaan, met nog steeds de Fletchinder die de Tyroque van alle kanten bekeek door steeds van hoek te wisselen. 'Je bent nog nooit op een kermis geweest, of wel? Je gaat ervan houden! Geloof me!' Dat waren de overtuigende woorden van de dame, waarna de Tyroque een kopie werd van zijn trainer. Aarne rolde met zijn ogen. Een van zulke type's vond hij al teveel, maar nu was er nog één  er bij gekomen.
Een plotseling geknor trok zijn aandacht weer op Cecille die zich snel excuseerde. De jongen hief een wenkbrauw omhoog. Haar maag? 'Ahahaha… Misschien moeten we toch maar wat gaan eten voordat we er ook maar aan denken om het reuzenrad in te gaan,' Kom op, zeg! Ugh, dit was dus een trainer die iets in zich had? Wauw, dus ook zulke typen hadden iets in zich. Toen pas merkte Aarne op hoe weinig hij nog had gezegd tegen de dame, maar waarom zou hij? De twee hielden haast een theekransje.

Zijn blik gleed weer naar zijn Fletchinder die eindelijk leek te hebben vastgesteld dat de Tyroque inderdaad een Pokémon was en liep voldaan terug naar haar trainer. 'Wauw, grote ontdekking, Rohkea,' Rohkea keek nors, maar streek toen trots haar veren glad, waarna ze zich weer op de hoofd van Aarne vestigde. Natuurlijk, Rohkea had een trots die niet te krenken was.

'Ik ben hier net, dus jij mag kiezen. Voedselketenvoedsel of kermisvoedsel,' zei de dame grijnzend. Aarne die even afgeleidt was door zijn Pokémon reageerde wat trager op haar opmerking. Nodigde de ander hem uit? Direct keek Aarne, voor zover het kon, waarschuwend naar boven. Rohkea. De Fletchinder bracht een opgewonden geluid voort en keek met een valse, maar speels bedoeld, blik naar haar trainer door haar kop voorover te buigen. Grmpf, dit vond Aarne absoluut niet leuk. Dan stond Soturi zeker ook achter haar beslissing. Ze gingen. De jongen zuchtte. 'De kermis is ten noorden van dit punt. Blijkbaar gaan we voor de kermisvoedsel,' bracht Aarne nors uit en keek bij het woord 'blijkbaar' nadrukkelijk naar boven, naar Rohkea. De Pokémon negeerde de blik die op haar werd geworpen en keek recht richting de trainer en de Tyroque.
'Oh! Ik ben Cecille by the by,' stelde de dame zichzelf ineens voor. Dit had Aarne eerlijk gezegd niet verwacht, maar het leek er ook echt op dat ze het compleet vergeten was. Klungelig, zeg. Cecille gebaarde naar haar Tyroque en stelde ook hem voor, 'En dit is Sivar.'. Aarne knikte kort ter begroeting en besloot maar ook zich voor te stellen, hoe zinloos hij het ook vond. Vrienden werden ze niet. 'Ik ben Aarne en de Froakie heet Soturi en de Fletchinder op mijn hoofd heet Rohkea,' De jongen hield zich in om niet weer sarcastisch over Rohkea te doen, maar het was moeilijk. Maar goed, hij moest haar de weg laten zien? Aarne plaatste zijn handen in zijn zij en sloeg een diepe zucht.
'Het is deze weg,' Aarne draaide zich om en liep richting de fel verlichtte kermis. Wat was er nou leuk aan? Van teveel suiker werd je hyperactief aka irritant en de attracties zorgden voor angst en ongewenste lichamelijke reacties. Verder zat het vol kleine kinderen en waren knuffels de prijzen. Tsjonge, hij begreep niet waarom er nog mensen naar de kermis gingen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Sorry Not Sorry   

Terug naar boven Go down
 
Sorry Not Sorry
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kansai :: Coast :: Old Tjikko Beach-
Ga naar: