IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Seizoen: Winter Temperatuur: -11°C tot -5°C Weersvoorspelling: Er is een grote kans op sneeuw, die samen gaat met de aanhoudende kou.

Event: Door de aanhoudende kou zijn wilde Pokémon maar moeilijk te vinden.

Nieuwste reizigers: Josh Bentley, Callie Ophey en Akira Amauri.

Laatst gevangen Pokémon: Kecleon

Laatst behaalde gymbadge: -

Important Topics
► Regels
► Beginners Hoekje
► Uitleg
► Topic Search
► Pokémon Catching
► Pokémon Location
► Pokémon Evolving

► Pokemon Breeding
► Safari Zone
► Shiny Shop
Lotteries!
Loterijen
Egg Raffle
Evolution Items Draw
Mega Stone Lottery
Safari Zone!
Current Safari Zone Pokémon:


Awards!
Personage van de Maand:
Pokémon van de Maand:
Topic van de Maand:
Gevecht van de Maand:

Linkpartner Button

Code:
[url=http://kansai.actieforum.com/][img]http://s23.postimg.org/5bsqpj3w7/kansai2.png[/img][/url]
Linkpartners

Deel | 
 

 Starter Problems

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Wayne Kilburn

avatar

Aantal berichten : 85
Woonplaats : Echt niet in een hoofdstad *kuch* van *kuch* Nederland

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Starter Problems   wo nov 13, 2013 9:16 pm

Weer een dag voor een jongen in Granit City. Het was een dag waar hij normaal gesproken op zou staan, omkleden, de Pokémon eten geven, ontbijten en om dan nog naar school te gaan in de vroege morgen. Zijn lessen zouden uit rekenen, taal en Engels bestaan en zou hij weer verveeld uit de raam staren om de tijd door te komen. Hierna volgde het uitmesten van de hokken, avondeten en vroeg naar bed gaan voor de volgende dag. Het werd overduidelijk met een 'zou' aangeduid, want deze jongen had vandaag een totaal ander schema klaarstaan: zijn eerste Pokémon halen. Met zijn leeftijd had hij nog het recht om een starter te hallen bij professor Maple in Cotton City. Het was enkel een groot stukje reizen en de jongen moest hoe dan ook rond dezelfde tijdstip zijn bed uit gaan. Wayne verliet voldaan zijn bed en keek zijn kamer een keer rond. Dit was de laatste keer in een hele tijd dat hij nog zijn kamer zou zien. Zijn rommelige bed, de oude klerenkast en zijn houten bureau met een boekenplank erop. Het was zo vreemd dat hij dit alles achter zich zou laten, maar een blik was genoeg voor hem. Hij had weinig geduld, hij wilde er direct op uit! De jongen wierp de klerenkast open, deed zijn pyjama uit die hij rommelig erin verborg om dan zijn avontuurkleren aan te trekken. De veters van zijn schoenen raffelde hij een beetje af, want de stem van zijn grootmoeder galmde al door het huis. Zijn moeder wilde dat hij aan tafel kam voor zijn laatste ontbijt in zijn huis en Wayne's maag rammelde luid. No way dat hij even zijn  veter beter zou strikken om het ontbijt te missen! Al spoedig zat de blonde jongen op zijn gebruikelijke plaats aan de keukentafel met zijn grootouders die deden alsof het een ordinaire dag was. Wayne vermoedde onder het ontbijt, dat ze zich zo gedroegen om hem te kalmeren voor zijn avontuur, maar ze hoefde zich nergens zorgen over te maken. Hij was klaar voor de rit naar Cotton City. De jonge trainer zei zijn grootouders en de Pokémon van zijn vader vaarwel en rende het huis uit. Wayne was gerust dat hij al had gekeken naar de vervoersmiddelen die erheen gingen, maar buiten te voet of met de auto leek het haast onmogelijk. Daar had hij gelukkig een goede vriend voor. De Tauros van zijn vader! Hij had de uithoudingsvermogen van zeker drie Arcanine's!

Wayne liep om het huis en zag de trouwe Tauros al bij het hek van hun stuk land klaar staan. Die had er zeker zin in! Met een glimlach liep hij op de Pokémon af en opende hij het hek een stuk, zodat de Tauros er langs kon. “Zo, ben je ook even vrij!” grinnikte Wayne in zichzelf, waarop de Pokémon instemde met een luid ‘moe’. Als hij iets over de Tauros wist, dan was het wel dat hij van reizen hield. Dat had de Pokémon helaas heel lang niet gedaan, maar vandaag was het anders. De Pokémon liep hem voorbij en stond verderop  onrustig snuivend op de jongen te wachten. Wauw, die was ongeduldig zeg, maar Wayne vond het verder geen probleem. De Pokémon had zo zijn eigen karakter. En kom op, was hij zelf ook niet zo? De jongen liep met zijn handen in zijn broekzakken op hem af en vestigde zich op de gespierde rug van de Pokémon. Het voelde warm en aangenaam aan, en al helemaal vertrouwd. Hier kon hij wel aan wennen. Op dat moment verschenen ineens zijn grootouders voor hem die een bezorgde blik op de twee wierpen. Ze  stelden hem gerust en wensten hem verder succes met zijn reis. Zijn grootouders gaven om hem en met elke woord voelde hij elke emotie die ze op dat moment met zich meedroegen. Verdriet, trots, ongerustheid, gelukkig en nog meer. Het was overweldigend, maar Wayne wist het op te vangen met een brede glimlach op zijn gezicht. En niet enkel dat. ‘Wees gerust, ik keer terug als een Pokémon meester!’ riep  Wayne luid, waarbij hij zijn duim omhoog stak naar zijn grootouders. Het zou hem lukken! Zijn oma barste in tranen uit, gelukstranen. Het was alsnog moeilijk om zijn grootouders zo te zien, maar hij kon het aan. Nog een laatste zoen op zijn wang van zijn grootouders, bevel voor de Tauros om te sprinten en weg was hij. Hij had de emoties aangekund, hij was een grotere wrak dan hen.

Het was tegen zonsondergang toen de tweetal de silhouetten van Cotton City zagen verschijnen. Beiden werden ongeduldiger, naarmate de gebouwen zich verduidelijkten en daarmee ook het laboratorium dat boven de anderen uitstak. Ze waren al vreselijk dichtbij! Nog een klein stukje! De ongeduldige Wayne boog iets naar voren en zette de Tauros eraan toe om een sprintje te trekken.  De pas van de Tauros versnelde en de laatste resten van Cedar Forest gingen hen voorbij. Telkens herhaalde hij dezelfde woorden: Bijna, bijna, bijna. Ze waren er echt al bijna! Op het moment dat er een bescheiden bordje met ‘Welkom in Cotton City’ verscheen, nam de tempo van de Tauros af. Ze waren er! De jongen gleed van de Tauros af en liep de stad al binnen, totdat hij na enkele stappen de hoeven van de Tauros nog niet gehoord had. Waar was hij gebleven? De blonde jongen keek over zijn schouder en zag daar een onrustige Tauros staan die steeds maar weer een blik op hem wierp. Wat was er aan de hand met zijn vriend? De jongen hoopte op niets ernstigs, nu ze zo ver van huis waren. Wayne snelde terug naar de Tauros en legde zijn handen in zijn zij. ‘Wat is er aan de hand, buddy?’ vroeg Wayne. De Tauros keek hem even glazig aan, maar wees met zijn snuit vervolgens naar het bord. De jongen werd er niet wijzer van. Was er iets mis met het bord? Kon de Tauros überhaupt lezen? ‘Even iets duidelijker zijn,’ bracht Wayne iets  bezorgder uit. Het was vreemd om de Tauros met barstenvols zelfvertrouwen zo onzeker te zien. Al snel werd het de jonge trainer wel duidelijk wat er mis was: mocht hij de Tauros wel de stad in brengen? Met starters mocht het sowieso, maar ook een stier? Het was een stad, dus een plattelands Pokémon leek hier niet op zijn plaats. Wayne dacht er even over na, maar trok zich maar weinig van aan. Met zijn lippen getuit mompelde hij frustraties uit, maar trok tegelijkertijd zachtjes aan de hoorn van de Tauros. Het enige duidelijke wat hij uitkraamde was: ‘Jij gaat gewoon mee, Tauros!’.

Het was moeilijk om de weg te vinden en de burgers vermeden hen met opgetrokken wenkbrauwen, maar toen ze de bordjes eenmaal hadden gevolgd kwamen ze bij een groot gebouw uit die ze al in de Cedar Forest hadden kunnen zien. Wayne’s mond viel open, waarna zijn ogen straalden van genot. ‘He buddy! We hebben eindelijk de waterput tussen de Rapidash gevonden!’ bracht Wayne luid uit, waarop de Tauros vrolijk mee loeide. Ze waren er! De jongen liep al richting de deur, maar de Tauros hield hem tegen door luid zijn hoef over de stenen grond te schrapen. Licht geïrriteerd draaide de ongeduldige jongen zich om naar de Pokémon die hem met dezelfde blik aankeek. ‘Wat?’ snauwde Wayne meer dan hij wilde, maar de Tauros reageerde er gelukkig niet op, maar bleef de jongen recht aankijken. Weer duurde het even voordat het tot hem doordrong wat er was. Hij kon de Tauros al met moeite een stad inbrengen, maar al helemaal niet een laboratorium. Mey een luide zucht en zijn handen tegen zijn zij, antwoordde hij de Pokémon. ‘Oké, blijf maar buiten. Probeer wel uit te kijken voor spoken, omdat het al donker wordt. Ik ben zo terug en probeer voor die tijd te leren spreken, dat helpt mij een boel!’ Aan het einde van zijn zin, glipte Wayne het gebouw al binnen met een verbaasde Tauros achter zich latend.

Eenmaal binnen kon Wayne een minuutlang niets zinnigs uitkramen. Overal zaten apparaten die vreemd van vorm hadden en diverse lichtjes hadden die willekeurig lichtgaven. Er waren ook voorwerpen die een groot scherm hadden met een soort blad met knopjes erop waar sommige medewerkers snel op drukten. Wat waren dit allemaal voor spullen? Die dingen met lichtjes leken hem wel gaaf! Maar die knopjes ook! Maar verveelden dat niet na een tijdje? Het kostte moeite, maar Wayna wist zijn hoofddoel weer voor zich te krijgen en de bureau aan het einde van het gebouw te bereiken waar drie PokéBall’s zaten, wachtend op een trainer. Zulke zwart, rood en witte bolvormige figuren had hij vaak gezien in de plaatselijke gym van Grant City en telkens verscheen er een boel licht en dan een Pokémon. Hoe was dat mogelijk? Het was zeker dat hij meer over zou weten, naarmate hij meer door Kansai zou reizen. De jongen zag toen pas de professor verschijnen. Het was dame met lang donkerblond haar en bruine ogen en een witte labjas aan met eronder een soort lang groen truitje. Was dat de moderne kleding dracht? Ze droeg geeneens een rok dat tot haar knieën reikte! Wayne had het modernste van de modernste aan in Granit City, mar met wat de burgers en de professor droegen, leek hij wel op een Aerodactyl. Het hield hem echter niet tegen. ‘Howdy, pa-herstel, prof! De naam is Wayne Kilburn.  Ik kom mijn eerste Pokémon halen,’ De jongen grijnsde  breed en zag de dame een rood rechthoekig object pakken en meerdere PokéBall’s. Twijfelend greep hij de voorweren en deed hij zijn tas. ‘Wat waren dat voor spullen?’ De professor legde het op alle gemak uit, maar het was nog steeds een behoorlijke golf van informatie. Het modernste dat hij had was een radio. Al spoedig wees de professor hem terug naar de drie PokéBall’s die voor hem klaar lagen en vertelde dat hij er één mocht uitkiezen. Al spoedig vertelde ze met welke Pokémon hij te maken kon krijgen.


Chikorita  ---  Oshawott  ---  Chimchar

De keuze was tussen Chikorita, Oshawott en Chimchar. De jongen twijfelde sterk tussen de drie gegeven beginners. Hij wist net genoeg over ze om een beeld te vormen van hun uiterlijk, typen en uiteindelijke evoluties. Toch sprak de Chimchar hem toch uiteindelijk het meest, de Pokémon was een aapje. Wie hield er niet van grappige apen? Ze waren vol leven, en zeker een vurig aapje. Zijn hand greep de PokéBall van de Chimchar vast, waarna hij de professor recht aan keek en vastberaden de bal voor zich hield. 'Het wordt Chimchar!' De ander grinnikte zachtjes, zei iets over een bijnaam en spoedig stond hij buiten het lab met de Poké Ball in zijn hand. Het vreemde voorwerp glom in de laatste zonnestralen van de dag. 'Een Chimchar, hea?' De jongen wierp de PokéBall de lucht in en uit een felle, witte straal verscheen een Chimchar. Wayna ving het aapje op en keek de ander aan in zijn blauwe ogen. De Pokémon keek hem vrolijk aan, maar enigszins afwachtend. Oja, hij had een naam nodig! 'Blitzer!' zei Wayne, waarna de Pokémon in zijn armen instemde met een grinnik. Dolgelukkig trok hij de warm aanvoelende Pokémon tegen zich, terwijl hij naar de Tauros toeliep. Deze keek een beetje afstandig naar de twee, haast jaloers. Grappig, deze emotie had hij niet vaak bij de Tauros gezien. Wayne aaide de Tauros over zijn kop. 'Je wordt écht niet vergeten, buddy!' De stier loeide vrolijk, maar stopte er spoedig mee en maakte plaats voor geschraaf met zijn hoef over de stenen stoep. De Pokémon keek naar een punt achter hem. Wayne draaide zich traag om met Blitzer in zijn armen. 'Howdy, partner!' groette de jongen de ander.

OOC: Topic staat open voor iedereen!
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ruby Isles

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 14
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Starter Problems   do nov 14, 2013 5:03 pm

“Cotton Village…?” zei het meisje zachtjes. Ze liet haar blik een tweede keer over het bord heen glijden, waar met grote letters de stadsnaam op stond geverfd. Er was geen twijfel over mogelijk. Ze was op de een of andere miraculeuze manier in Cotton City beland. Ze wist niet hoe ze het had gedaan, maar op de een of andere manier scheen ze Banyan City, de stad waar ze naar toe had willen gaan, compleet gemist, met als resultaat dat ze in de nabijgelegen stad was beland. Misschien was het omdat ze geen kaart bij zich had. Nou ja, ze had er wel een, maar de was half opgegeten door haar Pokémon. Het deel er van dat nog wel intact was, was helaas niet het deel van de kaart dat ze nodig had om in Banyan City te kunnen komen. Maar ergens was dat haar eigen schuld. Ze had de kaart uit de buurt van haar Skiddo moeten houden. Ze had van tevoren moeten weten dat ze een veelvraat was. Dat had ze eigenlijk al kunnen weten, aangezien de Skiddo zich tot haar aangetrokken had gevoeld omdat ze haar eten had gegeven. Nee, ze had eigenlijk direct een nieuwe kaart moeten kopen nadat Maya aan die van haar was begonnen. Dan had ze nu niet met dit probleem gezeten. Ruby haalde diep adem en slaakte vervolgens een vermoeide zucht. Wel, ze had nu weinig zin om direct het bos weer in te gaan. Misschien kon ze het beste even naar het Pokémon Center toe gaan, om daar te beslissen wat ze daarna zou doen.

Ze liep het stadje in, hopend dat ze het Pokémon Center makkelijk zou kunnen vinden. Cotton City zou in ieder geval kleiner moeten zijn dan haar woonplaats, Merlin City. Dus technisch gezien zou het Pokémon Center minder moeilijk te vinden moeten zijn dan in haar eigen stad. Tenminste, dat was hoe het normaal zou werken. Als zij niet de persoon was die opzoek was naar het Pokémon Center, dan zou ze hem zo gevonden hebben. Want in de dagen waarop ze al op reis was geweest, was verdwalen het enige wat ze had weten te bereiken. Telkens als ze een nieuw reisdoel voor ogen had, kreeg ze het wel weer voor elkaar om op een totaal andere plek te belanden. Hoe ze het precies voor elkaar kreeg wist ze niet, maar dat was nu eenmaal hoe het zat. Ze had nu eigenlijk nog geluk gehad. Ze had ook aan de andere kant van het land kunnen belanden in plaats van in Cotton City. Dan zou ze pas echt een probleem hebben gehad. Gelukkig was dit niet het geval geweest. Ze liep verder over het smalle pad dat naar de stad zelf leidde, tot ze uiteindelijk een aantal huizen zag. Dat kon ze nog wel, een pad volgen. Nog net. Ze bleef stokstijf stilstaan toen ze een stel tegenliggers aan zag komen. Wat moest ze doen? Zwaaien? Ze begroeten? Alleen glimlachen? Of moest ze misschien gewoon helemaal niets doen?

Ruby bleef als aan de grond genageld staan, terwijl de twee mensen haar passeerden. “Uhm, hoi…” mompelde ze. Geen reactie. Het stel was te druk met elkaar bezig om ook maar de minste aandacht aan haar te besteden. Ze hadden een verhitte discussie over wiens Pokémon beter was. Ze kon het ze eigenlijk ook niet kwalijk nemen. Hun discussie was belangrijker dan haar. Zelfs nadat het tweetal voorbij was gelopen bleef ze nog een tijdje staan, totdat ze er zeker van was dat ze uit het zicht waren. Waar was ze ook alweer mee bezig geweest…? Oh ja. Juist. Ze was onderweg geweest naar het Pokémon Center. Ruby haalde diep adem, en begon weer te lopen. Ze hoopte maar dat het niet al te druk was. Ze wilde niet in de rij staan. Eigenlijk wilde ze überhaupt niet in een ruimte zijn met meerdere mensen. Stel dat ze haar aanspraken? Hoe moest ze dan reageren? Want ze had zojuist al bewezen dat ze niet eens menselijk contact kon leggen. Maar dat zou ze wel weer zien als ze eenmaal in het Pokémon Center was.

Eenmaal bij het Pokémon center bleek het minder erg te zijn dan ze had gedacht. Op een enkel persoon na en de zuster was er niemand in het gebouw te bekennen. “H-hallo…” mompelde Ruby. De zuster glimlachte. “Je wil je Pokémon healen, niet waar?” vroeg ze. Ruby knikte, en overhandigde haar Pokéball. De zuster nam deze aan, en gebaarde Ruby dat ze op een van de wachtbankjes kon gaan zitten. Het meisje knikte, om vervolgens braaf op het bankje te gaan zitten totdat de zuster klaar was met haar Pokémon. Nerveus keek ze om zich heen. Het Pokémon Center was kleiner dan die in Merlin Town, maar leek alsnog dezelfde sfeer te hebben. Een fijne sfeer. Misschien kwam het wel omdat de geur hetzelfde leek te zijn. Een geur die een mix was van schoonmaakmiddelen, alhoewel die geur gelukkig niet te sterk was, en iets warms dat ze niet bepaald kon beschrijven. Misschien was het wel de geur van Pokémon. Ja, dat was het waarschijnlijk. Het was in ieder geval een prettige geur. Het duurde niet lang, of de zuster riep haar weer met de mededeling dat haar Pokémon weer volledig uitgerust was. Ruby nam haar Pokémon aan, om vervolgens het Pokémon center weer te verlaten.

Goed, wat kon ze nu het beste doen…? Ze keek twijfelend om zich heen, half denkend dat ze hierdoor op een idee zou komen. Ze was nog nooit in Cotton Town geweest. Sterker nog, behalve dat ze wist dat het in de buurt van Banyan City lag wist ze vrijwel niets over het stadje. Haar hand gleed naar haar zij, waar ze de Pokéball van haar Skiddo aan haar riem vast had gemaakt. Misschien dat haar Pokémon haar op ideeën zou kunnen brengen. “Maya, kom er maar uit!” zei ze nadat ze de Pokéball van haar riem af had gehaald. De Pokéball klapte open, waarna er een witte straal uit kwam, die vrijwel direct daarna de vorm van een Skiddo aannam. De Pokémon keek slaperig om zich heen, om zich daarna uitgebreid uit te rekken. Een glimlach verscheen op Ruby’s gezicht, waarna ze haar Pokémon over zijn hoofd aaide. De Skiddo duwde haar hoofd als een kat tegen haar hand aan, genietend van de aandacht. Ze was blij dat Maya haar Pokémon was, ondanks dat ze alles opat wat los en vast zat. “Wat vind jij dat we moeten doen, Maya?” vroeg Ruby zachtjes. De Skiddo keek haar vragend aan, om hierna haar neus in de lucht te steken om wat geuren op te snuiven, om vervolgens even na te denken. De Skiddo scheen een beslissing te hebben gemaakt, want ze begon plotseling te rennen, weg van het Pokémon Center. Oh nee. Dit had ze niet moeten doen. “Maya, wacht!” riep Ruby, om vervolgens snel achter haar Pokémon aan te rennen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wayne Kilburn

avatar

Aantal berichten : 85
Woonplaats : Echt niet in een hoofdstad *kuch* van *kuch* Nederland

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Starter Problems   do nov 14, 2013 8:24 pm

Verbaasd keek Wayne neer op een Pokémon in plaats van een persoon. Een geitachtige Pokémon zat hem afwachtend aan te kijken met zijn of haar zwarte kraaloogjes. Wat was dit voor een Pokémon? Vaagjes herkende hij de Pokémon, omdat zijn buren in Granit City de evolutie ervan hadden. Die heette een Gogoat, maar de naam van de pre-evolutie was hem onbekend. Voordat de jongen iets kon doen, piepte er iets in zijn tas. Verrast door het plotselinge geluid keek hij om hem heen, maar zag hij niets dat het rare geluid kon veroorzaken. Was het zijn Chimchar of Tauros? De Chimchar hief zijn kop en keek zijn trainer recht aan, maar wel met een verwarde blik. Als zelfs Blitzer het niet wist, dan zeker zijn Tauros niet. De jongen  legde de Chimchar en tas neer. Snel speurde hij zijn tas af, maar hij was niet de enige. De Pokémon tegenover hem snuffelde als een bezetene aan zijn tas. Nog net griste hij de Pokédex uit zijn tas, langs de kop van de Pokémon en klapte hem open. Het gepiep stopte direct, maar maakte plaats voor een stem en de afbeelding van de Pokémon tegenover hem die verkleind werd weergegeven in een schermpje. Wayne was overdonderd en ook de Chimchar keek er zwijgend naar.

‘Skiddo, de bestijg Pokémon,
Het was een van de eerste Pokémon die in harmonie leefde met mensen.’


Wauw, het was dus een Skiddo! De jongen klapte de Pokédex dicht en propte hem terug in zijn tas met de ontdekking dat een boel van zijn voedselvoorraad verdwenen was. “Blitzer?’ vroeg Wayne geërgerd, terwijl hij zich overeind trok. Had de Chimchar weer zoveel honger gehad? De Chimchar schudde enkel heftig zijn kopje, waarna hij wees naar de Skiddo die vrij verdacht leek met de kruimels bij zijn mond. “Hey, partner!  Het is niet aardig om andermans voedsel op te eten!’ zei Wayne tegen de geit Pokémon, maar de Skiddo leek niet te reageren. Dacht de Skiddo er vanaf te komen? De jongen snoof geïrriteerd en hij hoorde hoe de Tauros achter hem hetzelfde gedrag begon te vertonen. Beiden waren niet al te blij met de actie van de Skiddo. Was deze Pokémon sowieso van een trainer? Dan had die zijn Skiddo niet bepaald onder de controle? Zelfs Blitzer kon hij beter onder de controle houden, toch? Het tegendeel werd bewezen: zijn Chimchar zat ook stiekem te snoepen van de berry’s die hij in zijn tas gestopt had en nog níet waren opgevreten door de Skiddo. ‘Blitzer!’riep Wayne waarschuwend uit, waarna de Chimchar zich omdraaide en schaapachtig begon te lachen. De jongen sloeg de palm van zijn hand teleurstellend tegen zijn voorhoofd en sloeg vervolgens een diepe zucht. ‘Serieus, Blitzer?’ mopperde de jongen zachtjes, waarop de Chimchar naast hem ging staan en de laatste resten van een Pecha Berry wegveegde. ‘Tauros, jij ook?’ In zijn ooghoek zag hij de stier echter wel kwijlen, maar niets eten. Eindelijk iemand die zich in kon houden. Maar goed, die Skiddo.

Ineens kwam er echter iemand aanrennen die de Skiddo leek achtervolgd te hebben. Wayne had een vermoeden dat dit de trainer wel moest zijn van de Pokémon. De jongen nam de ander snel op. Het was een meisje die iets ouder was, paars haar had en een opvallend ooglapje over haar oog. Een vreemd figuur, maar het had net uitgebleken dat een cowboy-achtig figuur hier niet ook bepaald op zijn plaats was. ‘Howdy, is deze Skiddo van jou?’ vroeg Wayne met een klein glimlachje, waarna hij wees naar de kruimels in zijn tas, ‘Die had namelijk wel heel veel honger,’ De Skiddo’s ogen twinkelden toen de ander eenmaal was verschenen. De Pokémon herkende ten minste het meisje echt. De jongen maakte wel gebruik van de afleiding die het meisje bezorgd had om zijn tas dicht te ritsen en weer op zijn rug te dragen. In het proces merkte hij de blik van de Chimchar op. ‘Jij ook, blijkbaar,’ bracht Wayne zacht uit, waarna hij de trainer recht  aankeek. ‘Hopelijk ben je niet te ver afgedwaald van je route,’ grinnikte hij zachtjes. Hij zag voor zich hoe de Skiddo door diverse straten als een bezetene naar voedsel zocht en uiteindelijk bij hem terecht kwam. Het leek hem grappig, maar dat zijn voedselvoorraad naar de maan was, was niet bepaald fijn te noemen. Verre van zelfs.

_________________


Sorry I’m not made of sugar,
Am I not sweet enough for you?
Is that why you always avoid me?
That must be such an inconvenience to you,
Well... I’m just your problem,
I’m just your problem,
It's like I'm not, even a person, am I?
I’m just your problem

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ruby Isles

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 14
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Starter Problems   do nov 14, 2013 11:15 pm

Zo snel als ze kon rende Ruby achter haar Pokémon aan. Ze rende echter een stuk sneller dan haar, waardoor ze al snel uit het zicht was verdwenen. Beseffend dat ze haar Skiddo toch niet in zou kunnen halen, bleef Ruby hijgend stilstaan. Ze had moeten weten dat dit had kunnen gebeuren. Dit was immers niet de eerste keer dat haar Skiddo plotseling weg was gerend. De vorige keer was het echter minder erg geweest, omdat ze haar Pokémon niet uit het zicht was verloren. Er was tenminste een ding dat ze zeker wist: haar Pokémon was opzoek naar eten. Als ze een plek vond waar eten was, of zelfs maar een persoon dat eten bij zich had, dan zou ze haar Skiddo vinden. Zo moeilijk zou dat vast niet zijn. Nou ja, dat hoopte ze in ieder geval. Ze wachtte kort tot ze weer wat op adem was gekomen voordat ze verder ging. “Maya!” riep ze, alhoewel niet al te hard. Ze wilde dat haar Pokémon haar hoorde, maar niet dat andere mensen haar hoorden. Wat zouden die wel niet denken. Een trainer die haar Pokémon kwijt was geraakt? Zo’n trainer was waardeloos. Dat kon echt niet. Dat was vast wat ze van haar zouden denken, dat ze een slechte trainer was. “Maya!” riep ze haar Pokémon opnieuw, alhoewel deze keer iets luider omdat ze geen andere mensen zag. Ze hoopte dat haar Pokémon niet al te ver weg was, anders zou het nog een hele opgave worden om haar te vinden.

Ze bleek echter geluk te hebben. Haar Skiddo bleek minder ver te zijn gegaan dan ze had gedacht, want na een minuut of vijf rond te hebben gelopen had ze haar Pokémon weten te vinden. Dat was het goede nieuws. Het slechte nieuws was dat haar Pokémon in het bijzijn van een trainer was, iets dat haar zorgen baarde. Wat als Maya iets verschrikkelijks had gedaan? Nou ja, haar Pokémon zou waarschijnlijk niets iets gedaan kunnen hebben zoals het plegen van een moord, of dat ze de trainer aan had gevallen, maar er waren zeker andere dingen die haar Pokémon wél had kunnen doen. Zoals dingen opeten. Kostbare dingen. Dingen die ze niet zou kunnen terugbetalen als ze de schade moest vergoeden. Ze bleef zo een tijdje staan, twijfelend of ze de jongen zou moeten benaderen. Technische gezien was alles wat Maya deed haar verantwoordelijkheid. Maar wilde ze die verantwoordelijkheid wel nemen? Bovendien… De jongen had twee Pokémon bij zich. Wat het waren wist ze niet, maar ze zagen er intimiderend uit. Vooral de wat Pokémon. Die zag er uit alsof hij meisjes zoals haar als ontbijt at. Waarschijnlijk niet letterlijk, aangezien hij hoeven had, waardoor hij eerder een planteneter was, maar het ging om het idee.

De kleinere, oranje Pokémon scheen het gedrag van Maya te hebben opgepikt. Ook hij scheen nu iets te eten. Ook dat nog. De jongen was nu bezig met zijn eigen Pokémon, waardoor hij niet scheen te merken dat de Skiddo een nieuw doel had gevonden. De Grass Pokémon snuffelde nieuwsgierig aan de tas van de jongen, zo te zien klaar om er haar eerste hap van te nemen. Oh nee. Eten was nog te vergoeden. Maar als haar Skiddo ook aan zijn tas zou beginnen…. Nee, dat kon ze niet toestaan. Ze zou toch echt in moeten grijpen. “Maya!” riep ze haar Pokémon. Geen reactie. Of misschien gewoon niet gehoord. Ruby begon te rennen, hopend dat ze niet te laat zou zijn. De Pokémon keek geschrokken om naar haar trainer, maar draaide zich vervolgens weer om naar de tas klaar om er een hap van te nemen. De Skiddo opende haar bek al om een hap te nemen, maar werd nog net op tijd tegengehouden door haar trainer, die nogmaals luid de naam van haar Pokémon had geroepen. De Skiddo draaide zich langzaam om, alsof ze zich nu pas herinnerde dat ze een trainer had. Ze keek een laatste keer hongerig naar de tas, om hierna haar trainer tegemoet te huppelen. Behalve dat er wat kwijl aan zat was de tas gespaard gebleven. Ruby hoorde de jongen vaagjes iets zeggen, maar was teveel gefocust op haar Pokémon om het te kunnen verstaan.

“Maya… Je weet toch dat je niet weg moet rennen?” mompelde Ruby terwijl ze door haar knieën ging om haar Pokémon te kunnen omhelzen. De Skiddo kwispelde vrolijk met haar staartje. Blijkbaar wist ze dat dus niet. “…Die had namelijk wel heel veel honger,”  hoorde ze plotseling een stem. Ruby verstijfde. Ze was het vergeten. Hoe het was gebeurd wist ze niet, maar ze was vergeten dat de jongen er ook was. “Jij ook, blijkbaar,” zei de jongen vervolgens, alhoewel dat tegen zijn Pokémon was, en niet tegen haar. “Hopelijk ben je niet te ver afgedwaald van je route,” zei hij vervolgens. De jongen grinnikte. Waarom deed hij dat? Vond hij het grappig dat haar Skiddo zijn voorraad had geplunderd? Of lachte hij haar soms uit? Dat was het. Hij lachte haar uit. Hij vond haar vast een verschrikkelijke trainer. Tranen verschenen in haar ooghoek. “S-s-sorry…!” bracht ze met veel moeite uit. Ze hield haar handen voor haar mond. “H-het was e-echt niet mijn bedoeling! I-ik zweer het! Het w-was een ongeluk! Wees alsjeblieft niet boos! Ik zal alles v-vergoeden!” stotterde ze, maar half verstaanbaar omdat ze haar mond bedekte. Hopelijk was de jongen niet al te boos op haar. Ze kon er niet tegen als mensen boos op haar waren.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wayne Kilburn

avatar

Aantal berichten : 85
Woonplaats : Echt niet in een hoofdstad *kuch* van *kuch* Nederland

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Starter Problems   vr nov 15, 2013 2:04 pm

Het klopte, diegene wie aan was komen rennen leek de trainer van de Skiddo te zijn. Met de herhaling van de naam ‘Maya’ leek het de naam van de geit Pokémon te zijn, niets verrassends. Hij moest wel nageven dat het een leuke naam was voor een gras Pokémon, er zou ooit een volk zijn geweest ergens ver weg dat een sterke band met moeder natuur had en de Maya’s werden genoemd. Dat was alles wat hij er echter over wist, de geschiedenis boeken gaven niet meer dan dat prijs. Maar goed, Maya leek vrolijk te zijn met de aankomst van haar trainer. Die afleiding hadden ze nodig. Onbewust trok hij zijn tas dichter tegen zijn rug aan en voelde iets slijmerigs en vochtig bij zijn nek zitten. De jongen trok een vies gezicht. Jakkes! Wat was dat? Weer deed de jongen zijn tas af, maar hield die van de Skiddo vandaan. Ditmaal zou hij het niet weer riskeren. Al spoedig leek de bovenste deel van zijn tas onder kwijl te zitten. Dat was lekker. Blitzer en zelfs de Tauros keek er even verrast naar, waarna de Chimchar zijn hand voor zijn mond hield en moeite had zijn lach in te houden. ‘Dit is niet grappig,’ mopperde de jongen tegen de Pokémon, maar die zat al luid te lachen. Wat was het toch een leuke Pokémon, dacht Wayne sarcastisch bij zichzelf.

Het volgende moment hoorde hij gesnik. Al spoedig bleek de oudere trainer voor hem in huilen te zijn uitgebarsten. Huh? Wat had hij verkeerd gezegd? Was het zijn Chimchar’s gelach geweest? Blitzer leek enkel gestopt te zijn met lachen en had zich naast de trainer geplaatst en verontschuldigend haar aangekeken. Dus Blitzer had degelijk schuldgevoelens. Nog steeds wist Wayne niet bepaald wat hij moest doen met de huilende trainer tegenover zich. Hij wist geeneens waarom ze in tranen was uitgebarsten. Een beetje ongemakkelijk gaf hij haar een schouderklopje, maar wist hij nog nauwelijks zeker of dit de situatie beter maakte of verergerde. De tranen bleven over de wangen van de ander rollen, maar ditmaal verontschuldigde ze zich om een of andere reden. ‘S-s-sorry…!’ bracht de ander uit, waarna ze haar handen voor haar mond sloeg. Waarvoor verontschuldigde ze zich? De jongen keek verbijsterd weer naar zijn Pokémon om enige advies of hulp, maar ze wisten ook niet wat te doen. Enkel Blitzer deed een poging door het meisje iets te troosten, door zijn kop  tegen haar been te wrijven. ‘H-het was e-echt niet mijn bedoeling! I-ik zweer het! Het w-was een ongeluk! Wees alsjeblieft niet boos! Ik zal alles v-vergoeden!’ Het eten! Dat was het. Natuurlijk, hoe kon hij dat vergeten! Zat ze daarom te huilen?

‘Het geeft echt niet, ik kan het wel zelf weer betalen,’ zei Wayne snel om de ander gerust te stellen. Hij wilde hoe koppig hij ook was, zeker een soort vergoeding, maar het leek hem nu niet bepaald handig om dat op te brengen. Maar hoe kon je een huilende dame troosten? Wacht eens even! ‘Het gebeurt vaak genoeg met die herkauwer achter mij, die vreet o-‘ De Tauros brieste tegen zijn nek aan, waardoor Wayne van de verassing opzij schoot en schaapachtig begon te lachen. Misschien had hij iets anders moeten zeggen. Met zijn arm ongemakkelijk achter zijn hoofd keek hij de Tauros aan die geïrriteerd terug keek. ‘N-Natuurlijk eet je niet alles. Je eet gras en je hebt vijf magen, dus .. ja. En al die massa van je lichaam zijn brute spieren,’ De Tauros keek hem nog nijdig aan, maar trok uiteindelijk zijn kop tevreden terug. Pfoe, hij was gered. Opgelucht ademde Wayne uit, waarna het gelach van de Chimchar de stilte vulde. ‘Blitzer … ‘ De Chimchar bleef door met lachen, maar gaf hem wel een knipoogje terug. Wat had dit te betekenen? Wayne keek verward naar het meisje en begreep toen het kleine gebaar van de Chimchar. Het zou de trainer opvrolijken.  De jongen voerde zijn act maar verder uit en sloeg nonchalant zijn armen over elkaar heen.

‘Dat bewijst maar weer eens dat mijn buddy goede oren heeft, nog beter dan die van een Nidoking in een diepe grot,’ Ditmaal verwachtte Wayne weer een opdonder van de Tauros, maar ditmaal staarde hij hem enkel waarschuwend aan. Dit grapje kon nog dus net. ‘Echt een alerte stier, maar goed. Het geeft niet hoor, jouw Skiddo had gewoon een grote eetlust. Dat is toch beter dan een Pokémon die niets  eet? Het scheelt geld als hij niets eet, maar het is niet goed voor zijn of haar gezondheid,’ De jongen gaf nog een laatste ongemakkelijke schouderklopje aan het meisje en wenkte toen de Chimchar weer naar zich toe die eindelijk wel luisterde. De Pokémon klom zijn weg omhoog en vestigde zich op zijn schouder. ‘Het maakt echt niet uit, de naam is trouwens Wayne Kilburn en dit zijn Tauros en Blitzer. Maya heb ik al leren kennen, maar wat is jouw naam?’ vroeg Wayne met een glimlachje. Het leek er nu echt op dat hij zijn vergoeding kon vergeten, maar wat kon hij anders zeggen?

_________________


Sorry I’m not made of sugar,
Am I not sweet enough for you?
Is that why you always avoid me?
That must be such an inconvenience to you,
Well... I’m just your problem,
I’m just your problem,
It's like I'm not, even a person, am I?
I’m just your problem

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ruby Isles

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 14
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Starter Problems   vr nov 15, 2013 5:14 pm

Ze was bang. Bang hoe de jongen zou reageren. Misschien had ze haar eigen situatie alleen maar erger gemaakt door half in tranen uit te barsten. Kort voelde ze de warme hand van de jongen op haar schouder. “Het geeft echt niet, ik kan het wel zelf weer betalen,” hoorde ze de jongen zeggen. Ongelovig keek ze hem aan. Het geld was geen probleem? Want ze had het idee dat haar Maya behoorlijk wat van zijn voorraad had opgegeten. Het was ook niet alsof eten zo verschrikkelijk goedkoop was. Hoe kon hij geen vergoeding willen voor de schade die haar Skiddo had aangericht? “Het gebeurt vaak genoeg met die herkauwer achter mij, die vreet o-“ De jongen stopte met praten. Zijn andere Pokémon was achter hem verschenen. Dat was waarom ze hem daarstraks zo intimiderend had gevonden. Omdat hij zo groot was. De jongen leek nu echter zelf ook geïntimideerd te zijn door de stier. Dat kon ze hem echter niet kwalijk nemen. “N-Natuurlijk eet je niet alles. Je eet gras en je hebt vijf magen, dus .. ja. En al die massa van je lichaam zijn brute spieren,” zei de jongen vlug. De Pokémon scheen te accepteren wat de jongen zei, waardoor deze er van af kwam met enkel de nijdige blik die zijn Pokémon hem schonk. Hij was er nog goed van af gekomen als je het haar vroeg. De oranje Pokémon die hij bij zich had was begonnen met lachen. Het was een verrassend aanstekende lach, die er voor zorgde dat Ruby een zachte grinnik los liet.

“Dat bewijst maar weer eens dat mijn buddy goede oren heeft, nog beter dan die van een Nidoking in een diepe grot,” zei de jongen nu. Ruby keek hem kort aan. Een Nidoking? Welke Pokémon was dat ook alweer…? Het deed er eigenlijk niet toe. Het was nu dat ze het begon te merken. Hoe aardig de jongen probeerde te zijn. Dat hij, in tegenstelling tot wat ze had gedacht, niet boos op haar was. Ze veegde de tranen van haar gezicht af met haar mouwen. Waarom had ze in de eerste instantie eigenlijk gehuild? De jongen was aardig. Ze had haarzelf voor schut gezet, en niet zo’n beetje ook. “Sorry…” mompelde ze nogmaals, alhoewel het waarschijnlijk te zacht was om verstaanbaar te zijn. “Echt een alerte stier, maar goed. Het geeft niet hoor, jouw Skiddo had gewoon een grote eetlust. Dat is toch beter dan een Pokémon die niets  eet? Het scheelt geld als hij niets eet, maar het is niet goed voor zijn of haar gezondheid,” zei de jongen vervolgens, om haar hierna een tweede schouderklopje te geven. Met enige moeite kreeg Ruby het voor elkaar om te glimlachen.

“Het maakt echt niet uit, de naam is trouwens Wayne Kilburn en dit zijn Tauros en Blitzer. Maya heb ik al leren kennen, maar wat is jouw naam?” vroeg hij. Ruby keek de jongen kort aan, voordat ze besefte dat er van haar werd verwacht dat ze antwoord zou geven op de vraag. Ze schraapte haar schor aanvoelende keel voordat ze antwoord gaf. “Ruby. Ik heet Ruby Isles,” stelde ze haarzelf voor. Ze kwam overeind vanuit haar gehurkte positie, om zo de jongen fatsoenlijk aan te kunnen kijken. “Nogmaals sorry van daarnet. Niet alleen voor het eten, maar… Nou ja, je weet wel,” mompelde ze. Ze was ergens blij dat de jongen zei dat het niets uitmaakte. Als ze eerlijk was, dan was ze er niet zeker van of ze wel genoeg geld had om zijn gehele voorraad te vergoeden. Ze had misschien wel wat geld mee, maar je kon niet bepaald zeggen dat ze rijk was. Ze wilde iets zeggen om het gesprek gaande te kunnen houden, maar er kwam niets in haar op. Ze was niet goed in het vertellen van dingen over haarzelf. Eigenlijk was ze sowieso niet goed in het vertellen van dingen. “Bedankt voor het letten op Maya terwijl ik haar zocht,” zei ze uiteindelijk maar. Als hij niet van plan was om haar geld te accepteren, dan kon ze hem op zijn minst bedanken. Maya had even goed in de handen van een of andere psychopaat kunnen belanden, maar in plaats daar van was ze bij Wayne beland.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wayne Kilburn

avatar

Aantal berichten : 85
Woonplaats : Echt niet in een hoofdstad *kuch* van *kuch* Nederland

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Starter Problems   za nov 16, 2013 5:16 pm

Het meisje wierp hem  een glazige blik en pas na enkele tellen leek het erop dat ze wist dat de vraag aan haar was gesteld. Aan wie anders zou hij vragen om de naam? De ander was wel een heel onzeker persoon om zo schuw te reageren en net in huilen uit te barsten. Wayne meende zijn oude zelf haast in haar te herkennen, hoewel zijn oude kant nog in hem schuilde, verborgen achter een lachende masker. Haar paarse haar werd blond en kort, het ooglapje nam plaats voor een paar oranje ogen en al spoedig zag hij letterlijk zichzelf voor hem staan. De ogen die schuw stonden en nog vochtig waren van de uitbarsting eerder. Wayne beet eventjes op zijn onderlip en kon enkel hopen dat het beeld zou vertrekken, voordat hij zijn frustraties niet meer binnen kon houden.  ‘Ruby. Ik heet Ruby Isles,’ De gedaante verdween en het meisje kwam er weer voor in de plaats. Gelukkig. En haar naam klonk vrij mooi, beter dan diegene die hij in Granit City had gehoord. Bovendien huilde Ruby niet meer wat de situatie er enkel beter op maakte.

‘Aangenaam, Ruby!’ De Chimchar knikte, evenals de Tauros achter hem. Ze konden eindelijk een naam bij het meisje en haar Pokémon plaatsen. Ruby hees haar zelf overeind en leek al veel beter qua staat dan eerder. Het was hem gelukt om zich uit deze situatie te redden. ‘Nogmaals sorry van daarnet. Niet alleen voor het eten, maar… Nou ja, je weet wel,’ Wayne keek er even van op, maar sloeg toen zijn amen achter zijn hoofd en keek haar schuin aan.  Haar excuses accepteerde hij, want die tranen waren alles behalve nep. Bovendien maakte hem echt niet uit dat ze in tranen uitbarsten, zolang ze maar uiteindelijk weer lachte. Wat soort van gelukt was. Betreft het eten twijfelde Wayne echter nog sterk, maar hij hield het voor nu buiten beschouwing. ‘Bedankt voor het letten op Maya terwijl ik haar zocht,’ Wayne glimlachte zacht. Als zij het ‘oppassen’ wilde noemen, mocht ze haar gang gaan. ‘Graag gedaan, geloof ik,’ reageerde Wayne met een grinnik.

Toen pas viel hem op dat de lucht nu aardig donker gekleurd was en het niet veel zou schelen tot het echt pikkedonker werd. Het werd toch tijd om onderdak te vinden. Zoden ze hier dan een Pokémon Center hebben? Daar konden trainers die op reis waren gratis overnachten. Of had hij het geluk dat Ruby hier woonde? Ze leek wel anders gekleed dan de andere burgers te zijn. Ach, Wayne wachtte een gokje. ‘Weet je toevallig waar je kunt overnachten? Anders wordt het de Pokémon Center,’ vroeg Wayne aan haar, maar besefte toen dat het klonk alsof hij verwachtte dat ze samen zouden reizen. Iets wat hem niet deerde, maar raar kon zijn voor de ander. Straks wilde ze geeneens reizen met een jochie als hem. Wayne haalde zijn armen van zijn hoofd vandaan en hield die snel voor zich. ‘Als je niet op reis wilt, kan ik het ook zelf zoeken hoor,’zei Wayne snel, maar hij schaamde zich nog. Het was stom van hem om direct aan te nemen dat ze samen zouden reizen. Stom, stom. Maar wat ze ook zou zeggen, hij zou het wel gezellig vinden om met iemand mee te reizen.

_________________


Sorry I’m not made of sugar,
Am I not sweet enough for you?
Is that why you always avoid me?
That must be such an inconvenience to you,
Well... I’m just your problem,
I’m just your problem,
It's like I'm not, even a person, am I?
I’m just your problem

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ruby Isles

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 14
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Starter Problems   ma nov 18, 2013 4:35 pm

“Graag gedaan, geloof ik,” zei Wayne, om vervolgens te grinniken. Ze had altijd het gevoel alsof ze werd uitgelachen als andere mensen lachten. Maar de manier waarop de jongen grinnikte… Het was anders. Op een vriendelijke manier. Het voelde positief aan. Misschien zelfs wel een beetje aanstekelijk. Ruby glimlachte zachtjes terug. “Weet je toevallig waar je kunt overnachten? Anders wordt het de Pokémon Center,” vroeg de jongen plotseling. Ruby keek hem vragend aan. Een plek waar ze konden overnachten? Waarom dat? Ze keek omhoog, om nu zelf ook tot de conclusie te komen dat het langzaam aan donker begon te worden. Ze had niet eens gemerkt dat het al zo laat was toen ze in de stad aan kwam. Ze had nog zo gehoopt om nog wat van de stad te kunnen zien… Maar nee, dat zat er waarschijnlijk niet in. Het was sowieso onverstandig om ’s avonds in het donker rond te lopen, zelfs al was ze met een Pokémon. Sterker nog, het was dan juist gevaarlijker. Als Maya weg zou rennen terwijl het al donker was, dan zou de kans dat ze haar nog terug zou kunnen vinden vrij klein zijn, als het niet al onmogelijk was. Ze moest er niet aan denken. Misschien moest ze haar Pokémon maar een belletje om doen, of zo. Dat zou waarschijnlijk veel helpen bij de volgende keer dat haar Pokémon weer weg zou rennen.

“Uhm, ik heb nog niet echt iets van de stad gezien, dus… Ik weet niet echt of er ergens iets als een hotel of een herberg is,” begon Ruby. Ze fronste, beseffend dat ze behoorlijk wat kostbare tijd had verspild doordat ze achter haar Pokémon aan had moeten rennen. “Maar… ik weet wel zo ongeveer waar het Pokémon Center is? Nou ja, daar ben ik in ieder geval wel al geweest,” zei ze, hopend dat het hun iets zou helpen. Alhoewel, wist ze eigenlijk wel hoe ze vanaf hier weer bij het Pokémon Center terecht kon komen? Ze was blindelings een kant op gerend toen ze achter haar Skiddo aan zat. Ze had niet echt bijgehouden waar ze precies naar toe was gerend. Ze keek kort om zich heen, hopend dat ze zich daardoor zou kunnen herinneren welke weg ze precies moest afleggen naar het Pokémon Center. Het wilde echter niet komen. Nou ja, Cotton City was vast niet al te groot. Het zou waarschijnlijk niet zo heel lang duren om het Pokémon Center te kunnen vinden, toch…? Misschien dat Maya nog wel zou weten hoe ze er moesten komen. Als ze haar Pokémon eten zou beloven als beloning, dan was de kans groot dat die haar direct naar het Pokémon Center toe zou leiden.

“Als je niet op reis wilt, kan ik het ook zelf zoeken hoor,” hoorde ze Wayne zeggen. Ze keek hem kort aan, alsof ze even moest verwerken wat hij zojuist had gezegd. Samen naar het Pokémon Center toe gaan…? Wel, dat was niet echt een groot probleem, maar wat als de jongen haar de verkeerde kant op zou leiden? Wat als ze over een paar uur nog samen met hem rond zou lopen als het inmiddels pikkedonker was? Wat als… wat als hij iets van haar wilde. Wat voor iets wist ze niet. Dat hadden haar ouders haar nooit echt uitgelegd. Maar dat iets was vast niet iets zoals wat haar lievelingskleur was. Misschien was Wayne juist wel de soort jongen waar haar ouders haar voor hadden gewaarschuwd. Een persoon dat zich aardig voordeed, maar die in werkelijkheid even akelig als een Giratina was. Maar… zo leek hij niet te zijn. Dus misschien was het wel okay? Misschien zou ze hem alsnog kunnen vertrouwen? Voor nu, in ieder geval.

“I-ik... ik wil best met je mee lopen naar het Pokémon Center. Tenzij je op zoek wil gaan naar een andere slaapplaats?” zei Ruby, alhoewel het er nog steeds twijfelend uit kwam. Ze had nog nooit echt met iemand samen gereisd, als je Maya niet mee rekende. Werd er van haar geacht dat ze een gesprek met de jongen probeerde te houden? Of was dat niet nodig? Ze wist het eerlijk gezegd niet. Sterker nog, ze had al moeite met het gesprek dat ze op het moment hielden. Ze had het gevoel alsof elk woord dat ze uitsprak geforceerd was. Maar misschien betekende dit juist dat ze het goed deed. Dat ze moeite deed. Of betekende dit dat ze het verkeerd deed? “H-hoe dan ook, ik denk dat het Pokémon Center ten westen van hier ligt, als je daar naar toe wil gaan,” gokte Ruby. Ze was uit het westen gekomen, toch? Of had ze tussendoor ook een paar bochten gemaakt? Funk, ze wist het echt niet meer. Niet dat Wayne dat hoefde te weten. Zo erg zou het vast niet zijn als ze de verkeerde kant op zouden gaan.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wayne Kilburn

avatar

Aantal berichten : 85
Woonplaats : Echt niet in een hoofdstad *kuch* van *kuch* Nederland

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Starter Problems   wo nov 20, 2013 7:06 pm


Had hij dat nou goed gehoord? Kende Ruby een dichtbijzijnde Pokémon Center? Gelukkig! De glimlach die op Wayne's gezicht werd groter. De vrij komische Chimchar op zijn schouder sloeg een vrolijk kreetje bij het horen van de woorden 'Pokémon Center' die pas geleden de monden van de twee trainers verlieten.  De bekende rustoord voor elke Pokémon waar je zelfs lekkernijen kon krijgen. Het was zacht gezegd een genot voor hem.
De Tauros snoof enkel minachtend. Het was niets voor hem en het stonk vreselijk naar schoonmaakmiddel. Bovendien was zijn ergste afschuw, wegens de rare metalen apparaten met die vreemde lichtjes. De Pokémon liet zijn afschuw verder blijken door zachtjes met zijn hoorn tegen de rug van Wayne te porren. De jongen reageerde er niet op, de meerderheid telde. Ze gingen naar de Pokémon Center. De Tauros zag het in en keek peinzend weg. Als ieder andere Tauros wilde hij graag zijn zin krijgen en als dat niet gebeurde, kon je heel wat klappen van het gespierde wezen op hoeven verwachten. Deze gaf gelukkig teveel om Wayne om hem wat aan te doen, dat waardeerde Wayne, maar soms leek er wel een klap aan te komen.

De jongen had zich weer volledig op Ruby gericht, die hem kort had aangekeken om vervolgens even stil te vallen. De jongen wist niet wat aan zijn vraag mankeerde, buiten het feit dat ze het verkeerd kon opvatten dat ze samen zouden reizen. Na een paar tellen gaf ze degelijk antwoord. 'I-ik... ik wil best met je mee lopen naar het Pokémon Center. Tenzij je op zoek wil gaan naar een andere slaapplaats?' zei Ruby twijfelend. Was ze nog steeds bang voor hem? Ach, ze bleek al onzeker te zijn, laat hij er dan maar niet op reageren. 'Een Pokémon Center is goed genoeg,' antwoordde Wayne kalm, hopend Ruby door de toon van zijn stem iets te kalmeren. Er was niets om zorgen over te maken. Het leek helaas niet te werken op Ruby: ze reageerde weer vrij onzeker naar zijn smaak.  'H-hoe dan ook, ik denk dat het Pokémon Center ten westen van hier ligt, als je daar naar toe wil gaan,'
De jongen knikte en keek direct richting het westen. Hun waren vanuit het noorden gekomen. Was dat waarom ze de Pokémon Center op een haar hadden gemist? Ach, het zij zo. Nu herinnerde hij wel hoe onzeker ze had geklonken daarnet. In zijn ooghoeken wierp hij kort een blik op haar. Nu begon hij zich af te vragen of ze werkelijk wist waar de Pokémon Center zat. De jongen opende zijn mond al om het te vragen, maar zweeg. Het zou nadelig werken op de blijkbaar gekrenkte zelfvertrouwen van Ruby.
Ruby Isles was te aardig om zo'n gekrenkte zelfvertrouwen te hebben, maar ze had gelukkig Maya, hoewel .... buiten haar eetlust en het veroorzaken van problemen was het een goede vriend. En Wayne ook, hij gunde haar het niet om onzeker te zijn. Hoe kort hun wegen ook zouden kruizen, hij zou haar een duwtje in de rug geven. De jongen keek Ruby weer recht aan en gaf een uitbundige knik.
'Ik volg je wel tot de Pokémon Center!'

_________________


Sorry I’m not made of sugar,
Am I not sweet enough for you?
Is that why you always avoid me?
That must be such an inconvenience to you,
Well... I’m just your problem,
I’m just your problem,
It's like I'm not, even a person, am I?
I’m just your problem

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ruby Isles

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 14
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Starter Problems   zo nov 24, 2013 6:13 pm

“Een Pokémon Center is goed genoeg,” had de jongen haar vraag beantwoord. Ruby gaf een kort knikje, om vervolgens kort te glimlachen. Oké, dat betekende dus dat ze alsnog zou moeten proberen om de weg terug naar het Pokémon Center te vinden. Dit was haar kans om te bewijzen dat ze niet altijd verdwaalde. Het zou een behoorlijke opgave worden, maar als het haar lukte… Nou ja, ze kon dan in ieder geval trots op zichzelf zijn. Bovendien was er een kans dat ze dan een goede indruk maakte op de jongen. Want zoals het er nu voor stond, had ze het idee dat ze een slechte eerste indruk had gemaakt. Dat wilde ze recht proberen te zetten. Ze wilde een goede indruk maken op anderen, zelfs al was het maar een enkel persoon. Een goede indruk maken op meerdere mensen zou waarschijnlijk toch niet lukken, daar had ze de sociale vaardigheden niet voor. Ze zou voor nu blij zijn met Wayne. Hij praatte met haar. Gaf haar aandacht. Dat was op het moment al voldoende. Het was een begin. Een goed begin. “Ik volg je wel tot de Pokémon Center!” zei de blonde jongen. Ruby knikte opnieuw. Ze was blij dat hij er op vertrouwde dat ze hem naar het Pokémon Center zou begeleiden, maar was aan de andere kant bang dat ze het alsnog zou verpesten. Wayne leek een aardig persoon. Het was even geleden sinds ze had gepraat met iemand die zo aardig over kwam. Misschien, als het ook maar even kon, zou ze proberen om hem wat beter te leren kennen.

“Oké, dan gaan we… uhm…” Ruby keek twijfelend om haar heen, zoekend naar de straat waar ze uit was gekomen. “Daar heen,” zei ze, om vervolgens te wijzen naar de straat waar ze zojuist uit was gekomen. Ze wisselde een korte blik met haar Pokémon, die haar een bevestigend knikje gaf. Het kalmeerde haar wat dat haar Pokémon ook scheen te denken dat ze die kant op moesten. Ruby begon te lopen, er op vertrouwend dat de jongen haar zou volgen. Het verbaasde haar ergens dat haar knieën niet als een gek trilden tijdens het lopen. Dat had ze eerder wel eens gehad. Ze was dan zo verschrikkelijk zenuwachtig dat het moeilijk werd om normaal te lopen. Ze was dit maal ook zenuwachtig, maar dan op een andere manier. Ze was niet bang dat er iets met haar zou gebeuren als ze iets verkeerd deed. Nee. Ze was bang om de jongen teleur te stellen. Eigenlijk was dat nog een veel enger idee, want het was verschrikkelijk makkelijk om iemand teleur te stellen. Het enige wat er op zat was dus hopen dat ze de goede kant op ging.

Een frons verscheen op Ruby’s voorhoofd, zoals altijd wanneer ze over iets nadacht. Ze vroeg zich af waarom ze een ongemakkelijk gevoel had. Ze vermoedde dat het gevoel te maken had met het feit dat ze niets zei. Ze wilde iets zeggen, iets vertellen, maar had geen flauw idee waar ze het over zou moeten hebben. Ze voelde er weinig voor om iets over zichzelf te vertellen en had geen flauw idee of de jongen het zou waarderen als ze plotseling vragen zou gaan stellen, al helemaal niet als het persoonlijke vragen zouden zijn. Een random verhaal vertellen zat er ook niet in; ze zou niet weten waar ze over zou moeten vertellen. Moest ze beginnen over het weer? Of over wat er aan de hand was in Noah City? Dat was zo saai. Bovendien had ze daar niet echt iets over te vertellen. Waar kon ze dan over beginnen? Over… Pokémon? Dat scheen een redelijke oplossing te zijn. “Dus, uhm… Jouw Pokémon. Hoe lang ken je ze al?” vroeg Ruby twijfelend, in de hoop dat ze een geschikt gespreksonderwerp had gevonden. “Nou ja, ik bedoel… Je lijkt behoorlijk close met ze te zijn, dus ik vroeg het me gewoon af… Je weet wel,” mompelde ze, om vervolgens naar de grond te kijken.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wayne Kilburn

avatar

Aantal berichten : 85
Woonplaats : Echt niet in een hoofdstad *kuch* van *kuch* Nederland

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Starter Problems   di nov 26, 2013 4:55 pm


En daar gingen ze! Wayne volgde Ruby door de stad met een Tauros achter hem aan die de luchten die er rondhingen in de stad maar wantrouwde door een afkeurende blik te geven. Blitzer zat echter net als Wayne vrolijk naar de omgeving te kijken, hoewel Wayne de stad nauwelijks kende in tegenstelling tot de starter. De huizen hier waren bijvoorbeeld van moderner materiaal en zagen er mooier en geïsoleerder uit dan diegene in zijn thuisstad. Nu kreeg Wayne een betere indruk van de burgers zelf: ze waren vrij luxieus – hij was niet veel gewend- gekleed. De mannen droegen een meestal grijze jas met een bijpassende broek met hun haren netjes gekamd. Er waren een paar die opvielen door in een groep rond te trekken met felgekleurde kleren, pet op en brede broekspijpen te dragen. Toen ze zo’n groep passeerden begreep Wayne er niets van en staarde ze fronsend na. ‘Swag’, ‘What’s Shellder’, ‘Sloyo’? Het ging er duidelijk anders aan toe hier. De jongen keek verder rond en zag dat de vrouwen hier ook anders gekleed waren, zeker diegene die een café om de hoek verlieten. Ze droegen een zwarte jas met allemaal vreemde ovalen knopen en hadden een zeer strakke broek aan met meestal schoenen met sterren op. Bij hem droegen de mannen cowboy kleren en de vrouwen meestal een jurk, maar niet altijd. Wayne merkte op dat hij zijn blik op Ruby had geworpen. Zij zag er ook apart uit qua kleding, maar minder .. drastisch. Het viel hem nu pas ook op dat ze een stukje al hadden gelopen zonder iets te zeggen. Waren er sowieso woorden nodig? Hij moest toegeven dat de stilte minder erg voor hem was, gezien er genoeg in de straten viel te zien, maar Ruby was continu de weg aan het wijzen. Wayne plaatsten zijn handen in zijn vestzakken en keek weer eventjes richting de donker wordende lucht. Het werd toch echt te snel donker in het najaar. Een beeld van brandend kampvuur en een sterrenhemel en een mannelijke gedaante tegenover hem, vormde op zijn netvlies. Onbewust vormde hij met zijn mond het woord ‘pap’. Angst vulde zijn hart. H-Hij had toch die herinnering uit geband?

Blitzer zag de toestand van zijn baasje en jammerde bezorgd. Ruby zei iets, maar het bereikte hem niet. Wayne staarde zwijgend naar de lucht met verwijdde pupillen. De Tauros achter hem merkte het op, maar deed niets. Zijn baasje was de vader van de knul en was een hele poos geleden al gestorven. De Pokémon had zich erover heen kunnen stappen en dacht door de knul te vergezellen hem te helpen met het verwerken van de trauma, maar telkens dat er zoiets gebeurde bevroor hij tegen zijn zin. ‘Wayne,’ kraamde de Tauros zachtjes uit in een zucht, waarna hij zijn kop hief om Wayne’s blik proberen op te vangen. Blitzer reageerde op de Tauros. Hij wierp een blik op de Tauros. ‘Wat is er aan de hand me-‘ De blik in de ogen van de Tauros stonden sterk, maar net zo goed kil, waardoor Blitzer zweeg. Voor de Chimchar was het nog een mysterie wat er met Wayne aan de hand was, maar wat het ook was, hij hoopte de jochie te helpen.
Wayne liep door en knalde ongelukkig tegen Ruby, waarna hij zijn evenwicht verloor en bijna op de grond neer was geknald. Zijn gezicht vertrok, maar de jongen was net niet op de grond terecht gekomen, door zichzelf van een val te behoeden met zijn handen. Weer alert, maar onder een paar schrammen hees hij zich overeind en mepte de stof van zijn kleren af. ‘Blitzer,Tauros, Ruby en Maya, zijn jullie oké?’ De eerste die reageerden waren Blitzer die nog op zijn schouder zat en aandachtig naar hem knikte en de Tauros die een krachtige loei liet horen. Wayne glimlachte. Oké, hun twee waren oké. Nu nog de andere twee. Anel stak Wayne zijn hand behulpzaam naar voren, hopend dat ze ongedeerd waren. ‘Gaat het nog? Sorry, het was volledig mijn schuld,’Van binnen vloekte Wayne. Weer was het hem gebeurd, weer!

_________________


Sorry I’m not made of sugar,
Am I not sweet enough for you?
Is that why you always avoid me?
That must be such an inconvenience to you,
Well... I’m just your problem,
I’m just your problem,
It's like I'm not, even a person, am I?
I’m just your problem

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ruby Isles

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 14
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Starter Problems   do dec 12, 2013 11:10 pm

Geen antwoord. Had de jongen haar misschien niet gehoord omdat ze te zacht had gepraat? Of had hij er misschien voor gekozen om haar vraag niet te willen beantwoorden? Ruby sloeg haar ogen neer.  Terwijl ze in eerste instantie er niet naar uit had gekeken om een gesprek te moeten voeren met Wayne, vooral omdat ze niet wist waar ze het in Arceus’ naam over zou moeten hebben, stelde het haar ergens teleur dat de jongen geen antwoord had gegeven, zelfs al wist ze niet precies waarom. Nieuwsgierigheid, misschien? De jongen interesseerde haar, dat wist ze in ieder geval. En dat zei iets. Ze haalde diep adem, om vervolgens haar hoofd weer op te heffen. Dit was niet een van die dingen waar ze om wilde treuren. Ze kreeg het niet voor elkaar om een gesprek met iemand aan te gaan. Het was niet alsof dat een vitale kwaliteit was die ze nodig had om in de hedendaagse wereld te overleven. Ze had andere goede kwaliteiten. Zoals… zoals bijvoorbeeld het kunnen bespelen van een Pokéflute. Niet dat ze daar ooit iets goeds aan had gehad, maar daar niet van. Dit bewees alleen maar wat ze al wist. Ze was niet voorbestemd om sociaal contact te hebben met andere mensen. Bovendien, ze had Maya nu. Dat zou ook voldoende moeten zijn voor haar. Haar Pokémon was het enige gezelschap dat ze nodig had. Dat Maya er constant voor zorgde dat ze in de problemen kwam was bijzaak.

Ruby verminderde haar pas, vaagjes beseffend dat dit al de derde keer was dat ze een bepaald restaurant waren gepasseerd. Oh nee. Ze had het voor elkaar gekregen om te verdwalen, of niet soms? Ze begon nerveus met haar vingers aan haar rits te wriemelen. Zou Wayne ook door hebben dat ze in cirkels liepen? Of vertrouwde hij er nog steeds op dat ze de goede kant op gingen? Het bleek echter niet zo te zijn. De jongen botste tegen haar op, waardoor Ruby haar evenwicht verloor. Ze slaakte een korte kreet, struikelde half over haar eigen voeten, om uiteindelijk voorover te vallen. Ruby kwam echter, verbazingwekkend genoeg, niet op de grond terecht. Niet omdat ze plotseling had leren vliegen, maar omdat haar Skiddo een sneller reactie vermogen had dan zij. De Pokémon had snel genoeg op de gil kunnen reageren, waardoor deze de val van haar trainer grotendeels had kunnen breken. Tranen van schrik waren in Ruby’s ogen gesprongen. Ze veegde deze echter snel af met haar mouw toen ze eenmaal besefte dat ze in orde was.

“Blitzer, Tauros, Ruby en Maya, zijn jullie oké?” hoorde ze de stem van Wayne achter zich. Ruby haalde haar neus op, om daarna te knikken. “Alles in orde,” mompelde ze. Ze aaide haar Skiddo dankbaar over haar hoofd, waardoor deze vrolijk begon te kwispelen. Ze vroeg zich af wat er zojuist precies gebeurd was. Had Wayne haar geduwd? Of was hij simpelweg gestruikeld? Nee, het was waarschijnlijk de tweede optie. Ze zag Wayne niet aan voor een persoon dat anderen duwde. Bovendien had hij direct daarna gevraagd of ze oké was. Dat deed iemand die anderen voor zijn plezier omver duwde niet. Vaagjes zag Ruby de hand van de jongen naast haar bungelen. Ze staarde er kort naar, zich afvragend waarom de hand in de lucht hing.Moest ze daar iets mee doen…? Oh, natuurlijk. Hij probeerde haar overeind te helpen, of niet? Dankbaar pakte ze de hand van Wayne aan, om daarna overeind te komen. “Gaat het nog? Sorry, het was volledig mijn schuld,” verontschuldigde hij zich. Ruby keek hem  vragend aan, om vervolgens kort met haar hoofd te schudden. “Je kon er niets aan doen. Je struikelde gewoon, toch?” zei ze, om vervolgens twijfelend te glimlachen.

Ze bedacht zich plots dat sommige mensen het niet fijn vonden als je ze aanstaarde, waardoor ze snel haar blik afwendde. “H-hoe dan ook, uhm…” begon ze, “ik denk dat ik de weg kwijt ben geraakt?” zei ze twijfelend. Ze beet zachtjes op haar onderlip. Het was inmiddels al een stuk donkerder geworden, waardoor het moeilijk te ontkennen was dat het een probleem zou worden als ze niet snel een slaapplaats zouden vinden. “Nou ja… ik bedoel… Volgens mij zijn we dat restaurant al een paar keer gepasseerd,” zei ze, waarbij haar stem naarmate de zin vorderde steeds zachter klonk. Het was moeilijk om toe te geven dat ze de weg niet wist. “Ik denk dat we verdwaald zijn,” zei ze zachtjes. Ze keek Wayne weer aan, hopend dat hij niet al te boos zou zijn. “H-het was niet mijn bedoeling om ons te laten verdwalen, ik zweer het. Een half uur voordat ik je tegenkwam ben ik nog in het Pokémon Center geweest. I-ik… ik ben alleen bang dat ik de weg terug niet meer weet.”

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wayne Kilburn

avatar

Aantal berichten : 85
Woonplaats : Echt niet in een hoofdstad *kuch* van *kuch* Nederland

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Starter Problems   di dec 31, 2013 3:10 pm

Wayne schaamde zich diep om zijn stuntelige gedrag die Ruby schade had toegebracht.Het gebeurde hem de laatste tijd veel te vaak, zonder de Tauros' zijn hulp, nog vaker. Het was hem zelfs eens overkomen dat hij tegen bomen opliep, Pokémon en soms zelfs tegen een meubelstuk in zijn bloedeigen kamer. Wat deze keer het anders maakte was de aanwezigheid van een ander persoon, terwijl hij weer enorm 'afdwaalde'-hij noemde het liever zo, voor zijn eigen bestwil- en niet goed op de omgeving had gelet. Kleine zweetdruppels gleden langs zijn gezicht, terwijl zijn hand nog steeds uitgestoken was richting Ruby, hoewel ze even verward leek te zijn over het gebaar. De jongen bedacht zich dat dit misschien ook een rol speelde in haar onzekerheid en bleef geduldig in dezelfde houding, totdat Ruby uiteindelijk het gebaar leek te begrijpen en zijn hand vasthield. Wayne trok haar voorzichtig omhoog en deed een paar stappen naar achteren om haar wat ruimte te gunnen om bij te komen. Hij schaamde zich diep en liet een plukje blond haar over zijn ogen vallen om Ruby niet recht aan te kijken. Onbewust balde Wayne zijn vuisten, weer vloekend over het feit dat hij de ander had gepijnigt. Blitzer keek zijn trainer bezorgd aan en raakte voorzichtig en op troostende wijze de wang van Wayne aan me zijn vinger. De Chimchar was nog steeds bezorgd om zijn nieuwe trainer en was in een tweestrijd of hij zich wel over Wayne moest ontfermen of niet, wegens de grote Tauros. De Pokémon liet een zachte 'Chim' horen, waarop Wayne leek te reageren met een zeer klein lachje op zijn gezicht en haast fluisterend de Pokémon bedankte. Op Blitzer's gezicht verscheen een minder bezorgde uitdrukking en zelfs een klein glimlachje, maar de Pokémon zou nog lang niet de schouder van Wayne verlaten voor het geval hij hem nodig had. De Tauros vestigde zich inmiddels naast de twee met een emotieloos gezicht, maar het was af te lezen van zijn verlaagde kop dat hij bezorgd was. Het bleef even stil, maar Wayne voelde de blik van Ruby op zich rusten, waarop hij uit beleefdheid tussen zijn blonde haren naar haar besloot te kijken. Op dat moment schudde Ruby met haar hoofd, 'Je kon er niets aan doen. Je struikelde gewoon, toch?' Zijn pupillen werden even groot, keek haar eventjes recht aan en hij opende zijn mond al om er iets over te zeggen, maar haakte af. Het had geen zin om erover te vertellen, toch? Het zou niemand een plezier doen. Bovendien zou het de situatie enkel veranderen in een moment vol medelijden, terwijl ze nog de Center moesten bereiken. Wayne keek naar de stoep onder hem. "Ja..." antwoordde Wayne in een licht hoorbare zucht. Hij struikelde enkel, dat was alles.

'H-hoe dan ook, uhm…' ging Ruby plotseling verder, waarop hij haar weer aankeek en snel de blonde haren weghaalde, 'ik denk dat ik de weg kwijt ben geraakt?' Wayne staarde haar even vragend aan, waarna de verontwaardiging volgde. Ruby wist toch de weg in Cotton City? Volgens haar verhaal blijkbaar niet, dus nu zaten ze aardig in de pinarie met de donker wordende lucht en de kille avondwind die op kwam zetten. Wayne sloeg zijn armen over elkaar heen, maar liet niets merken in de vorm van frustratie. Ruby had zich namelijk meerdere malen bewezen om een onzeker mensje te zijn die bij elk vorm van commentaar haast zou krimpen tot een muis. Hij moest dus goed op zijn woorden en houding letten. Ruby vervolgde echter op onzekere wijze haar verhaal. 'Nou ja… ik bedoel… Volgens mij zijn we dat restaurant al een paar keer gepasseerd,' zei Ruby en Wayne kampte met het probleem dat ze bijna onverstaanbaarder werd met haar steeds zachter wordende stem, 'Ik denk dat we verdwaald zijn,'. Daar was hij al eerder achter gekomen, maar dat met die restaurant had hij geeneens weten op te merken, zo goed had hij ook niet bepaald continu opgelet. Ruby sprak spoedig verder en met elke woord leek het alsof ze haast een dreun tegen haar gezicht verwachtte en dat het meedogenloos zou doorgaan. Het was misschien een wel zeer brute vergelijking, maar het zou hem niets verbazen, ze was enorm onzeker. Ergens was hij dan ook blij dat hij niet het persoon was om haar onzekerheid in zijn voordeel te laten gebruiken. Nee, gelukkig niet. 'H-het was niet mijn bedoeling om ons te laten verdwalen, ik zweer het. Een half uur voordat ik je tegenkwam ben ik nog in het Pokémon Center geweest. I-ik… ik ben alleen bang dat ik de weg terug niet meer weet.' De trainer had genoeg excuses gehoord en plaatst zijn handen in zijn broekzakken. "Ik ken de buurt nauwelijks beter dan jij, dus tegen mij hoef je absoluut niet te verontschuldigen. We kunnen altijd nog anders de buurtbewoners om de weg vragen?" Wayne liet een klein lachje zien, terwijl Blitzer uitbundig zijn hand opstak alsof hij om toestemming vroeg om wat in het gesprek te brengen. De bruine ogen waren spoedig gevestigd op het aapje die spoedig met dezelfde hand naar zijn borstreek aan het wijzen was. Met een diepe frons keken de Tauros en trainer de Chimchar aan, totdat Wayne het gebaar begreep. De Chimhar kwam namelijk van het laboratorium en daar konden ze toch heus overnachten, niet waar? Bovendien had zijn Tauros een vrij goed reukvermogen. Wayne sleg zichzelf voor zijn voorhoofd, dat hij er niet eerder op gekomen was! Weer vol energie keek de jongen Ruby weer aan met zijn vuisten gebald naar voren. "We gaan bij het laboratorium overnachten!" Wayne sloeg zijn armen achter zijn hoofd,"Wel vrij apart, maar hé. Het wordt wel leuk, of wil je verder zoeken naar de Pokémon Center? Jij mag het weten." zei Wayne enthousiast, waarop hij Blitzer een klopje op zijn rug gaf en hem complimenteerde om zijn ingeving. Blitzer liet een luid instemmend geluid horen en keek triomfantelijk zijn trainer weer aan. Spoedig keerde Wayne zich weer tot Ruby, hopend op een antwoord.

_________________


Sorry I’m not made of sugar,
Am I not sweet enough for you?
Is that why you always avoid me?
That must be such an inconvenience to you,
Well... I’m just your problem,
I’m just your problem,
It's like I'm not, even a person, am I?
I’m just your problem

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ruby Isles

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 14
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Starter Problems   vr jan 03, 2014 8:51 pm

Nerveus begon Ruby met haar duimen te draaien. Wayne leek niet echt boos te zijn. Maar… het was niet alsof hij blij zou kunnen zijn met de situatie waar ze in waren beland. Ze had beloofd om hem naar het Pokémon Center te brengen, maar in plaats daar van had ze hem enkel laten verdwalen. Ruby sloeg haar blik neer, tot Wayne uiteindelijk iets zei. "Ik ken de buurt nauwelijks beter dan jij, dus tegen mij hoef je absoluut niet te verontschuldigen. We kunnen altijd nog anders de buurtbewoners om de weg vragen?" stelde Wayne voor. Hij klonk niet boos. Eerder teleurgesteld. Of misschien gewoon moe. Moe van de situatie waar ze hem in had laten belanden. Wayne glimlachte, waarschijnlijk in een poging om haar wat op te vrolijken. Ruby glimlachte zachtjes. Zijn reactie had in ieder geval meegevallen. Misschien… misschien kon ze proberen om zich wat te ontspannen bij Wayne. Ze zou voorzichtig kunnen proberen of ze hem kon vertrouwen. Hij had haar tot nu toe nog niet uitgelachen, en misschien wat nog wel beter was, hij was niet boos geweest. Niet toen haar Skiddo zijn eten op at en niet toen bleek dat ze waren verdwaald. Dat moest wel iets over hem zeggen, toch? De kans leek haar in ieder geval groot dat hij er een was. Een van die mensen die simpelweg aardig waren tegen anderen. De Chimchar van de jongen probeerde de aandacht van de jongen te trekken, waarna hij verscheidene gebaren begon te maken. Nieuwsgierig trok Ruby haar wenkbrauwen op. De Chimchar stond echter deels van haar weggedraaid, waardoor ze op de vertaling van Wayne zou moeten wachten.

"We gaan bij het laboratorium overnachten!" riep de jongen plots vrij enthousiast. Was dat wat zij Chimchar had geprobeerd om hem te vertellen? Ruby keek Wayne, die zijn armen zorgeloos achter zijn hoofd had gevouwen, vragend aan. “Het laboratoruim?” herhaalde ze fronsend. Zouden ze daar zomaar kunnen overnachten? Ze was er nog nooit eerder geweest. Sterker nog, ze wist niet eens hoe ze het überhaupt zou moeten vinden. Het enthousiasme van Wayne zorgde er echter voor dat ze vermoedde dat hij wel wist hoe ze er zouden moeten komen. "Wel vrij apart, maar hé. Het wordt wel leuk, of wil je verder zoeken naar de Pokémon Center? Jij mag het weten." Ruby knikte. Wel, de kans was waarschijnlijk erg klein dat ze het Pokémon Center nog zouden kunnen vinden. Ook had ze weinig zin om nog door te stad heen te lopen als het inmiddels pikkedonker was, vooral niet als het alleen met een jongen was. Alhoewel, als Wayne inderdaad even vriendelijk was als hij tot nu toe leek te zijn, dan zou dat in ieder geval al een stuk veiliger zijn dan wanneer ze alleen zou lopen. Ruby keek kort naar haar Skiddo, die haar enkel een hongerige blik terug gaf. Daar had ze dus ook niets aan. Eigenlijk had ze niet eens echt een keuze, of wel?

“Volgens mij heeft het weinig zin om nog veel langer door te zoeken naar een Pokémon Center,” gaf Ruby toe. Ze glimlachte kort. “Dus, uhm, het laboratorium lijkt me wel een goed idee om te proberen. Ik bedoel, als ze daar slaapplekken hebben… het is beter dan niets,” zei ze. Ruby haalde diep adem. Ze had haar best gedaan om niet te trillen en om niet te stotteren, om normaal te praten. Ze had het gevoel alsof haar zinnen er nog steeds moeizaam uit waren gekomen, maar dat gaf niet. Ze vergat haar voornemen echter al direct weer. “Ik… ik hoop alleen dat het niet heel ver lopen is. Het is al behoorlijk donker en, nou ja… We zullen waarschijnlijk wel veilig zijn omdat we Pokémon hebben, maar alsnog. Zoals je al zei, w-we kennen deze stad beide niet echt. Ik wil niet nog erger verdwaald raken als het niet hoeft, snap je?” zei ze twijfelend. Wayne begreep het vast wel. Nou ja, als ze deze keer verdwaalden, dan kwam het in ieder geval niet door haar. Dan hoefde ze zich daar in ieder geval geen zorgen om te maken. Het gaf haar ergens een goed gevoel, maar aan de andere kant zorgde het er voor dat ze zich zorgen maakte. Ze liet het toe dat Wayne haar leidde. Wat als hij haar naar een onprettige plek leidde, waar hij plotseling veel minder aardig bleek te zijn? Want dat was waar haar ouders haar voor hadden gewaarschuwd. Voor mensen die zich aardig voor deden, maar die dat totaal niet waren. Hij zou toch hopelijk niet een van die mensen blijken te zijn?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wayne Kilburn

avatar

Aantal berichten : 85
Woonplaats : Echt niet in een hoofdstad *kuch* van *kuch* Nederland

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Starter Problems   vr jan 03, 2014 11:55 pm

Hoe vreemd hun overgebleven optie was, Ruby leek er mee in te stemmen. Wayne dacht direct al aan de verschillende reactie's van die onderzoekers en dan vooral de professor, haar zag hij dan al voor de tweede keer in hoogstens twee uur. Ach, het moest maar zo en zolang ze daar hun enige nachtrust konden geven, vond hij de plek prima. Het kon altijd bete-Nee, zo mocht hij niet denken van zichzelf. Dit was een aparte situatie immers. Ruby gaf echter nog even haar inbreng betreft hun keuze van slaapplaats, en luisterde naar haar woorden die eens niet stotterend haar mond verlieten. Wayne glimlachte al, het leek erop dat de tijd die ze tot nu toe bij elkaar waren, haar onzekerheid degelijk verlichtte. 'Volgens mij heeft het weinig zin om nog veel langer door te zoeken naar een Pokémon Center,' zei Ruby, 'Dus, uhm, het laboratorium lijkt me wel een goed idee om te proberen. Ik bedoel, als ze daar slaapplekken hebben… het is beter dan niets,' That's the spirit! De jongen liet een bredere glimlach zien nu ze er niet zo negatief naar opkeek. Het meisje nam wel het volgende moment diep adem, haast alsof ze iets intensiefs gedaan had. Hij begreep het per direct niet, maar al spoedig nam hij maar aan dat de inspanning om 'normaal' te praten degelijk aanwezig was geweest. Het verklaarde waarom ze net beter sprak, maar hij wist niet wat hij haast van dat gedwongen deel moest vinden. De bedoeling van communiceren was immers zeker niet bedoeld om je in te spannen, maar rustig met iemand te praten. Maar ergens leek Ruby toch haar best te doen om haar onzekere trekjes weg te dringen. Hij kon dus niet direct zeggen of het goed of slecht was, maar zeker niet gewoontjes. Zijn brede glimlach was echter onbewust verdwenen en was enkel nog maar een dun streepje. Voor nu wilde hij liever haar normale woorden horen, of juist niet? Hij kon zijn gevoel erover niet rechtzetten en liet niets merken van deze botsing qua gevoelens. 'Ik… ik hoop alleen dat het niet heel ver lopen is. Het is al behoorlijk donker en, nou ja… We zullen waarschijnlijk wel veilig zijn omdat we Pokémon hebben, maar alsnog. Zoals je al zei, w-we kennen deze stad beide niet echt. Ik wil niet nog erger verdwaald raken als het niet hoeft, snap je?' Daar kwamen de negatieve gevoelens weer en bovendien ook het gestotter. Wayne ergerde zich er niet veel aan en knikte instemmend na de woorden van Ruby, waarna hij zich omdraaide naar de Tauros.
"Kan je de laboratorium weer vinden?" De Tauros loeide luid, als teken dat hij zeker nog wist waar het was. Of beter gezegd, zijn reukvermogen. Wayne liet de Tauros de voorste plaats innemen om hun de weg te leiden, terwijl hij naast Ruby besloot te lopen. Hij wilde niet weer dat hét zou gebeuren en hierbij weer Ruby zou laten vallen. Dan kon hij het helemaal niet rechtzetten. Even keek de jongen opzij, met zijn handen weer in zijn broekzak. Zou Ruby het al eigenlijk vergeten zijn? Hij hoopte van wel, want als ze er nu mee op zou komen, dan had hij geen idee hoe hij het gesprek kon veranderen op een niet overduidelijke manier. De jongen wende snel weer zijn blik af en staarde wat naar voren, terwijl een windbriesje langs zijn blonde haren gleed. Hij kreeg kippenvel ervan en sloeg zijn armen over elkaar. Het was een bizar fris windje, zelfs voor het seizoen. Wayne zag er niets meer achter dan dat, niet alles was voorspelbaar.

Minuten van stilte gingen voorbij, totdat de kolossale Tauros abrupt stopte en Wayne op tijd opzij moest stappen om niet tegen de Pokémon op te lopen. Verward keek hij naar de Pokémon, "Zijn we d'r a-" De jongen zag direct de grote laboratorium al aan zijn zij staan. Blitzer gierde het weer eens uit, het was immers zijn thuis, maar alsnog bleef de Chimchar braaf op zijn schouder zitten. Een wonder. Direct enthousiast door het beeld van de laboratorium, wenkte hij naar Ruby en liep hij alvast op de ingang af, terwijl de Tauros hem zwijgzaam achtervolgde. Zachtjes trok Wayne de deur op en liep hij de ruimte in met nog steeds dezelfde snufjes als eerder. Er leek absoluut niets verandert te zijn in al die uren, wat hem geruststelde. Nu moest hij nog de professor vinden, niet voor een starter, maar om de vraag om hier te overnachten. Zijn blik gleed langs de ruimte en de tafel waar eerder nog drie Pokéballs zaten, maar ze was nergens te bekennen. Verbijsterd bleef hij midden in de ruimte staan totdat hij tot Blitzer richtte. De Chimchar keek hem even kort aan en wees toen richting een andere tafel die verborgen lag achter een boekenkast. "Weet je het zeker?"Blitzer knikte uitbundig en Wayne liep vervolgens recht op de tafel af en het was wonderbaarlijk dat de professor echt achter de tafel zat met een schrift voor haar neus en een leesbril op. Geschrokken keek ze op, haar schrift weggeschoven en haar handen in elkaar. "| Zouden wij hier kunnen overnachten?"vroeg Wayne direct, waarop de professor zachtjes op begon te grinniken. 'Dat wordt mij vaak genoeg gevraagd, we hebben nog hierachter een ruimte waar je kunt slapen. Er staan dubbelbedden klaar. Maar we verzorgen geen ontbijt, dus dat moeten jullie wel zelf regelen,' zei de professor kalm, waarna ze weer de schrift naar haar toe trok en verder begon met het schrijven van aantekeningen. Direct draaide de jongen zich om naar Ruby met een glimlach op zijn gezicht en stootte enthousiast zijn vuist richting de lucht. "Joehoe!"

_________________


Sorry I’m not made of sugar,
Am I not sweet enough for you?
Is that why you always avoid me?
That must be such an inconvenience to you,
Well... I’m just your problem,
I’m just your problem,
It's like I'm not, even a person, am I?
I’m just your problem

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ruby Isles

avatar

Aantal berichten : 36

Karakter Kaart
Leeftijd: 14
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Starter Problems   za jan 04, 2014 1:21 am

Wayne liep naast haar terwijl ze richting het lab liepen, iets dat ze verbazingwekkend genoeg prettig vond. Nou ja, het was niet zozeer dat ze het lopen naast hem prettig vond, maar dat ze het prettig vond dat hij niet ergens achter haar liep. Zo wist ze tenminste nog zeker dat hij er nog was. Ook kon ze zo in de gaten houden of hij niet weer struikelde, zodat hij haar niet een tweede keer omver kon duwen, per ongeluk of niet. Ze merkte nu pas dat het langzaam aan koud was beginnen te worden. Ruby rilde en haalde een paar handschoenen uit haar jaszakken tevoorschijn, die ze vervolgens enigszins onhandig over haar koude vingers heen aan deed. Haar vingers voelden de eerste paar minuten nog ijskoud aan, totdat een aangenaam, tintelend gevoel zich door haar vingers verspreidde totdat deze uiteindelijk warm begonnen te worden. Ah, veel beter. Zo liepen ze een paar minuten in stilte verder, tot de Tauros abrupt stopte met lopen, waarbij Wayna bijna tegen hem aan liep. Ruby liet haar blik rond gaan, waarna ook zij het laboratorium zag. Wayne wenkte haar en liep naar de deur toe. Ruby bleef kort twijfelend stilstaan. Was het echt okay voor hun om hier te overnachten? Ze was nog nooit in het laboratorium geweest. Zouden ze zomaar een vreemdeling binnen laten, om deze vervolgens te laten slapen…? Wayne had de deur inmiddels bereikt, wat betekende dat ze achter hem aan moest lopen als ze niet in haar eentje naar binnen zou willen gaan. Er was maar een manier om er achter te komen, of niet? Ruby haalde diep adem. Een grote adem wolk verscheen toen ze weer uitademde. Met blijven staan zou ze niets bereiken. “Gedraag je, okay, Maya?” zei ze terwijl ze Wayne achterna het gebouw in liep.

Nieuwsgierig lied Ruby haar blik door het gebouw heen gaan. Ze wist eigenlijk niet wat ze had verwacht. De ruimte waar ze nu in stonden leek bepakt met duur uitziende computers, die vast en zeker allemaal iets verschrikkelijks belangrijks deden. Ze had eerlijk gezegd gedacht dat het meer op een ziekenhuis zou lijken, maar dat was absoluut niet zo. "Weet je het zeker?" hoorde ze Wayne plots zeggen. Ruby keek geschrokken op, met het gevoel alsof ze zojuist betrapt was op het staren naar iemand. De blonde jongen liep verder de kamer in, naar een van de tafels toe. Tot haar verbazing bleek de professor aan deze tafel te zitten, gecamoufleerd door een of ander schrift waar ze in had zitten lezen. Ze was in ieder geval aanwezig, dat was tenminste al iets positiefs. "Zouden wij hier kunnen overnachten?" vroeg Wayne. Ruby knipperde verbaasd met haar ogen. Dat was op zijn zachts gezegd direct geweest. Geen getreuzel, geen gestotter, geen getwijfeld, hij had de vraag gesteld. Het antwoord van de professor verbaasde haar misschien nog wel wat meer. 'Dat wordt mij vaak genoeg gevraagd, we hebben nog hierachter een ruimte waar je kunt slapen. Er staan dubbelbedden klaar. Maar we verzorgen geen ontbijt, dus dat moeten jullie wel zelf regelen.' Ruby glimlachte opgelucht. Ze liep nog steeds ietwat onzeker naar Wayne en de professor toe, waar ze op een paar meter afstand bleef staan, om vanuit daar de professor te bedanken voor haar gastvrijheid.

Eenmaal onderweg naar de aangewezen slaapkamer schoot haar vaagjes iets te binnen. “Ontbijt!” riep ze plotseling uit, om vervolgens midden in de gang stil te blijven staan. “Wayne, je eten. Ik bedoel… Is er nog wel wat van over? Nadat, je weet wel, Maya er van heeft gegeten…?” vroeg ze. Ruby beet zachtjes op haar onderlip. Het schuldgevoel was weer teruggekeerd. Ook dat nog. “Nou ja, ik heb zelf wel wat extra eten als jij niets meer hebt? Het is niet heel veel, maar… Het moet genoeg zijn voor een redelijk ontbijt, als ze vannacht mijn rugzak niet ook plundert?” stelde Ruby voor, de jongen twijfelend aankijkend. Ze wist nooit goed hoe ze dit soort dingen aan moest pakken. Hoe ze haar excuses aan moest bieden zonder dat ze opdringerig leek, hoe ze iets moest aanbieden zonder dat het vreemd leek… Dat had ze allebei nog nooit gedaan. Ze had het dan ook nooit hoeven doen. Ruby fronste, waarna ze de Pokéball van haar Skiddo pakte, om deze vervolgens terug te laten keren. Het was vast niet fijn om in een Pokéball te moeten slapen, maar stel dat haar Skiddo zin kreeg in een nachtelijke snack. Dan zou de situatie waarschijnlijk al helemaal verergeren. Stel dat Maya aan de computer kabels zou knagen? Die dingen zouden wel eens een fortuin kunnen kosten om te repareren. Dat wilde ze niet ook nog op haar geweten hebben.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Wayne Kilburn

avatar

Aantal berichten : 85
Woonplaats : Echt niet in een hoofdstad *kuch* van *kuch* Nederland

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Starter Problems   ma jan 06, 2014 9:20 pm

Wayne liep al met een voldane glimlach richting de slaapruimte met een net zo vrolijke Chimchar op zijn schouder, en een norse Tauros achter zich aan. De jongen dacht al aan de knusse bed en de warmte die ervan af zou komen. Het werd wel de eerste keer dat hij buiten zijn eigen kamer sliep, dus het was wel een verandering, maar eentje waaraan hij gewend moest raken. Er konden zelfs dagen zijn dat hij buiten moest slapen, zonder matras of kussen. Dit was in vergelijking al een hemel. Met een top humeur stapte Wayne de ruimte al bijna binnen, totdat Ruby plotseling iets riep. Hij draaide zich verrast om en fronste. Wat was er aan de hand met Ruby en vanwaar dat plotse gedeelte? Hij liet haar uitpraten en stond versteld van het feit dat hij er zelf nog niet aan had gedacht. 'Ontbijt!' riep Ruby, die vervolgens stil in de gang besloot te staan,'Wayne, je eten. Ik bedoel… Is er nog wel wat van over? Nadat, je weet wel, Maya er van heeft gegeten…?' Hij keek haar met een diepere frons aan, totdat hij zich het voorval van haar alles etende Pokémon herinnerde. Oja! Dat was ook nog gebeurd. Hij keek stilletjes van haar weg met zijn blik opzij geplaatst. "Dat ben ik zelfs vergeten," mompelde hij zachtjes. Het was zo vreemd dat hij het voorval vergeten was, maar er was immers al redelijk wat gebeurt. Alsnog was het niet heel erg dat hij vergeten had, hoopte hij althans. Dat eten konden ze toch krijgen van de ro-Wacht nee. De moed zakte iets door Wayne's schoenen, zij boden geen ontbijt aan. De jongen wilde geen verslagen indruk geven, maar kon een zachte zucht niet laten. Het klopte,wat nu? 'Nou ja, ik heb zelf wel wat extra eten als jij niets meer hebt? Het is niet heel veel, maar… Het moet genoeg zijn voor een redelijk ontbijt, als ze vannacht mijn rugzak niet ook plundert?' Vervolgde Ruby. Wayne vestigde een hoopvolle blik op Ruby, en knikte lichtjes. Het was een wonder, ze had nog eten bij haar, terwijl ze met een alleseter van een Pokémon liep! Dat was fijn om te horen! Beter nieuws kon hij op het moment niet verwachten. "Nou, dan doen we het daar mee, toch?" Ruby leek het niet gehoord te hebben en liet haar Skiddo in zijn pokéball terugkeren, iets wat hij eigenlijk ook met die gigantische stier en vreetzak achter hem moest doen. Dat kon echter moeilijk worden, hij was niet de trainer van de Tauros en bovendien zou dit zijn eerste keer zijn dat hij de Pokémon in een magere Pokéball moest doen. Wayne draaide zich om naar de briesende Tauros die hem na enkele tellen vragend aankeek. Een beetje onwennig greep hij een Pokéball van zijn tas en hield die voor de Tauros, hopend dat hij zou gehoorzamen en dus terug zou keren. De Pokémon gaf geen krimp en bleef hem stilletjes aanstaren, terwijl hij geleidelijk veranderde in een straal en de pokéball inschoot. De jongen keek stomverbaasd dat het hem gelukt was van de pokéball naar Blitzer. "Is het mij nou gelukt?" vroeg hij haast fluisterend aan de Pokémon, waarop die stilletjes knikte. Verrast dat het hem gelukt was legde hij de pokéball weg en keek hij Ruby's kant op. "Zo, dat is ook weer geregeld. Tijd voor een dutje!"

Spoedig liep Wayne de ruimte binnen op zijn stilst, zocht een redelijke bed uit en legde al zijn spullen stilletjes opzij. Blitzer was al van zijn schouder afgesprongen en had zich haast als een hond op het matras ingenesteld. "Tsk, het is een bed voor mens-"zei Wayne, waarna hij haast naar voren tuimelde, omdat hij op een zaklantaarn stapte die uit zijn tas gerold was. Met een klap kwam zijn hoofd op het matras terecht en keek hij recht in Blitzer's ogen die dichtgesloten waren van het gelach van de Pokémon die over de matras heen rolde. "Bedankt voor de hulp," snauwde Wayne, waarop hij zichzelf overeind hees en over zijn licht zere nek wreef. Het deed gelukkig niet al te veel pijn, maar het was iets wat hij graag had willen voorkomen. De matrassen stonden netjes in rijen, merkte hij op en hun twee waren eigenlijk de enige. Maar werden jongens en meisjes niet gescheiden? Dat deden ze we-Wacht, wacht,wacht! Ho daar, daar ging hij niet aan denken, hij wilde het geeneens weten. Wayne draaide zich ruw om van Ruby en deed zijn schoenen en sokken uit en legde die netjes naast zijn bed. De jongen stapte echter toen direct onder de deken die netjes-bij aankomst- en nu slordig zat door Blitzer die erover had gerold van zijn lachbuien. Eenmaal onder deken trok hij deze over zich, trok zijn kleren onhandig uit en wierp deze over zijn schoenen en sokken, totdat hij enkel zijn hemd en boxer short aan had. Met de deken strak over zijn hoofd getrokken en de Chimchar bij zijn voeten, die eens niet hyper was, maar eindelijk ook leek te willen slapen. Dit was dus zijn eerste dag, he? De jongen grijnsde lichtjes. "Slaap lekker, Ruby!"

Iets prikkelde zijn neus, zo erg dat Wayne ervan ontwaakte en een luide nies liet horen. Met nog slaapdronken reactie's veegden hij zijn arm langs zijn neus en stond er een gestalte voor hem, een gele met rode kleur. Was het nou?"B-Blitzer?" De gestalte let een vrolijke kreet horen, waarna deze meerdere malen op hem sprong. De Pokémon was veel te energievol voor zo'n tijdstip. Wayne wierp nijdig de deken weer over zijn gezicht heen, maar de Chimchar bleef capriolen uithalen om hem wakker te krijgen. Er werd aan zijn wangen getrokken, gesprongen op zijn rug, gekrijs in zijn oor en zelfs het kietelen onder zijn oksels. Als Blitzer zo doorging was hij zelfs nog erger dan zijn grootmoeder, die kon namelijk ook zo zijn als hij niet zijn bed uit wilde. Maar plotseling hield het op, geen gekietel of wat dan ook. Had Blitzer het opgegeven? Wayne sloeg zijn ogen weer vermoeid neer, maar vertrouwde de zaak niet. Waarom zou hij opeens opgeven met zoveel energie in hem? Of bereidde die iets ergers voor? "Oké, je krijgt je zin."Wayne wierp de deken vermoeid van zich af en hees zijn bovenlijf, terwijl hij met een luide gaap in zijn ogen wreef. "Ik sta al o-" Toen Wayne eenmaal weer alles zag, keek hij op van Blitzer die ineens de pokéball van de Tauros in zijn handen vasthield, vrij dichtbij Wayne's gezicht. Een rilling ging over zijn rug. Tauros kon nog erger zijn dan grootmoeder, hoe wist Blitzer dat? De Chimchar liet de pokéball weer de rugtas in rollen en legde nep-onschuldig zijn handen achter zij rug met een brede glimlach. Wayne keek de Pokémon enkel strak aan. Obvious. In zijn ooghoek zag hij ineens de spullen van Ruby liggen en hij werd weer bewust van haar aanwezigheid. Zou zij eigenlijk al wakker zijn?

_________________


Sorry I’m not made of sugar,
Am I not sweet enough for you?
Is that why you always avoid me?
That must be such an inconvenience to you,
Well... I’m just your problem,
I’m just your problem,
It's like I'm not, even a person, am I?
I’m just your problem

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Starter Problems   

Terug naar boven Go down
 
Starter Problems
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Open - Nothing but problems.
» ~Be careful telling your problems, 99% is happy that only you have them~

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kansai :: Archief-
Ga naar: