IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Seizoen: Winter Temperatuur: -11°C tot -5°C Weersvoorspelling: Er is een grote kans op sneeuw, die samen gaat met de aanhoudende kou.

Event: Door de aanhoudende kou zijn wilde Pokémon maar moeilijk te vinden.

Nieuwste reizigers: Josh Bentley, Callie Ophey en Akira Amauri.

Laatst gevangen Pokémon: Kecleon

Laatst behaalde gymbadge: -

Important Topics
► Regels
► Beginners Hoekje
► Uitleg
► Topic Search
► Pokémon Catching
► Pokémon Location
► Pokémon Evolving

► Pokemon Breeding
► Safari Zone
► Shiny Shop
Lotteries!
Loterijen
Egg Raffle
Evolution Items Draw
Mega Stone Lottery
Safari Zone!
Current Safari Zone Pokémon:


Awards!
Personage van de Maand:
Pokémon van de Maand:
Topic van de Maand:
Gevecht van de Maand:

Linkpartner Button

Code:
[url=http://kansai.actieforum.com/][img]http://s23.postimg.org/5bsqpj3w7/kansai2.png[/img][/url]
Linkpartners

Deel | 
 

 Icecream, you scream

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Marcus Hill

avatar

Aantal berichten : 48

Karakter Kaart
Leeftijd: 16
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Icecream, you scream   do apr 24, 2014 3:04 pm

“Ik hoop toch echt dat je het vangen waard was.” Langzaam nam Marcus een lik van zijn net gekochte waterijsje. Terwijl hij normaal gesproken niet zo’n grote fan was van waterijsjes, hij was meer een roomijs type, had hij voor deze ene keer een uitzondering gemaakt. Hij had het gevoel gehad alsof er iets te vieren was. En aangezien roomijs toch net ietsje te duur was, had hij maar twee waterijsjes gekocht. Een voor zichzelf en een voor Dyrus. Hij had er ook een voor Cyanide willen kopen, maar heel veel zin zou dat niet hebben gehad. Die had sinds de training van vanochtend al liggen slapen. Het verbaasde hem zelfs dat Cyanide überhaupt moe was, aangezien hij enkel twee uur lang achter Dyrus aan had zitten fladderen zonder zichzelf verder ook maar een beetje nuttig te maken. Blijkbaar waren die twee uur vliegen op de een of andere manier meer dan genoeg geweest om de Noibat moe te maken. Niet dat het hem heel veel uit maakte op het moment, het betekende dat hij minder geld aan ijs uit hoefde te geven. Marcus hoopte alleen dat dit niet een gewoonte zou worden. Het zou een ramp zijn als bleek dat Cyanide nutteloos bleek te zijn. Hij zou dan een Pokéball hebben verspild. En zoals iedereen wist waren Pokéballs niet de meest goedkope dingen.

“Ik vraag me af hoe lang hij zo blijft liggen,” vroeg Marcus zich hardop af, kijkend naar zijn Pokémon die zachtjes snurken naast hem op de bank lag. Hij zou hem eigenlijk terug moeten laten keren. Dat zou hem heel wat moeite besparen. Dan zou hij de Noibat in ieder geval niet zo rond moeten sjouwen. Misschien was het wel omdat de Noibat er zo onschuldig uit zag nu hij sliep. Het beest dat de potentie had om een mogelijk vechtmachine te worden, dat was, als hij eindelijk wakker zou worden, was op het moment even gevaarlijk als een zak aardappelen; het deed je alleen pijn als het bovenop je werd gegooid. Of hij vond Cyanide gewoon, alleen het denken aan het woord verafschuwde hij eigenlijk al, schattig. Marcus huiverde. Alleen het idee al. Hij had Cyanide niet gevangen omdat hij hem schattig vond. Dat was een bijkomstigheid, niet iets wat hem verder interesseerde.

Een nijdige blik, dat was wat hij van Dyrus kreeg toen hij zijn Scrafty had opgedragen om Cyanide op zijn rug te dragen tot deze wakker werd. Terwijl hij kon begrijpen dat Dyrus het niet prettig vond om de Noibat te moeten dragen, wilde hij niets weten van het opstandige gedrag van zijn Pokémon. Hij moest het maar zien als een of andere training. Een training waarbij hij werkte aan zijn geduld, want dat was iets dat zijn Scrafty absoluut nodig had. Hij had de laatste tijd een veel te kort lontje, en dat was lang niet altijd een goed iets. Hij moest leren ontspannen. Accepteren dat niet alles ging zoals hij het wilde. Dat het soms beter was om af te wachten. Of iets in die richting, in ieder geval. “Eens zien…” mompelde Marcus. Waren er nog meer dingen die hij wilde kopen, nu hij toch in de stad was? Potions? Antidotes? Die dingen zouden waarschijnlijk wel van pas komen als hij zou besluiten om weer te gaan trainen op een plek waar mogelijk een enorme hoeveelheid Zubat zat.

_________________

One day down the road you'll find
Something that you kept inside
Caught beneath the ocean
A part of us is still alive

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Christina Waldritter

avatar

Aantal berichten : 40

Karakter Kaart
Leeftijd: 16 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Icecream, you scream   do apr 24, 2014 4:05 pm

Zacht neuriënd wandelde ik door de straten van Banyan City, terwijl ik keek naar de oude gebouwen en winkels. Het zag er helemaal anders uit dan de meeste steden die ik kende, maar op een positieve manier. Het leek echt alsof de tijd hier een aantal jaar geleden was blijven stilstaan! Iedereen praatte gezellig met elkaar of er stonden wat mensen te kijken in de winkeltjes. Geen luide muziek uit Unova, geen mensen die de hele dag via apparaatjes met mensen in Kanto aan het praten waren...
Ring! Ring!
Alsof je over Giratina spreekt. Ik kon wel raden wie mij belde op mijn Holo Caster. Ik haalde het apparaat tevoorschijn, drukte op een knopje en zag hoe er een klein hologram van mijn broer verscheen. Ja, 't was hem. “Hoi John, alles goed?” vroeg ik. Ik had nauwelijks mijn zin afgemaakt of mijn broer viel me al zowat in de rede. “Waarom heb je niets van je laten horen?! We waren doodongerust!” klonk het vanuit het apparaatje. “Weet je zeker dat jij niet degene was die ongerust was, broertje? Kom op, je kent me al langer dan vandaag! Wat had er kunnen gebeuren?” antwoordde ik droogjes. Zo was mijn broer nu eenmaal, altijd ongerust over van alles en nog wat. “Je had aangevallen kunnen worden door een Gyarados, of een Noivern, of...” “Johnatan,” onderbrak ik hem. “Er is mij niets gebeurd en er zal mij ook niets gebeuren. Ik ben nu in een stad en ik heb mijn Pokémon bij me,” zei ik met een blik op Kira en Ilias die rustig naast mij liepen. “Er gebeurt mij heus niets. En anders ben jij de eerste die het hoort,” vervolgde ik. Het was even stil aan de andere kant van de lijn. “Als je maar voorzichtig bent, Chris. Heb je al in je tas gekeken? Uitgebreid?” vroeg John. Ik knipperde verbaasd. “Eh, nee, nog niet helemaal... hoezo?” vroeg ik. Ik hoorde wat gegrinnik door het apparaatje heen. “Je zal wel zien! Tot later!” Na deze woorden had mijn broer afgelegd. Wat bedoelde hij in Arceusnaam? Ik moest blijkbaar grondig in mijn tas kijken. Dat kon niet hier, dus ik besloot maar ergens een tafeltje te gaan zoeken.

Na een paar minuten vond ik een terras net voor een klein winkeltje waar ze ijs verkochten. Hoewel ik het geld had om een ijsje te kopen, had ik er toch niet echt zin in op dit moment. Het zou me niets hebben verbaasd als dat kwam door de geheimzinnige woorden van mijn broer, waardoor ik nu helemaal benieuwd was naar wat er in mijn tas zou zitten. Net toen ik een tafeltje had gevonden waaraan ik kon zitten, maakte Kira een geluidje en keek in een bepaalde richting. Toen ik haar blik volgde, zag ik een jongen op een bank zitten, met een Noibat en een Scrafty. Meteen herkende ik hem. “Marcus, dus jij bent ook hier?” zei ik vrolijk waarna ik naar hem toe wandelde. “En, hoe gaat het met jou en jouw nieuwe aanwinst?” vroeg ik met een knikje richting de Noibat. De verrassing in mijn tas kon wel even wachten.

_________________

"Prepare for trouble, make it dou-"
Wait, wrong quote.
"I'll catch every single one of 'em!"
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Wayne Kilburn

avatar

Aantal berichten : 85
Woonplaats : Echt niet in een hoofdstad *kuch* van *kuch* Nederland

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Icecream, you scream   vr apr 25, 2014 10:50 am


Het duurde werkelijk zo lang. Te lang om van de lawine bij te komen. Het was inmiddels al lente en er was geen sneeuw in de ruime omgeving te bekennen, en nog steeds hadden ze de gym niet uitgedaagd? Ze hadden ruim een seizoen verspild aan slapen en eten, maar natuurlijk ook een training. Zijn Chimchar was sneller geworden, sinds de heftige strijd tegen de Electrike, maar ook de nieuwe aanwinst was gegroeid. Een beetje. De Electrike was nog steeds schuw en bleef zo dicht zo mogelijk bij zijn Chimchar, wanneer ze in de stad liepen en ze uit hun Pokéball zaten. Wayne kruiste zijn armen achter zich en liet zijn blik over het plein glijden. Het was nog aardig vroeg in de ochtend, maar net voorbij het uur dat kinderen naar school gingen. Waar zo net kinderen nog speelde of uitbundig aan het praten waren met hun ouders, liep heel soms een oud dametje langs. Hij sloeg een zucht en hees zichzelf van de bank, het werd tijd om de gym echt uit te dagen, maar vandaag leek het niet de dag hiervoor. Zijn blik viel op de enorme gym aan de andere kant van het plein, vredig zat deze erbij. Het leek alsof iedereen in de stad sliep, ook de gymleider. Het moment dat Wayne een stap richting de gym maakte, hoorde hij plotseling een stem, een vrouwelijke. Met een frons keek hij naar de bron van het geluid links van hem. Op een ander bankje sprak een bruinharig meisje tegen.. wat was dat? Een soort 3D figuur van een mens was boven een apparaat verschenen en sprak met haar. De technologie… Nog steeds snapte hij er geen bal van, en waarom zou hij ook? Hij sprak met mensen door vocaal te praten of brieven te schrijven. Wacht. Had hij minder interesse gekregen in technologie? Was hij zo diep gezonken. Wayne gaf het niet toe, maar het leek erop dat hij depressief geworden was. Zelfs de laatste keer dat hij werkelijk lachte was al maanden terug.

Plotseling klonk een derde stem, een mannelijke stem die luider klonk. Wayne draaide zijn hoofd lichtjes opzij en zag een pre-volwassen jongen met een slapende Noibat, een van de weinige Pokémon die Wayne kon herkennen, naast hem liggen. De jongen maakte echter een opmerking of de Pokémon lang zo zou blijven liggen. ‘Hij’, dat was wat de trainer de Pokémon genoemd had, maar was de Noibat niet nader inzien vrouwelijk? Het had een iets lichtere bouw en diens temperament leek minder agressief dan van een mannelijke Noibat. Hij wist niet waarom, maar al spoedig stapte de jonge trainer op de man af. De dame van eerder was inmiddels ook naar de man toegegaan en begon een gesprek met haar, maar de 3D figuur was verdwenen. Ditmaal viel zijn blik ook op de Absol, een pracht van een Pokémon met een niet zo goed opgebouwde reputatie. Ach, de Absol van maanden geleden had hém en zijn Pokémon’s leven weten te besparen. Het waren goede, schuwe Pokémon. Eenmaal bij de twee figuren die elkaar blijkbaar al kende, schraapte hij zachtjes zijn keel. “Sorry, dat ik stoor, maar is uw Noibat niet een vrouwtje? Eerder verwees u dat het een ‘hij’ was,” Wayne keek de oudere jongen recht aan in zijn absurd kille, ijzige ogen. Intimiderend zoals het was keek Wayne niet weg, vreemd genoeg. Het boeide hem geen meter meer op het moment. Toen de ander niet direct reageerde, vervolgde hij maar. “Uw Noibat is lichter gebouwd dan een mannetje en gezien deze in alle rust slaapt, neem ik aan dat de karakter van de Pokémon mild is of iets dergelijks. Een mannetje zou enkel rivaliseren met andere mannetjes en niet in het openbaar slapen of u had de Pokémon weten te temmen?” Oké, herstel, hij kende Noibat’s vrij goed. Ze kwamen in de nacht in zwermen over zijn stad heen en een enkele burger had er een weten te vangen. Maar goed, Wayne wachtte gerust de woorden van de ander af.

_________________


Sorry I’m not made of sugar,
Am I not sweet enough for you?
Is that why you always avoid me?
That must be such an inconvenience to you,
Well... I’m just your problem,
I’m just your problem,
It's like I'm not, even a person, am I?
I’m just your problem

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Marcus Hill

avatar

Aantal berichten : 48

Karakter Kaart
Leeftijd: 16
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Icecream, you scream   vr apr 25, 2014 11:27 am

Net op het moment dat Marcus op wilde staan om naar de volgende winkel te gaan, werd hij tegengehouden door iemand die zijn naam uitsprak. De stem herkende hij, maar hij wist hem niet direct te plaatsen. “Marcus, dus jij bent ook hier?” had degene gevraagd. Hij hoefde niet lang na te denken over wie het was die hem aan had gesproken, want de brunette was inmiddels zijn kant op komen lopen. Marcus verstijfde, nog te verbaasd dat hij überhaupt was aangesproken om ook maar iets te doen, waardoor hij zijn half staande, half zittende positie aanhield. Langzaam begon het hem te dagen wie het meisje ook alweer was. Ja… Hij had haar ontmoet in een of andere grot, of niet? Toen met die Zubat? Hij wist het alleen niet helemaal zeker, aangezien het behoorlijk donker was geweest in de grot. Ze hadden weliswaar wat licht gehad van hun X-trancievers, maar alles zag er natuurlijk anders uit nu ze in het daglicht stonden. “En, hoe gaat het met jou en jouw nieuwe aanwinst?” vroeg de brunette, wijzend op zijn Noibat. Oh, ja, nu wist hij het zeker. Hij had Cyanide destijds in diezelfde grot gevangen. Ze was daar zelfs nog bij geweest. Marcus liet zich weer op zijn achterwerk zakken, waarna hij mechanisch glimlachte. “Het gaat prima met hem, hij slaap alleen nogal veel. Waarschijnlijk was hij voorheen meer een nachtdier en verstoor ik nu zijn hele slaapritme, wie weet,” antwoordde hij.

Ja, nu herinnerde hij het zich weer. De trainster met de Absol en de Cubone. De trainster aan wie hij zijn naam had verteld, omdat hij had gedacht dat hij haar niet opnieuw zou ontmoeten in de nabije toekomst. Hoe ver had hij er destijds wel niet naast gezeten. Wel, er viel nu niets meer aan te doen. Net op het moment dat hij er over nadacht om Christina uit beleefdheid ook naar haar Pokémon te vragen, werd het moment ruw verstoord door een onbekende. “Sorry, dat ik stoor, maar is uw Noibat niet een vrouwtje? Eerder verwees u dat het een ‘hij’ was,” sprak een onbekende stem. Langzaam keek Marcus op naar de blonde jongen, die zo lomp was geweest om hun gesprek te verstoren. Begreep hem niet verkeerd- hij hechtte absoluut geen waarde aan het gesprek, het interesseerde hem zelfs maar nauwelijks. Maar alsnog. Hoe had die jongen het lef om hem zomaar aan te spreken. Stel dat ze het daadwerkelijk over iets belangrijks hadden gehad. “Pardon?” reageerde Marcus, die de jongen nu beledigd aankeek. “Uw Noibat is lichter gebouwd dan een mannetje en gezien deze in alle rust slaapt, neem ik aan dat de karakter van de Pokémon mild is of iets dergelijks. Een mannetje zou enkel rivaliseren met andere mannetjes en niet in het openbaar slapen of u had de Pokémon weten te temmen?”

Vergetend hoe beledigd hij zojuist wel niet was geweest, keek Marcus nu fronsend naar zijn Noibat. Cyanide was een zij? Dat was ook voor het eerst dat hij dat te horen kreeg. Hij wist eigenlijk niet wat hij erger vond, dat zijn Pokémon voor schattig uit werd gemaakt, of dat hij, correctie, zij?, voor een meisje uit werd gemaakt. “Huh. Cyanide is dus een meisje, zeg je?” mompelde Marcus. Hij nam zijn Noibat over van zijn Scrafty, waarna hij haar voor zich in de lucht ophief. Een meisje??? Langzaam liet hij zijn blik over het nog steeds slapende lichaam van zijn Pokémon heen glijden. Trubbish, de jongen had gelijk gehad. Wel, als hij maar niet dacht dat hij Cyanide nog een andere naam zou geven. Daar zou ze maar mee moeten leren leven. Langzaam liet hij zijn Noibat zakken, waarna hij haar voorzichtig op de tafel neer legde. “Bedankt, I guess?” gaf hij met tegenzin toe. Hij haatte het als iemand iets beter wist dan hij zelf. Stiekem hoopte hij ergens dat Cyanide alsnog een jongen bleek te zijn, maar dat was waarschijnlijk teveel gevraagd. Dat soort geluk had hij niet. Hij moest proberen om het van de positieve kant te zien. Zijn team was nu in ieder geval gebalanceerd als het ging om de vertegenwoordiging van beide geslachten. Wow wat een voordeel.

_________________

One day down the road you'll find
Something that you kept inside
Caught beneath the ocean
A part of us is still alive

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Christina Waldritter

avatar

Aantal berichten : 40

Karakter Kaart
Leeftijd: 16 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Icecream, you scream   vr apr 25, 2014 2:51 pm

Even leek Marcus stomverbaasd te zijn over het feit dat ik hem aansprak. Ik kon het hem eigenlijk niet kwalijk nemen, want wie had verwacht dat we elkaar zo snel weer tegen zouden komen? “Het gaat prima met hem, hij slaap alleen nogal veel. Waarschijnlijk was hij voorheen meer een nachtdier en verstoor ik nu zijn hele slaapritme, wie weet,” antwoordde Marcus op de vraag die ik eerder had gesteld en ik knikte kort. “Dat zou zomaar kunnen. Hij went er vast wel aan,” zei ik, waarna ik een andere jongen in een ooghoek opmerkte. Hij had even in Kira's richting gekeken, waarna hij zich op Marcus richtte. “Sorry, dat ik stoor, maar is uw Noibat niet een vrouwtje? Eerder verwees u dat het een ‘hij’ was,” merkte de blonde jongen op. Haast automatisch keek ik naar de slapende Noibat. Hmm... het zou kunnen dat het een vrouwtje was, maar dat is nu eenmaal moeilijk te zien bij zulke Pokémon. Marcus maakte een korte opmerking die wat beledigd klonk, waarna de jongen zijn stelling ging beargumenteren. “Uw Noibat is lichter gebouwd dan een mannetje en gezien deze in alle rust slaapt, neem ik aan dat de karakter van de Pokémon mild is of iets dergelijks. Een mannetje zou enkel rivaliseren met andere mannetjes en niet in het openbaar slapen of u had de Pokémon weten te temmen?” sprak hij.

Ik wreef met mijn duim langs mijn kin terwijl ik nadenkend naar de Noibat keek. Hoewel ik nog niet veel Noibat had gezien, kon ik me wel herinneren dat de mannetjes inderdaad agressiever waren dan de vrouwtjes, behalve als een vrouwtje jongen had natuurlijk. Dan waren ze een stuk gevaarlijker. “Huh. Cyanide is dus een meisje, zeg je?” hoorde ik Marcus zeggen, waarna hij de Noibat oppakte en in de lucht hield. Niet dat de Pokémon daar wat van merkte, die sliep gewoon door. Nadat Marcus zijn Pokémon op de tafel had gelegd bedankte hij de andere jongen met wat tegenzin. Ik vermoedde dat hij er niet echt van hield om gecorrigeerd te worden. “Hé, bekijk het vanaf de zonnige kant, ze zal je niet zomaar aanvallen om te laten zien hoe sterk ze is!” zei ik tegen Marcus in een poging hem wat op te vrolijken. Ik zette mijn tas voorzichtig neer naast de Noibat op de tafel, zodat ik zo meteen makkelijker kon zoeken naar wat John ook in mijn tas verstopt had. Voordat ik op zoek ging naar die verrassing keek ik naar de blonde jongen. Ik gokte dat hij een jaar of twaalf moest zijn. “Dit is niet de eerste keer dat je een Noibat ziet, toch? Ik ben trouwens Christina,” zei ik tegen hem, waarna ik wat in mijn tas rommelde. Dat voorwerp – of wat het ook was – zat vast onderaan in mijn tas. Ja, het kon nog even duren voordat ik het zou vinden.

_________________

"Prepare for trouble, make it dou-"
Wait, wrong quote.
"I'll catch every single one of 'em!"
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Wayne Kilburn

avatar

Aantal berichten : 85
Woonplaats : Echt niet in een hoofdstad *kuch* van *kuch* Nederland

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Icecream, you scream   vr apr 25, 2014 4:39 pm


De adolescent reageerde verrast op zijn eerder gemaakte opmerking over zijn Noibat, waarna deze hem zeer beledigend aankeek. Wayne vervolgde zijn toelichting en zag de houding van de ander lichtjes veranderen: de beledigende indruk verdween als sneeuw voor de zon. De spontane verandering van de ander verraste hem. Direct leek het hem de meest reële optie dat de ander te afgeleid was of zichzelf in gedachte woorden had ingesproken om niet beledigend uit te vallen. Wayne besefte ook na zijn woorden pas hoe betweterig tegen de ander begonnen was, alsof de trainer niets van zijn Noibat af wist. De ander greep toen de Noibat en hield die in de lucht, zijn blik over het verassend nog slapende Pokémon glijdend. Wayne zweeg, terwijl de man nadenkend enkele woorden uitsprak. ‘Huh. Cyanide is dus een meisje, zeg je?’ Het leek geen échte vraag, dus zweeg Wayne verder en volgde hij de blik van de ander. Na enkele tellen had ook de ander door dat het werkelijk waar om een vrouwelijke Noibat ging en de voor hem blonde ukkepuk gelijk had. Tja. Wayne kende zulke figuren, zoals de man die tegenover hem stond. De ‘kinderen’ – mensen onder de 18 jaar- konden hen niet de les leren of maar iets van een indruk maken. Daar zaten een paar van in zijn stad, maar gelukkig niet zoveel. Hij legde zijn Noibat weer op het bankje en leek even beduveld te zijn, niet eens zeker wat hij ervan moest vinden. ‘Bedankt, I guess?’ kraamde de ander uit, maar de tegenzin was hier scherp in te horen. Wayne liet een grijnsje zien, haast triomfantelijk dat hij gelijk had én er levend vanaf gekomen was. Ja, een detail. De meeste figuren vielen zowel met woorden als met vuisten aan.

Plotseling nam de dame van eerder het woord. Voor het eerst in de conversatie schonk Wayne haar een blik. Niet eerder had hij haar aanwezigheid weten op te merken, vreemd genoeg. Ergens klonk dat logisch, ze had nauwelijks wat gezegd. ’Hé, bekijk het vanaf de zonnige kant, ze zal je niet zomaar aanvallen om te laten zien hoe sterk ze is!’ Probeerde ze hiermee de ander op te vrolijken, ondanks dat hij ongelijk had? De poging was een aardig gebaar. Wayne liet maar een knikje zien, proberend om dat besef dat hij haast als een roekeloos persoon gedroeg te omzeilen. Hij wilde de vrolijke jongen zijn. De act ervan terug innen. Vervolgens legde ze haar tas neer naast de Noibat, die geeneens ervan wakker geworden was ondanks zijn gehoor, en leek naar iets op zoek te zijn maar wel met een halve aandacht. Het begon hem wel te dagen dat het zeker toch iets belangrijks moest zijn, maar hij had geen tijd om er iets over te vragen. Zij maakte al een opmerking. ‘Dit is niet de eerste keer dat je een Noibat ziet, toch? Ik ben trouwens Christina,’ Wayne schudde zijn hoofd van ‘nee’, voordat hij een knikje gaf. Dus zij heette Christina? Een vrij alledaagse naam naar zijn mening. Hij snapte echter niet waarom ze zich voorstelde, maar ach. Wayne hield zijn armen over elkaar en keek de twee even kort aan. “Aangenaam, de naam is Wayne Kilburn,” Zijn blik bleef hierna op de adolescent hangen. Wie was hij dan? Dat was nog de vraag. “En wie bent u?” Het was zacht gezegd raar om naar de naam van een ander te vragen na hem gestoord te hebben en hem te corrigeren. De situatie kon hij echter niet veranderen, er kon niets aan gedaan worden. Enkel de vordering hiervan.

_________________


Sorry I’m not made of sugar,
Am I not sweet enough for you?
Is that why you always avoid me?
That must be such an inconvenience to you,
Well... I’m just your problem,
I’m just your problem,
It's like I'm not, even a person, am I?
I’m just your problem

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Marcus Hill

avatar

Aantal berichten : 48

Karakter Kaart
Leeftijd: 16
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Icecream, you scream   vr apr 25, 2014 7:14 pm

Het was Christina die haar best deed om hem er van te overtuigen dat het geslacht van zijn Pokémon in zijn voordeel was. “Hé, bekijk het vanaf de zonnige kant, ze zal je niet zomaar aanvallen om te laten zien hoe sterk ze is!” probeerde de brunette hem op te vrolijken. Het leverde echter niets meer op dan dat Marcus een van zijn wenkbrauwen ophief. Hij waardeerde de poging, maar als zijn Noibat hem al aan zou vallen, dan zou Dyrus haar vast en zeker hebben laten weten dat dit soort gedrag niet werd getolereerd. Het meisje had haar tas op de tafel neer gezet, waarna ze nu naar iets leek te zoeken. Was dit soms een van die legendarische tassen, die simpelweg geen bodem leken te hebben? Waar je zoveel in kon stoppen als je wilde, maar waar je nooit meer iets in terug vond? Want door de manier waarop het meisje er in zat te zoeken, leek het daar aardig op. “Dit is niet de eerste keer dat je een Noibat ziet, toch? Ik ben trouwens Christina,” zei het meisje, deze keer overduidelijk niet meer tot hem gericht. Oh, dus dat was haar naam. Christina. Nu hoefde hij in ieder geval niet meer te doen alsof hij haar naam wist, alhoewel hij betwijfelde of de naam hem ook echt lang bij zou blijven. Marcus’ blik gleed naar de jongen, verwachtend dat deze een antwoord zou geven op de vraag.

Terwijl Marcus het eerst gewoon op een goede perceptie had gegooid, bleek nu dat de jongen simpelweg al eerder in aanraking met Noibat was gekomen. Dat verklaarde in ieder geval al heel wat. De knul had zijn armen over elkaar heen geslagen. Het leek er bijna op alsof hij al even weinig zin in het gesprek had als Marcus. Hij bewees echter het tegendeel door zichzelf nu ook voor te stellen. “Aangenaam, de naam is Wayne Kilburn.” Marcus gaf een ongeïnteresseerd knikje. Wayne keek hem nu aan, wat hem eerlijk gezegd behoorlijk irriteerde. Alles aan de jongen irriteerde hem eerlijk gezegd, en hij was helaas niet van plan om ook maar een beetje zijn best te doen om ook maar een klein beetje van mening te veranderen. “En wie bent u?” vroeg de jongen. Oh. Oh. Dus daarom had Wayne hem aangekeken. Omdat hij zijn naam nog niet wist. Niet dat dit zijn acties nu plotseling goed maakte. Zelfs het feit dat de jongen, die duidelijk een stuk jongen was dan hem, hem aansprak met u. Een respectvolle term, weliswaar, maar het irriteerde hem. Alles irriteerde hem op het moment. Zelfs de kleine dingetjes, zoals Dyrus die ongeduldig met zijn voet op de grond tapte.

“Marcus,” antwoordde hij met enige tegenzin. Het liefst had hij gelogen over zijn naam, maar de aanwezigheid van Christina maakte dat op het moment onmogelijk. Hij had haar zijn naam al toevertrouwd, dus het zou behoorlijk vreemd zijn als hij nu met een compleet andere naam op te proppen zou komen. Een achternaam, echter, vond hij niet iets dat hij prijs zou hoeven geven. Zijn achternaam hoefde niemand te weten. Zou niemand ook moeten interesseren. Bovendien, op het moment was hij die achternaam nog niet echt waardig. Hij glimlachte wrang, Wayne bijna uitdagend om verder te vragen, alhoewel dit niet bepaald was wat hij wilde bereiken. Hij poetste zijn glimlach dan ook direct weer van zijn gezicht af, waarna hij zijn blik weer van de jongen africhtte. In plaats daar van besloot hij maar om te doen alsof het hem interesseerde waar Christina naar zocht door weer naar haar tas te kijken.

_________________

One day down the road you'll find
Something that you kept inside
Caught beneath the ocean
A part of us is still alive



Laatst aangepast door Marcus Hill op zo jun 08, 2014 8:58 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Christina Waldritter

avatar

Aantal berichten : 40

Karakter Kaart
Leeftijd: 16 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Icecream, you scream   zo apr 27, 2014 8:16 pm

Helaas, mijn poging om Marcus wat op te vrolijken had niet het resultaat waar ik op had gehoopt. De blonde jongen schudde als antwoord op mijn vraag zijn hoofd. Ik ging er vanuit dat dat 'nee, dit is niet de eerste keer' betekende. “Aangenaam, de naam is Wayne Kilburn,” stelde hij zich voor. Ik besteedde niet al te veel aandacht aan zijn achternaam, maar de voornaam kon ik best onthouden. Wayne. “En wie bent u?” vroeg hij vervolgens aan Marcus, die vanzelfsprekend antwoordde met zijn voornaam. Het leek erop dat dit het einde was van het gesprek, aangezien niemand aanstalten maakte om iets te zeggen. Ach, dan kon ik me tenminste concentreren op het zoeken naar die zogenaamde verrassing van John, want ook al was mijn tas niet erg groot, hij zat toch vol met spullen zoals potions en Pokéballs.

Kira zat voor de tafel en keek naar de twee andere trainers, en een fijne sfeer tussen die twee was wel wat anders. Ze keek wat verveeld naar de Pokémon van de oudste trainer, waarvan er één lag te slapen, ook al was het klaarlichte dag. Omdat ze niets beters te doen had, liep ze langzaam op de jongere trainer af en snuffelde wat aan hem. Hij rook naar Pokémon, maar Kira wist niet precies naar welke.

Eindelijk zag ik dan iets in mijn tas liggen waarvan ik zeker wist dat ik het er niet had gedaan. Voorzichtig haalde ik het zware, in doeken ingepakte voorwerp eruit. Ik legde het op tafel, en terwijl ik dat deed kon ik er niets aan doen dat ik me afvroeg wat er in zou zitten. Het voelde aan als een steen, maar daar was niets bijzonders aan. Zou het dan... Nee, dat kon niet. Dat zou te waardevol zijn. Ik haalde de witte doeken om het voorwerp vandaan. Nu pas was het echt duidelijk wat het voorwerp was. Het was... “Een fossiel?!” zei ik verrast, waarna ik voorzichtig de contouren van het fossiel volgde met mijn vinger. De fossielen van het museum mochten nergens mee naartoe worden genomen, dus dat moest betekenen dat dit exemplaar uit de collectie van mijn broer kwam. Eigenlijk was dat niet zo gek, aangezien het een fossiel was van een grote onderkaak, van een draakachtige Pokémon. Maar alsnog... Het was in ieder geval geweldig! Ik moest er alleen wel even over nadenken of ik nou de beste of de gekste broer ter wereld had.

_________________

"Prepare for trouble, make it dou-"
Wait, wrong quote.
"I'll catch every single one of 'em!"
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Wayne Kilburn

avatar

Aantal berichten : 85
Woonplaats : Echt niet in een hoofdstad *kuch* van *kuch* Nederland

Karakter Kaart
Leeftijd: 12 Jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Icecream, you scream   do mei 01, 2014 2:53 pm


Hij stelde zich voor, maar Wayne hoorde de tegenzin in diens stem en waarom ook niet? Het was te begrijpen na zijn betweterige gedrag van eerder. Het kwam in ieder geval erop neer dat de ander de naam ‘Marcus’ droeg, geen toevoeging van zijn achternaam. Vrij flauw als je erbij nadacht dat Wayne wel de zijne gegeven had, maar deze Marcus had zeker zo zijn redenen hiervoor. Wayne hoefde hem tenminste geen ‘u’ meer te noemen. Wayne bespeurde een wrange glimlach op Marcus’ gezicht, alsof hij verwachtte dat Wayne meer vragen zou stellen. Zulk type was hij ook weer niet, zeker niet die maar door bleef vragen. Zo boeiend leek trouwens deze Marcus hem verder niet, het was een typerend nors adolescent figuur. Moeite om met zulke typen om te gaan was echt verloren. Net toen hij zijn blik wilde afwenden van Marcus, snuffelde de Absol van Christina aan zijn riem waar de Pokéball’s hingen van Blitzer en Volting. Was de Pokémon nieuwsgierig naar de twee? Ach, waarom ook niet. Het leek hem oké om in het bijzijn van de Absol en Christina zijn Pokémon vrij te laten rondlopen, maar met Marcus’ aanwezigheid was het een ander verhaal. Het was mogelijk dat Marcus de kans zou grijpen om voor een tegenaanval te gaan en kritiek of een opmerking zou maken over zijn Chimchar of Electrike. Het leek ook niet het beste moment voor een confrontatie. Zijn Pokémon konden heus langer in de veiligheid van hun Pokéball’s blijven en de Absol had wel geduld.

Het rommelende geluid van Christina’s handwerk in haar tas steeg boven zijn gedachte uit. Met een frons keek hij toe hoe Christina steeds driftiger te werk ging en uiteindelijk een in witte doek gehulde voorwerp uit haar tas tevoorschijn haalde. Ze leek vrij verrast te reageren, alsof ze het niet in haar tas gestopt had, maar een ander figuur de dader geweest was. Hé. Een ander figuur. Kon het de 3D-mannetje van eerder zijn waarmee ze opgewonden een conversatie hield? Als dat zo was, was het een soort presentje? Maar eerst, wát was het voorwerp eigenlijk? Straks stelde het weinig voor en kon het een grap zijn of een slecht presentje. Het meisje keek haast met een brede lach en triomfantelijke ogen naar het voorwerp in haar handen. Het leek erop dat zij een vermoeden had, maar Wayne kon enkel gokken op een hard of hoekig voorwerp gezien de scherpe contouren die door het doek heen staken. De dame haalde de witte doek van het voorwerp af en er onthulde zich een fossiel. ‘Een fossiel?!’ Reageerde ze puur verrast, waarna ze leek te gokken van welke Pokémon het was. Wayne was verrast dat het een fossiel bleek te zijn in plaats van een boek of een ander alledaags presentje. Ieder zijn ding. Wayne deelde echter niet haar enthousiasme. In Granit City waren er tig fossielen te vinden als je een beetje je best deed om ze op te sporen en uit de stenen te vissen.

Maar goed, welk fossiel had ze te pakken gekregen?  Wayne kon deze niet op een directe opslag herkennen, gezien de staat niet aan de beste kant was. Het was wel beter dan degene die hij gevonden had als jochie in Granit City. Het zien van de fossiel in haar handen liet hem denken aan de goede oude tijd waarbij hij nóg een vader had en het enthousiaste jongetje was. Weinig herinneringen had hij nog van die periode, maar hij koesterde deze. Een pure onschuldige kindertijd die zo snel afgerond werd. Het was zonde. Ach, niet dat hij er veel aan kon doen, toch? Zijn kindertijd was al voorbij sinds die tijd en al wekenlang stond hij op eigen benen. Voordat hij sentimenteel zou worden keek hij weg en merkte toen een hele geagiteerde Tauros op die aan de overkant van het plein stond met zijn vader’s cowboy hoed in zijn mond. Crap. Was hij weer de Tauros vergeten? Misschien moest hij echt de Pokéball maar vaker gebruiken, de Tauros raakte hem zo vaak kwijt en Wayne merkte zijn afwezigheid geeneens op. In vergelijking met de vorige keer was hij echter minder nerveus en wenkte hij de Tauros naar zich toe. De stier Pokémon leek verrast te zijn door de kalm ogende indruk van de jongen, maar liep na een paar tellen op hem af met zacht gebries. “En… Dank je,” Wayne greep zijn vader’s hoed uit de mond van de Tauros en mepte wat stof ervan af, voordat hij zijn warme muts afdeed en zijn hoed weer op zijn hoofd plaatste. Dat voelde al veel natuurlijker aan dan die warme muts. Hij had het veel te lang gedragen met dit weer. Hij draaide zich iets meer naar de Tauros toe en aaide hem zacht over zijn kop en manen. “Weet je, de volgende keer skip ik de bus wel en gaan we weer rijden, dan raken wij elkaar niet kwijt,” Grinnikte Wayne plagend, waarop de Tauros snoof, maar toch een glimp van een glimlachje liet zien. De oude koppige Pokémon.

De jongen draaide zich terug naar de twee en propte zijn muts weg in zijn rugzak en toen hij die dichtgeritst had, kwam het besef door dat het beter was om de toestand uit te leggen. Het leek hem ten minste verstandig. “Deze Tauros is de Pokémon van mijn vader en hij helpt mij met een deel van de reis, maar we raken elkaar al te vaak kwijt in de steden,” De Tauros kwam ertussen met luid gebries en dwong Wayne een belangrijk detail aan toe te voegen,”… En zowat elke plek waar we komen,” voegde Wayne er zachtjes aan toe, met zijn ogen rollend. De Tauros zweeg verder en keek kort naar de aanwezige Pokémon, voordat hij een verveelde gaap liet horen. De oude Pokémon had blijkbaar zwaar weinig interesse in de aanwezigheid van de andere en zweeg, terwijl hij zich maar richtte op de omgeving. Wayne nam het moment maar om Christina te feliciteren met haar fossiel, veel later dan de bedoeling was, maar hij deed het ten minste. “Gefeliciteerd met je fossiel,”

_________________


Sorry I’m not made of sugar,
Am I not sweet enough for you?
Is that why you always avoid me?
That must be such an inconvenience to you,
Well... I’m just your problem,
I’m just your problem,
It's like I'm not, even a person, am I?
I’m just your problem

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Marcus Hill

avatar

Aantal berichten : 48

Karakter Kaart
Leeftijd: 16
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Icecream, you scream   zo jun 08, 2014 10:33 pm

Hoe langer Christina in haar tas rommelde, hoe erger het hem scheen te irriteren dat ze niet kon vinden waar ze naar zocht. Hij begon zelfs de neiging te krijgen om de tas van haar af te pakken en de tas ondersteboven te houden zodat de inhoud er uit viel, aangezien dat het proces in zijn ogen enorm zou versnellen. Waarom moesten vrouwen ook zo enorm veel in hun tas proppen. Alhoewel, misschien lag het niet aan de hoeveelheid, maar aan dat ze het niet goed had gesorteerd. Dat was vast moeilijk als je veel onnodige spullen met je mee bracht. Dingen zoals make-up. Zijn eigen tas zou waarschijnlijk een stuk voller zijn als hij dat met zich mee zou moeten dragen. Droeg ze dat eigenlijk wel? Hij liet zijn blik omhoog dwalen naar haar gezicht, waarna er een diepe frons op zijn voorhoofd verscheen terwijl hij uit probeerde te vogelen of de brunette wel of niet make-up droeg. Hij vermoedde van wel, alhoewel hij het niet met zekerheid durfde te zeggen. Hij kreeg echter geen kans om er langer over na te denken, want Christina scheen te hebben gevonden waar ze naar zocht. Een groot, in witte doeken gewikkeld voorwerp had ze uit haar tas weten te vissen. Was het echt zo moeilijk geweest om die te vinden? Je zou juist denken dat ze hem zo zou moeten hebben gevonden dankzij zijn grootte. Misschien had ze wel een aantal stenen van hetzelfde formaat in haar tas. Wie zou het zeggen.

“Een fossiel?” bracht Christina uit toen ze de doeken eenmaal van het voorwerp had verwijderd. Verbaasd trok Marcus zijn wenkbrauwen op, waarbij hij zachtjes floot. Fancy. Maar was dat echt…? Langzaam leunde hij wat voorover, in een poging het voorwerp wat beter te kunnen zien. Was dat echt een fossiel…? Het leek wel op meer dan een stuk grond, dus hij zou er voor nu maar van uit gaan dat het dit ook was. En als het dit niet was, wel, dan was het nog steeds een behoorlijk leuke steen. Misschien zou ze er zelfs nog wat voor kunnen krijgen als ze hem aan een museum verkocht, of aan een fanatieke stenen verzamelaar. Die wilden vast wel zo’n mooi ding hebben. “Nice,” mompelde hij.  Hij had graag nog wat langer naar het fossiel gekeken, maar in plaats daar van leunde hij weer achterover, in een poging om te doen alsof hij minder geïnteresseerd was dan dat hij in werkelijkheid was. “En… Dank je,”  hoorde hij Wayne plots zeggen. Huh? Had hij iets gemist? Verward keek Marcus om zich heen, om er enkel achter te komen dat Tauros Pokémon zich bij hun groep had gevoegd. Was de Pokémon van Wayne?

Aangezien Wayne de hoed die de Pokémon had vastgehouden, ging Marcus er van uit dat de Tauros van hem was. Damn, hij gaf het niet graag toe, maar het idee om een Tauros te hebben leek hem nog best wel awesome. Niet dat de andere twee dat hoefde te weten. Erger nog, zijn Pokémon hoefde dat niet eens te weten. Dyrus al helemaal niet. Hij scheen er al meer dan genoeg moeite mee te hebben dat hij Cyanide had gevangen. Hoe erg zou het dan wel niet zijn als hij er nog een Teamgenoot bij zou vangen? Nee, dat zou hij voorlopig maar niet doen. Bovendien had hij op het moment zijn handen al vol aan Cyanide. Het was al moeilijk genoeg om deze wakker te krijgen. “Deze Tauros is de Pokémon van mijn vader en hij helpt mij met een deel van de reis, maar we raken elkaar al te vaak kwijt in de steden … En zowat elke plek waar we komen,” legde Wayne uit die nu blijkbaar weer door had dat er nog twee andere mensen waren. Marcus glimlachte zachtjes. Ah, dus de Tauros was niet van hem. Dat klonk al veel beter. Dit zorgde er, helaas, wel voor dat Marcus zich afvroeg wat voor Pokémon Wayne wel had. Ah, damn. Hij had gehoopt dat hij zich afzijdig zou kunnen houden. Snel er tussenuit piepen als de twee even niet op zouden letten. Dat had hij al veel eerder willen doen, en alhoewel zijn Scrafty hem geen geïrriteerde blikken meer toewierp, gaf het idee dat hij omging met andere trainers hem een vreemd gevoel in zijn maag. “Wat voor Pokémon heb je dan wel?” vroeg Marcus nadat hij zijn keel luid had geschraapt. “Ik bedoel, als die Tauros niet van jou is… Wat heb je dan wel?”

_________________

One day down the road you'll find
Something that you kept inside
Caught beneath the ocean
A part of us is still alive

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Christina Waldritter

avatar

Aantal berichten : 40

Karakter Kaart
Leeftijd: 16 jaar
Type trainer: Trainer
Pokémon Team:

BerichtOnderwerp: Re: Icecream, you scream   vr jun 13, 2014 8:16 pm

(Ik switch even naar de hij/zij-vorm, dat is toch net wat makkelijker)

Even leek de brunette haar omgeving wat te vergeten terwijl ze aandachtig het fossiel bestudeerde. Het was dan wel de onderkaak van een Pokémon die waarschijnlijk wel wat weg had van een draak-type Pokémon. Maar welke, dat was de vraag... Christina wist in ieder geval zeker dat het geen Omanyte of Kabuto kon zijn, dat was overduidelijk. Maar wat was het dan wel? Een Archeops of een Amaura kon het ook al niet zijn, daar was de kaak veel te groot voor. Dat betekende dat het wel een... een Tyrunt moest zijn? Ja, dat was het. Het kon gewoon niet anders! Blij dat ze tot die conclusie was gekomen pakte ze de fossiel weer voorzichtig in. Ze zou wel een manier vinden om daar weer een Pokémon van te maken, net zoals dat mogelijk was in het museum in Ambrette Town. Voor de rest merkte ze geen reactie op bij de blonde jongen, maar ze hoorde Marcus wel iets mompelen. “Nice,” zei hij, waarna hij achterover leunde. Christina glimlachte en knikte. “Echt wel!” zei ze goedgehumeurd, waarna ze even een aai gaf over het hoofd van haar beide Pokémon. Die stonden zich daar inderdaad wel wat te vervelen. “Geen zorgen, er is hier vast wel wat te doen,” zei ze tegen hen. De Absol en de Cubone lieten allebei een tevreden geluid horen, al had Ilias er ook een enthousiast sprongetje bij gemaakt.

Op dat moment leek Kira iets op te merken en ze draaide haar hoofd in de richting van Wayne. Christina volgde haar blik en zag tot haar verbazing een Tauros op de jongen afstappen met een zwarte hoed in zijn mond. De brunette kon het niet laten om even te grinniken. Het was tenslotte best een grappig gezicht! Nadat Wayne de Tauros had bedankt zette hij de hoed op zijn hoofd. Voor Christina was het wel duidelijk dat de Pokémon de jongen kende, en waarschijnlijk was dat ook wederzijds. “Deze Tauros is de Pokémon van mijn vader en hij helpt mij met een deel van de reis, maar we raken elkaar al te vaak kwijt in de steden,” legde Wayne uit. Het was niet helemaal wat ze verwacht had, maar Christina's theorie klopte dus wel. Min of meer. ”… En zowat elke plek waar we komen,” vervolgde hij. De brunette grinnikte even. “Zoiets overkomt mij ook regelmatig, weet je,” zei ze terwijl ze een blik wierp op Kira, die scheen te weten dat haar trainer het over haar had. De Absol had al vanaf het begin van haar training de gewoonte om voor haar trainer uit te lopen, soms zelfs een paar tientallen meters.

“Gefeliciteerd met je fossiel.” Christina keek Wayne weer aan. Tja, wie anders had er daarnet immers een fossiel gevonden? Het was dan wel al een paar minuten geleden gebeurd, maar dat gaf niet. “Bedankt,” antwoordde ze glimlachend. Voordat ze nog iets kon toevoegen aan haar antwoord, had Marcus blijkbaar besloten aan het woord te komen. “Wat voor Pokémon heb je dan wel? Ik bedoel, als die Tauros niet van jou is… Wat heb je dan wel?” vroeg hij aan Wayne. Nu was Christina's nieuwsgierigheid ook gewekt en ze herinnerde zich dat de jongen inderdaad een paar Pokéballs aan zijn riem had hangen, dus hij moest wel een Pokémon trainer zijn! Ze wachtte nieuwsgierig zijn antwoord af, net zoals Kira, die haar blik had gefocust op de Pokéballs. Ilias daarentegen leek niet geïnteresseerd te zijn in de Pokémon van de blonde jongen, maar in plaats daarvan trok de Scrafty van de andere trainer zijn aandacht. Hij liep op de gele Pokémon af, niet lettend op het feit dat die bijna drie keer groter was dan de Cubone.

_________________

"Prepare for trouble, make it dou-"
Wait, wrong quote.
"I'll catch every single one of 'em!"
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Icecream, you scream   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Icecream, you scream
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Kansai :: Coast :: Banyan City :: History Museum-
Ga naar: